บทที่ 1351 ยอมรับชะตา, ชีวตคนเหมือนละคร

เสด็จอาเก้ามีคำถามมากมาย แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่ให้โอกาสเขาถาม จึงดึงเสด็จอาเก้าเพื่อคำถามเกี่ยวกับที่มาของกล่องหยก

เมื่อดูรูปลักษณ์ของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็รู้ว่าเธอไม่รู้ว่ากล่องหยกหมายถึงอะไร หรือหมาถึงตัวตนของเธอเองอย่างไร

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มีเพียงตระกูลหลานและตระกูลเฟิ่งหลี่เท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของกล่องหยกนี้ถ้าเขาไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะทายาทของตระกูลหลานเขาก็คงไม่ทราบที่มาของกล่อง

เสด็จอาเก้าระงับความสงสัยในใจและตอบเฟิ่งชิงเฉินก่อน: "นี่เป็นของจากราชวงศ์ก่อนหน้า จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ก่อนได้มอบรางวัลให้กับกษัตริย์เฟิ่งหลี่ กล่องหยกนี้สามารถกล่าวได้ว่าเป็นสัญลักษณ์สถานะของ ราชาเฟิ่งหลี่”

หลังจากที่เสด็จอาเก้าพูดสิ่งนี้ เขาก็มองไปที่เฟิ่งชิงเฉิน เขาคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินคงเดาอะไรบางอย่างได้ ท้ายที่สุด สิ่งล้ำค่าเช่นนี้ไม่สามารถตกไปอยู่ในมือของเธอได้โดยไม่มีเหตุผล

“ราชาเฟิ่งหลี่ ท่านบอกว่านี่คือสัญลักษณ์ของราชาเฟิ่งหลี่?” เฟิ่งชิงเฉินกลืนน้ำลายและลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและความตกใจ

สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรเธอสามารถเดาได้อย่างถูกต้อง พ่อของเธอเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิเฟิ่งหลี่จริงๆ หรือเธอเป็นลูกหลานของเฟิ่งหลี่จากราชวงศ์ก่อนหน้าจริงๆ เธอโชคดีพอที่จะมีชีวิตรอดและสถานะของเธอในตระกูลเฟิ่งหลี่ ไม่ใช่ต่ำต้อยมิฉะนั้น พ่อของเธอคงไม่มีตราประทับขอจักพรรดิเฟิ่งหลี่อยู่ในมือ

“ใช่ เท่าที่ข้ารู้ วัตถุนี้ถูกมอบให้กับจักพรรดิเฟิ่งหลี่เมื่อนานมาแล้ว ส่วนใครไปอยู่ที่นั้นก็ไม่รู้ แต่มันไม่มีประโยชน์ถ้ามันตกไปอยู่ในมือของใครก็ตาม หยกนี้ มี คำว่า "จิตวิญญาณ" ในกล่องซึ่งหมายความว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ต้องตาย มีเพียงฮ่องเฮาเฟิ่งหลี่เท่านั้นที่สามารถเปิดกล่องนี้ได้ "

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดี แต่เมื่อได้รับโอกาสเสด็จอาเก้าก็ไม่รังเกียจที่จะบอกตัวตนของเฟิ่งชิงเฉิน อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะไปที่เป่ยหลิงในอีกไม่นาน

การรู้ตอนนี้ดีกว่าการรู้หลังจากพบกับชาวเฟิ่งหลี่ในเป่ยหลิงเท่านั้น

เมื่อนึกถึงชาวเฟิ่งหลี่ที่อาศัยอยู่อย่างสันโดษในเป่ยหลิง เสด็จอาเก้าก็นึกถึงโตวโต่ว ผู้เฒ่าจากมือสังหารที่หายไปนานมาก ไม่มีข่าวใดๆ กลับมา อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่?

