บทที่ 1369 หายไป, ต่อให้พลิกแผ่นดินก็ต้องหาให้เจอ

เฟิ่งชิงเฉินหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้จะสามารถปิดบังคนอื่นได้ แต่ก็ไม่สามารถปิดบังหวังจิ่นหลิงได้ ในคืนนั้น ทันทีที่หวังจิ่นหลิงได้รับข่าว เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบพาคนเดินทางมายังจวนเฟิ่ง

เฟิ่งชิงเฉินถูกลักพาตัว จวนเฟิ่งขาดผู้นำ ทั้งจวนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย จนกระทั่งหวังจิ่นหลิงปรากฏตัวออกมา คนของจวนเฟิ่งถึงได้สงบลง

คนของจวนเฟิ่งมีความสามารถ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่ใหญ่โตเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำเช่นไร ในตอนนี้ สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดก็คือคนที่ออกมาชี้นำพวกเขา ให้ความเชื่อมั่น ทำให้พวกเขาเชื่อได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่เป็นอะไร

“คุณชายใหญ่”

“คุณชายใหญ่”

เมื่อคนรับใช้ของจวนเฟิ่งเห็นหวังจิ่นหลิงปรากฏตัวออกมา ก็เหมือนกับว่าเห็นด้วยดาวที่ช่วยชีวิต ทุกคนเข้ามาล้อมรอบหวังจิ่นหลิง รอแผนการจากหวังจิ่นหลิงว่าพวกเขาควรจะตามหาและช่วยเหลือเฟิ่งชิงเฉินอย่างไร

หวังจิ่นหลิงเองก็ไม่ได้พูดอะไรมากมายกับคนพวกนี้ หลังจากทำให้ทุกคนพอใจแล้ว เขาก็ถามว่า “สายลับที่ปกป้องเฟิ่งชิงเฉินอยู่ที่ไหน? หากข้าจำไม่ผิด แม่ทัพใหญ่ซื่อและแม่ทัพหนุ่มซื่อก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ? ตอนนี้พวกเขาไปอยู่ที่ไหน?”

การปกป้องที่แน่นหนาถึงเพียงนี้ แต่ยังสามารถลักพาตัวเฟิ่งชิงเฉินออกไปได้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ธรรมดา

“เรียนคุณชายใหญ่ ไม่มีร่องรอยของสายลับที่คอยปกป้องคุณหนู ก่อนที่เรื่องราวจะเกิดขึ้น แม่ทัพหนุ่มซื่อเองก็ได้รับรายงานจากลูกน้อง ออกไปจากจวนเฟิ่งพร้อมกับองครักษ์ชุดใหญ่” พ่อบ้านก้าวออกมาเพื่อตอบคำถาม

ดูจากสถานการณ์ข้างต้น อีกฝ่ายน่าจะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี คำนวณเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งภายในและภายนอก แม้แต่ซื่อเฉิงก็ไม่เว้น

เข้าใจจวนเฟิ่งถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะวางแผนมาเป็นเวลานาน และเข้าใจเฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างมาก

หวังจิ่นหลิงสูดลมหายใจเข้า จากนั้นก็ถามออกมาอีกว่า “ถึงตอนนี้ เรื่องราวเกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว?”

“ประมาณหนึ่งชั่วยาม” องครักษ์ก้าวออกมาตอบคำถาม และในตอนที่พูดออกมา เขาก็ไม่กล้าสบตาหวังจิ่นหลิง ได้เพียงแต่ก้มหน้าลงต่ำเท่านั้น

“ประมาณหนึ่งชั่วยาม?” หวังจิ่นหลิงสูดลมหายใจเข้าอย่างสงบ สีหน้าของเขาไม่ได้ดูตื่นเต้นแต่อย่างใด จากนั้นพูดออกมาว่า “ไหนลองเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ออกมาให้ข้าฟัง”

