บทที่ 1392 ศัตรูหัวใจ, ข้าจะทำให้พวกเจ้าสองพ่อลูกฆ่ากันเอง

ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังคิดว่าจะให้ใครไปเป็นเพื่อนนางตอนที่ออกไปดูทหารส่วนตัว คนที่ทำให้นางคาดไม่ถึงก็ปรากฏตัวออกมา

“คุณหนู คุณชายเซวียนมาขอพบ” ตัวตนของเซวียนเส้าฉี พวกของชุนฮุ่ยและชิวฮว่านั้นไม่รู้จัก แต่ทงจือและทงเหยานั้นรู้เป็นอย่างดี

คุณชายเซวียนผู้นี้กับคุณหนูของพวกเขามีเป็นคู่หมั้นกันในตอนเยาว์วัยที่ตกลงกันอย่างไม่เป็นทางการโดยพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย แม้ว่าจะถูกปฏิเสธไปแล้ว แต่เซวียนเส้าฉีก็ยังยืนกรานในคำพูดของเขา และถือว่าการแต่งงานระหว่างพวกเขาจะต้องเกิดขึ้น

ดังนั้นในตอนที่เอ่ยถึงชื่อของเซวียนเส้าฉี ทงจือและทงเหยาจึงแสดงท่าทีแปลก ๆ ออกมา เพราะชายผู้นี้คือลูกเขยที่จะแต่งงานกับคุณหนูของเขา!

เฟิ่งชิงเฉินเองก็มีสีหน้าที่ประหลาดใจ “เส้าฉี? เขามาได้อย่างไร เขาไม่ได้อยู่ที่เผ่าเสวียนเซียวกงอย่างนั้นหรือ เหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี่”

ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมาแล้ว อย่างไงก็ต้องออกไปพบ

เซวียนเส้าฉีไม่ได้แสดงท่าทีว่าตนเองเป็นหัวหน้าเผ่าแต่อย่างใด ข้างกายของเขามีเพียงผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น เฟิ่งชิงเฉินเห็นการแต่งกายของผู้หญิงคนนั้นก็รู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่สาวใช้

เมื่อทั้งคู่ได้พบกัน เฟิ่งชิงเฉินยังไม่ทันพูดอะไร ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเซวียนเส้าฉีก็จ้องมองมาที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสายอันโหดร้ายและเย่อหยิ่ง

เฟิ่งชิงเฉินมองไปที่อีกฝ่ายโดยไม่รู้ว่าทำไม จากนั้นก็ก้มลงมองเครื่องแต่งกายของตนเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

“ชิงเฉิน” ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังขาดสติ เสียงของเซวียนเส้าฉีก็ดังขึ้นมา

“แคก แคก......ขอโทษ เมื่อครู่ข้าเหมือนจะเหม่อไป” เฟิ่งชิงเฉินขอโทษด้วยความเขินอาย จากนั้นก็กล่าวทักทายเซวียนเส้าฉีและผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับเชิญนั่ง

“เส้าฉี เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่ เจ้าไปจวนเฟิ่งมาแล้วงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินมั่นใจเป็นอย่างมากว่า ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเซวียนเส้าฉีนั้นมีเจตนาร้ายกับนาง แต่ในเมื่อเซวียนเส้าฉีไม่ได้แนะนำผู้หญิงคนนั้นออกมา นางก็ทำได้แค่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“อื้อ ที่วังของข้าไม่ค่อยมีอะไรแล้ว ข้าจึงอยากมาพบเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่อยู่ที่จวน” เซวียนเส้าฉีเห็นเฟิ่งชิงเฉินผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แต่สีหน้ายังคงดูดี จึงรู้สึกสบายใจ

“ฮึ......จอมปลอม” ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเซวียนเส้าฉีพ่นลมหายใจออกมาอย่างเยือกเย็น เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยความเย่อหยิ่ง

