บทที่ 1405 แวดวง, การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

ไม่นานข่าวจักรพรรดิถูกลอบสังหารขณะออกไปล่าสัตว์ที่สนามล่าสัตว์เย่หลานก็ถูกเผยแพร่ออกมาอย่างรวดเร็ว เรื่องที่องค์หญิงอันผิงใช้ชีวิตของตนเองเป็นโล่ให้กับจักรพรรดิเองก็ถูกเปิดเผยออกมาเช่นกัน

คนในเมืองจักรพรรดิต่างพูดถึงเรื่องนี้ และข่าวเกี่ยวกับความรักของเสด็จอาเก้าที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินก็เงียบหายไปในทันที

โรงน้ำชา หอสุรา โรงเตี๊ยม ทุกที่ต่างมีคนจับกลุ่มคุยกันพูดถึงเรื่องนี้ “พวกเจ้าว่าใครเป็นคนลงมือ?”

“ข้าคิดว่าน่าจะเป็นองค์รัชทายาทแห่งตงหลิงที่ถูกโค่นล้ม เขาน่าจะกลับมาแก้แค้น”

“ข้าเองก็คิดว่าเป็นคนของซีหลิง แต่ไม่น่าจะใช่องค์รัชทายาทแห่งตงหลิงที่ถูกโค่นล้ม ก่อนหน้านี้แม่ทัพหนุ่มซื่อทุบตีซีหลิงจนแหลกเหลว พวกเขาไม่น่าจะยอมรับได้ จึงเลือกใช้วิธีการที่ชั่วร้ายเช่นนี้”

“ข้าคิดว่าเป็นฝีมือของหนานหลิง พวกเจ้าลองคิดดู ความวุ่นวายภายในของหนานหลิงได้สงบลงแล้ว หนานหลิงมีสงครามมาโดยตลอด ทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหนานหลิง จุดประสงค์ก็คือทำให้ภายในของตงหลิงวุ่นวาย จากนั้นก็ฉวยโอกาสนี้ในการโจมตีตงหลิง”

“พวกเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว หากหนานหลิงกับซีหลิงมาอยู่ในดินแดนตงหลิงของพวกเขา การที่จะเตรียมการลอบสังหารก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ซีหลิงเพิ่งจะแต่งตั้งองค์รัชทายาทคนใหม่ ทำให้เกิดการบาดหมางครั้งใหญ่ หนานหลิงเองก็ทำสงครามกับเป่ยหลิง พวกเขาเป็นผู้แพ้สงคราม เช่นนั้นพวกเขาจะกล้ามาลงมือกับตงหลิงของพวกเราได้อย่างไร”

“มีเหตุผล” เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา ทุกคนต่างก็เห็นด้วย “เช่นนั้นท่านคิดว่านี่เป็นฝีมือของผู้ใด?”

ชายคนนั้นพูดอย่างฉะฉาน “ข้าคิดว่าน่าจะเป็นคนของพวกเราเอง พวกเจ้าลองคิดดู หากจักรพรรดิประสบอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด เช่นนั้น......”

“ปัง......” ชายคนนั้นยังไม่ทันพูดจบก็ถูกคนที่อยู่ด้านข้างตบปาก “เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้กล้าพูดจาไร้สาระเช่นนี้ออกมา”

“ข้าไม่ได้พูดจาไร้สาระ สิ่งที่ข้าพูดคือความจริง พวกเจ้าลองคิดดู หากจักรพรรดิถูกลอบสังหาร ใครคือผู้ที่ได้ผลประโยชน์มากที่สุด? องค์รัชทายาทถูกโค่นล้ม ชิงอ๋องที่อยู่ในดินแดนเจียงหนานอันห่างไกล องค์ชายเจ็ดที่ถูกขังไว้ องค์ชายแปดก็ยังเด็ก และองค์ชายสองที่อยู่ห่างไกลเช่นกัน มีเพียงองค์ชายห้าโจวอ๋อง มีแค่เขาเท่านั้นที่อยู่ในเมืองหลวง และเขาก็ยังมีเมืองฉู่คอยให้การสนับสนุน เขาจะต้องเกรงกลัวผู้ใด” ชายที่พูดออกมาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงในตอนที่พูดคุยกับทุกคน