เสด้จอาเก้าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เฟิ่งชิงเฉิน ตกอยู่ในภาวะสับสนในขณะนี้และไม่มีความตั้งใจที่จะสนใจว่าเสด้จอาเก้ากำลังคิดอะไรอยู่

การเดาด้วยตัวเองและรับคำตอบเสริมยืนยันจากเสด็จอาเก้านั้นเป็นอารมณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เธอสับสนมาก ปรากฎว่าเธอไม่เพียงแต่เป็นสมาชิกของตระกูลเฟิ่งหลี่เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้สืบเชื้อสายของกษัตริย์เฟิ่งหลี่ด้วย

“ท่านแน่ใจหรือว่ามีเพียงฮ่องเฮาเฟิ่งหลี่เท่านั้นที่สามารถเปิดกล่องหยกนี้ได้? จะเปิดมันได้อย่างไร ด้วยเลือดหรืออะไรบางอย่าง?” เฟิ่งชิงเฉิน ถามอย่างระมัดระวัง

ดูเหมือนว่าเธอจะทำลายสิ่งนี้อย่างรุนแรงเข้าให้แล้ว ดังนั้นเธอจึงนับเป็นสมาชิกของเฟิ่งหลี่หรือไม่?

“กล่องวิญญาณหยกนี้เป็นผลงานของปรมาจารย์เครื่องจักรที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต เขาสร้างมันมานับหมื่นชิ้น แต่มีเพียงอันนี้เท่านั้นที่ประสบความสำเร็จ กล่องหยกแห่งจิตวิญญาณไม่รู้จักเลือด มีเพียงลมหายใจเท่านั้น ตราบใดที่ฮ่องเฮาเฟิ่งหลี่จับมันไว้แน่น วิญญาณก็จะถูกปลดปล่อย กล่องหยกสามารถสัมผัสถึงลมหายใจของสายเลือดของราชาเฟิ่งหลี่และสามารถเปิดมันได้” เสด็จอาเก้ายังคงมองเฟิ่ง ชิงเฉิน เขากลัวว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่สามารถยอมรับว่าตนเองเป็นลูกหลานของ เฟิ่งหลี่เช่นเดียวกับที่เขาทำในตอนนั้น ชั่วครู่หนึ่งข้าไม่สามารถยอมรับได้ว่าข้าเป็นผู้สืบเชื้อสายของตระกูลหลาน

สำหรับพวกเขาหลานและเฟิ่งหลี่ไม่ใช่แค่นามสกุล แต่ยังเป็นภาระหนัก เป็นความรับผิดชอบที่ไม่สามารถละทิ้งได้ พวกเขาไม่ง่ายไปกว่าฝูหลินที่จะแบกรับความรับผิดชอบนี้

“ฮ่องเฮาเฟิ่งหลี่เหรอ งั้นข้าก็ไม่ใช่สมาชิกของตระกูลเฟิ่งฟลี่ เพราะข้าใช้มีดผ่ามันออก” เฟิ่งชิงเฉินถือกล่องหยกอย่างน่าสงสารต่อหน้าเสด็จอาเก้า: “ข้าไม่ควรจะอยู่กับเฟิ่งหลี่ ข้าคงไม่ใช่”

“มีดตัดมันเหรอ?” เสด็จอาเก้าเกือบกระโดดขึ้นจากเตียงเขาหยิบกล่องหยกมาเห็นรอยแตกบนกล่องทันที เสด้จอาเก้าไม่รู้ว่าน่าเสียดายหรืออย่างไรดี

"กล่องหยกจิตวิญญาณถูกทำลายแล้ว" มันจะไม่ใช้งานอีกต่อไปและเนื้อหาภายในก็ถูกทำลายเช่นกัน ตระกูลเฟิ่งหลี่จะยอมรับเพียงว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นลูกสาวที่ถูกต้องของจักรพรรดิเฟิ่งหลี่แต่จะไม่ยอมรับว่าเธอเป็นฮ่องเฮาของเฟิ่งหลี่

"ดูเหมือนเป็นเช่นนั้น เป็นการเปล่าประโยชน์สำหรับเจ้าที่ต้องทำลายสิ่งมีค่าเช่นนี้อย่างรุนแรง"

เสด้จอาเก้าถอนหายใจเบา ๆ แสดงรอยยิ้มตื้น ๆ และปลอบโยน: "ถ้ามันถูกทำลายก็ปล่อยไป ราชวงศ์ก่อนหน้านี้ได้พินาศไปแล้ว ดังนั้นกล่องหยกจิตวิญญาณเล็ก ๆ ก็ไม่มีอะไรเลย แม้ว่ากล่องหยกนี้จะถูกทำลาย แต่ก็ไม่สามารถ นำมาใช้ใหม่ได้ ไม่สามารถวางทิ้งไปให้คนนอกเห็นได้”