เซวียนเส้าฉีมองมาที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยความอึดอัด เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ใส่ใจเขาถึงแนะนำออกมา “ชิงเฉิน คนผู้นี้คือพี่ใหญ่แห่งเผ่าเสวียนเยวี่ย หลี่เสวียนเยวี่ย นางกับข้าลงเขามาด้วยกัน เห็นบอกว่าอยากจะพบเจ้า” จากนั้นเขาก็หันกลับไปหาหลี่เสวียนเยวี่ย “เสวียนเยวี่ย นี่คือเฟิ่งชิงเฉิน”

“แม่นางเฟิ่ง” แม้หลี่เสวียนเยวี่ยจะไม่ชอบเฟิ่งชิงเฉิน แต่มารยาทก็ยังเป็นสิ่งที่ควรมี เมื่อเฟิ่งชิงเฉินเห็นเช่นนี้นางก็พอจะเดาออกว่าเหตุใดหลี่เสวียนเยวี่ยผู้นี้ถึงได้มีเจตนาร้ายกับนาง

แต่เรื่องนี้มันก็ยากที่จะอธิบาย เมื่อเห็นว่าหลี่เสวียนเยวี่ยไม่เต็มใจที่จะคุยกับนาง เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่อยากจะเอาใบหน้าของตนเองไปให้อีกฝ่ายทำลายโดยไม่ใช่เหตุ นางจึงเริ่มพูดคุยกับเซวียนเส้าฉีที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ชิงเฉิน ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า มือของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เซวียนเส้าฉีมองมือที่ได้รับบาดเจ็บของเฟิ่งชิงเฉินด้วยใบหน้าเป็นห่วง หลี่เสวียนเยวี่ยเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเยือกเย็น

โชคดีที่เฟิ่งชิงเฉินและเซวียนเส้าฉีนั้นเข้าใจทุกอย่างโดยปริยาย จึงเพิกเฉยต่อการกระทำของนาง

“ไม่ได้หนักหนาอะไร แค่กระดูกแตกเท่านั้น พักฟื้นสักระยะก็หายดีแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินสะบัดข้อมือของนางโดยไม่ใส่ใจ นางยอมรับชะตากรรมของนางได้แล้ว

“ไม่เป็นอะไรข้าก็สบายใจ ข้าเอายามาให้เจ้าจำนวนหนึ่ง เมื่อเจ้ากลับไปแล้วก็ลองดูว่ามันมีประโยชน์กับเจ้าหรือไม่” ของจากเผ่าเสวียนเซียวกง แน่นอนว่าไม่มีทางด้อยคุณภาพ เฟิ่งชิงเฉินจึงไม่มีความจำเป็นต้องเกรงใจ

เซวียนเส้าฉีเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินแต่งตัวสำหรับเดินทางออกไปด้านนอก เขาจึงถามออกมาอีกว่า “ชิงเฉิน เจ้าจะไปข้างนอกอย่างนั้นหรือ?”

“อื้อ ข้าอยากออกไปเดินเล่น”

“เช่นนั้นข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” นี่เป็นการบอกอย่างชัดเจนว่าเซวียนเส้าฉีต้องการพูดคุยกับเฟิ่งชิงเฉินเพียงลำพัง หลี่เสวียนเยวี่ยจึงได้แต่กลับไปที่ลานด้วยความหดหู่ เฟิ่งชิงเฉินหันหลังไปมอง จากนั้นก็พูดกับเซวียนเส้าฉีที่อยู่ข้างกายของนางว่า “เส้าฉี เจ้าจะจัดการกับคุณหนูหลี่ผู้นี้อย่างไร?”

เซวียนเส้าฉียิ้มออกมาอย่างขมขื่น “นางยืนกรานว่าจะตามข้าลงเขามาให้ได้ ข้าเองก็หมดหนทาง” เขาไม่อยากพามาด้วย แต่ไม่อาจปฏิเสธได้

“คุณหนูหลี่นาง......”