“นี่เป็นเพียงการคาดเดาของเจ้า หากไม่มีหลักฐาน เช่นนั้นก็อย่าพูดพล่อย ๆ ออกมาจะดีกว่า” คนที่อยู่ข้างกายเตือนออกมา ส่วนคนอื่น ๆ ก็พากันแยกย้ายเนื่องจากว่ากลัวจะเดือดร้อนไปด้วย แต่ชายผู้นั้นก็แสนจะโง่เขลา เขายังคงตะโกนออกมาว่า “เรื่องแบบนี้มันหาหลักฐานไม่ได้อยู่แล้ว ภายใต้สถานการณ์ที่ไร้ซึ่งหลักฐาน เช่นนั้นก็ต้องมาดูกันว่าใครเป็นผู้ได้ประโยชน์สูงสุด และแน่นอนว่าคนผู้นั้นจะต้องกลายเป็นผู้ต้องสงสัยโดยธรรมชาติ”

ทุกคนอยู่ในความเงียบ จากนั้นก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมา “ที่พูดออกมาก็มีเหตุผล......”

“หรือว่าจะ......”

แววตาของทุกคนเป็นประกาย พวกเขาเริ่มพูดคุยถึงความเป็นไปได้ที่โจวอ๋องจะลอบสังหารพ่อของตนเอง อย่างไรก็ตาม ในตอนที่ทุกคนกำลังอลหม่าน ชายผู้นั้นก็แอบหนีออกไปโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

“มีคนต้องการทำลายโจวอ๋อง” หวังจิ่นหลิงและเฟิ่งชิงเฉินนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวพร้อมกับชุยห้าวถิง ทั้งสามคนอยู่ในกลุ่มของแวดวงของคนชั้นสูง

เรื่องที่เฟิ่งชิงเฉินมีฐานะเป็นลูกสาวโดยชอบธรรมเฟิ่งหลีสามารถปกปิดตระกูลราชวงศ์ไว้ได้ แต่ไม่มีความจำเป็นต้องปกปิดตระกูลขุนนางอย่างพวกเขา ตระกูลของชนชั้นสูงระดับต้น ๆ มีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกันมาโดยตลอด และตัวตนของลูกสาวโดยชอบธรรมเฟิ่งหลีก็เป็นประโยชน์ต่อการเคลื่อนไหวของเฟิ่งชิงเฉิน

นี่คือปัญหาของแวดวง ก่อนหน้านี้แม้ความสัมพันธ์ของเฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิงจะดีมากเพียงใด เขาก็ไม่เคยลากเฟิ่งชิงเฉินเข้ามายุ่งเกี่ยวกับแวดวงนี้ เพราะแวดวงดังกล่าวมีความพิเศษเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้นั้นต่างออกไป

เฟิ่งชิงเฉินเป็นสมาชิกในแวดวงของพวกเขา จึงเป็นเรื่องปกติที่จะผูกมิตรไมตรีกันไว้ ทั้งหมดก็เพื่อเส้นทางในอนาคต

ตอนนี้ดูเหมือนว่าหวังจิ่นหลิงและชุยห้าวถิงกำลังให้ความช่วยเหลือแก่เฟิ่งชิงเฉิน แต่ในความเป็นจริงแล้วทั้งสองคนกำลังลงทุน เพราะผลประโยชน์ที่พวกเขาจะได้ในอนาคต มันไม่ได้น้อยไปกว่าสิ่งที่พวกเขาต้องจ่ายในตอนนี้

“พวกเจ้าคิดว่าเป็นฝีมือของใคร?” เฟิ่งชิงเฉินถามหวังจิ่นหลิงและชุยห้าวถิง

หวังจิ่นหลิงและชุยห้าวถิงมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีคำตอบอยู่ในใจ นางก็ยิ้มและพูดออกมา “เช่นนั้นก็เขียนลงมา”