เกิดเรื่องขึ้นในห้องของเฟิ่งชิงเฉิน องครักษ์ที่อยู่ในลานไม่รับรู้ พวกเขาทำได้แค่เล่าเหตุการณ์หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินปรากฏตัวออกมา แต่สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย

“คุณชายใหญ่ ในห้องของคุณหนูมีดาบตกอยู่หนึ่งเล่ม” ทงเหยาถือดาบออกมา เดินมาด้านหน้าของหวังจิ่นหลิง

หวังจิ่นหลิงหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด จากนั้นก็วางลงข้าง ๆ “ดาบเล่มนี้สามารถซื้อได้ทั่วไปในท้องถนน มีราคาเพียงแค่สองตำลึงเท่านั้น มันไม่ใช่ดาบของผู้ที่คิดจะมาลงมือเป็นแน่”

สามารถหลอกล่อสายลับ จั่วอั้นและซื่อเฉิงได้ อีกฝ่ายจะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ ดาบนี้ไม่ใช่อาวุธที่อีกฝ่ายใช้อยู่เป็นประจำ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางทิ้งมันเอาไว้ที่จวนเฟิ่ง

“เวลานี้ควรทำอย่างไรดี?” ทงจือและชุนฮุ่ยต่างมองมาที่หวังจิ่นหลิง หวังว่าหวังจิ่นหลิงจะสามารถช่วยพวกนางจัดการกับเรื่องนี้ได้

“สั่งคนออกไปตามหาในเมือง ดูว่าช่วงนี้มีการเคลื่อนไหวอะไรที่น่าสงสัยหรือไม่ มีเหตุการณ์ไม่สงบเกิดขึ้นกับจวนไหนหรือไม่ นอกจากนี้ ไปหาแม่ทัพที่เฝ้าประตูเมือง ไปสอบถามว่าเมื่อคืนวานมีรถม้าออกนอกเมืองไปหรือไม่” หวังจิ่นหลิงจัดการมันอย่างเป็นระเบียบ

“ตรวจสอบผู้ต้องสงสัยทั้งหมดในเมือง และตรวจสอบทุกคนที่ออกไปจากเมือง หากมีใครเข้ามาขัดขวางให้บอกว่านี่เป็นคำสั่งของตระกูลหวัง หากพวกเขายังยืนกรานที่จะขวาง ให้สืบหาอย่างเต็มที่และนำตัวคนผู้นั้นมา ไม่ว่าผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นอย่างไร หวังจิ่นหลิงจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

“ขอรับ” มีหวังจิ่นหลิงคอยปกป้อง องครักษ์ทุกคนมีความมั่นใจ และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

หวังจิ่นหลิงพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นก็กล่าวเสริมออกมาอีกสองสามประโยค แม้ว่าจะเป็นพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ หรือหลังเขา หวังจิ่นหลิงก็ต้องการตรวจสอบพวกเขาทั้งหมด

คุณชายคนโตผู้รอบรู้ ชื่อเสียงของเขาไม่ได้มาโดยเปล่าประโยชน์ คนในจวนเฟิ่งน้อมรับคำสั่งของหวังจิ่นหลิงอย่างเต็มใจ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง

ไม่นานห้องโถงก็ว่างเปล่า มีเพียงสาวใช้และพ่อบ้านเท่านั้นที่ยังคงอยู่ ห้องโถงเงียบสนิท พ่อบ้านรู้สึกร้อนรนเล็กน้อยจึงถามออกมาว่า “คุณชายใหญ่ เวลานี้พวกข้าต้องทำอะไรอย่างนั้นหรือ?” เขายอมที่จะยุ่งจะตาย ดีกว่านั่งรออย่างโง่เขลาเช่นนี้

“เวลานี้พวกเราทำได้แค่รอ รอให้สายลับที่คอยปกป้องเฟิ่งชิงเฉินปรากฏตัวออกมา รอคนที่ออกไปตามหาข้อมูลกลับมารายงาน” หวังจิ่นหลิงแอบลูบขมับที่เจ็บของเขา จากนั้นมองออกไปนอกห้องด้วยแววตาอันล้ำลึก