บทที่ 157 หน้าที่ของข้าคือการช่วยชีวิตผู้คน

ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือด เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองดูอาการของผู้บาดเจ็บอย่างคร่าวๆ และพิจารณาว่ามันไม่ร้ายแรงอย่างที่คิด

"เร็วเข้า น้องสาวของข้า นาง..." เซี่ยซานกังวลเกี่ยวกับน้องสาวของเขา เขาได้ยินมาว่าคนที่ถูกหมาป่ากัด หลังจากได้รับการช่วยเหลือก็อาจกลายเป็นเหมือนหมาป่า

น้องสาวของเซี่ยซาน ถูกหมาป่ากัดที่คอ และยังมีรอยถูกกรงเล็บหมาป่าข่วนอีกเต็มไปหมด ตัวนางเต็มไปด้วยเลือด ดูน่าสยดสยองมาก

เฟิ่งชิงเฉินสวมถุงมือแพทย์ วางถาดอุปกรณ์ลงบนพื้น และพูดกับเซี่ยซาน "ไปเอาไวน์มาสักสองสามขวด และขอไวน์ที่เข้มข้นที่สุด"

เฟิ่งชิงเฉิน ไม่ได้นำไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์และน้ำเกลือมา นางมามือเปล่า เพราะหากนางนำยาขวดใหญ่ออกมาจะทำให้ทุกคนสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เนื่องจากสถานการณ์ที่วุ่นวาย นางจึงใช้แต่ยาแก้อักเสบและสิ่งเล็กๆน้อยๆ เช่น ผ้าพันแผล มีด และแหนบ พูดได้เลยว่าสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ต่อให้มีไว้ใกล้ตัวก็ไม่ก่อให้เกิดความสงสัย

"ได้ ข้าจะรีบไป"เซี่ยซานวิ่งไป และในไม่ช้าก็กลับมา คนตงหลิงดื่มเก่ง ทำให้มีสุรากลั่นที่มีความเข้มข้นสูงซึ่งเพียงพอที่จะทำความสะอาดบาดแผล

เฟิ่งชิงเฉิน เปิดขวดไวน์และทำความสะอาดบาดแผลของน้องสาวเซี่ยซาน เมื่อไวน์สัมผัสกับบาดแผล น้องสาวของเซี่ยซานก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"เจ็บ เจ็บ พี่ชาย พ่อแม่ช่วยข้าด้วย" น้องสาวของเซี่ยนซานกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด

"จับนางไว้" เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจความเจ็บปวดจากบาดแผลที่สัมผัสกับไวน์ดี แต่ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน นางก็ต้องอดทน

"ตกลง" เซี่ยนซานเชื่อฟัง

ไม่นานก็ทำความสะอาดแผลเสร็จ แต่พบว่า...

มีฟันหมาป่าอยู่บนบาดแผลด้วย

ใบหน้าของ เฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนไปในทันที นางหยิบเข็มฉีดยาออกมาทันที และฉีดให้กับน้องสาวของเซี่ยซาน

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าเป็นใครกันแน่?" เซี่ยซานมองดูการกระทำของเฟิ่งชิงเฉินด้วยความสงสัย

"หุบปาก" เฟิ่งชิงเฉินจ้องไปที่เซี่ยซาน ทำให้เซี่ยซานกลัวจนไม่กล้าถามอีก

หลังจากฉีดเสร็จ ก็ดึงฟันหมาป่าออก และทำความสะอาดแผลให้นาง ซึ่งต้องขูดเนื้อและเลือดรอบฟันหมาป่าให้สะอาด หลังจากนั้นก็เย็บบาดแผลทำให้เลือดนั้นหยุดไหล

เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินร้อยเข็ม ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะถาม

น้องสาวของเซี่ยซานยังมีบาดแผลอื่นๆบนร่างกายของนางอีก หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินใช้ไวน์ที่เข้มข้นสูงในการทำความสะอาดทีละคน นางก็ยังคงใช้ยาและเย็บแผลที่จำเป็นต้องเย็บต่อไป

แน่นอนว่าเฟิ่งชิงเฉินเลือกไหมที่สามารถหลอมรวมได้และไม่จำเป็นต้องถอดเย็บออก หลังจากเย็บแผลแล้ว นางก็หยิบยาแก้การอักเสบออกมาและส่งให้ เซี่ยซาน: "เอารับไป"

เมื่อมองไปรอบๆ นางพบว่าหวังชี หวังจินหลิง และเวินยี่กำลังมองนางอยู่ เฟิ่งชิงเฉินจึงพูดไปว่า "พวกเจ้าจะไม่ช่วยมาข้าหรือ ไปทำความสะอาดบาดแผลของคนอื่นๆ ระวังตัวด้วย "อย่าแตะต้องบาดแผลเด็ดขาด ถ้ามีอะไรเหมือนฟันหมาป่าอยู่ในบาดแผล ให้เรียกข้า"

การทำความสะอาดแผลเป็นเรื่องสำคัญมาก หลังจากที่คนเหล่านี้ได้ทำความสะอาดในระยะแรกๆ พวกเขาก็อาการดีขึ้นมาก

"ตกลง" หวังจิ่นหลิงและหวังชี ตอบอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ได้เห็นสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินทำ พวกเขาพบว่ามันไม่ยากเกินไป

"ข้าจะไม่..." เวินยี่และคนอื่นๆ กลัวที่จะทำ

"ไม่มีใครเกิดมาแล้วทำเป็นหรอก" เฟิ่งชิงเฉินพูดอะไรบางอย่างและหยุดพูด ยกถาดขึ้นแล้วเดินไปหาผู้บาดเจ็บคนต่อไป

"น้องสาวข้า..." เซี่ยซานถามอย่างกังวล

"ไม่เป็นไร แพทย์จะมาแล้ว"

ด้วยที่นางมีเพียงคนเดียว นางจึงสามารถจัดการได้เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าบาดแผลจะไม่ติดเชื้อ

เซี่ยซาน ต้องการจะพูดอย่างอื่นแต่หวังชีรั้งเขาไว้"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงน้องสาวของเจ้า แต่เจ้าเชื่อในตัวเฟิ่งชิงเฉินเถอะ นางเป็นคนพึ่งพาได้ นอกจากนี้ไม่ใช่แค่น้องสาวของเจ้าเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ได้รับบาดเจ็บเหมือนน้องสาวเจ้าเจ้าเฝ้าดูน้องสาวของเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปช่วยผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก่อน เจ้าสามารถเรียกพวกข้าได้หากมีอะไรเกิดขึ้น"