บทที่ 161 ถึงตายก็จะรักษาหน้าตนเองเอาไว้ แม้ว่าจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อชดใช้กรรมก็ตาม

"เสด็จอาเก้าเป็นห่วงท่านงั้นหรือ?" เฟิ่งชิงเฉินพลันมองไปที่ตงหลิงจื่อชุนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่เพียงแต่จะรู้ซึ่งรังเกียจเท่านั้น ยังรู้สึกขยะแขยงเขาอีกด้วย

หากแต่ตงหลิงจื่อชุนหาได้รู้เรื่องด้วยไม่ เพียงพยักหน้ารับคำด้วยความใสซื่อ "เสด็จอาย่อมต้องเป็นห่วงข้าอยู่แล้ว ภายในวังหลวงนั้น มีแต่เสด็จอาที่คอยปกป้องข้า ในยามนี้เสด็จอาตกอยู่ในอันตราย ข้าก็ไม่อาจทำเป็นไม่สนใจชีวิตของเสด็จอาได้ จึงได้แต่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด"

พูดกันตามตรง ตงหลิงจื่อชุนพลันรู้สึกอับอายยิ่งนัก พลางเอ่ยขึ้นมาด้วยความท้อแท้ " ข้าเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ใช่หรือไม่ ข้าอยากจะไปช่วยเสด็จอาเก้า สุดท้าย กลับพาองครักษ์ทั้งหมดออกไปตกตายเสียได้"

"ไม่จริงเพคะ องค์ชายมิเป็นอันใดก็ดีแล้ว" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวปลอบใจแบบขอไปที

แม้ว่าองค์ชายชุนหยูผู้นี้จะทำอะไรไร้ความคิดไปบ้าง แต่ว่า เขากลับมีความจริงใจต่อเสด็จอาเก้ายิ่งนัก แม้ว่าตนเองจะเป็นคนของราชวงศ์ แต่ก็หาได้มีท่าทีจองหองเช่นตงหลิงจื่อลั่วไม่

เมื่อตงหลิงจื่อชุนถูกเฟิ่งชิงเฉินปลอบใจเช่นนั้น แม้ว่าจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ความเขินอายกลับมีมากกว่า เขาจึงมิได้เอ่ยอันใดออกมาอีก

องครักษ์ทั้งสองนายที่อยู่ข้างกายได้เห็นเช่นนั้น พลันรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

บุคคลที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ทั้งวางท่าองอาจหยิ่งยโสเช่นองค์ชายชุนหยู มีมุมเช่นนี้ด้วยหรือ องครักษ์ทั้งสองนายได้แต่เหม่อลอยด้วยความตกตะลึงไปในทันที

เฟิ่งชิงเฉินหาได้สนใจในปฏิกริยาของบุรุษทั้งสามที่อยู่ตรงหน้าไม่ สายตากลับจดจ้องไปยังบาดแผลตรงแขนของตงหลิงจื่อชุนเท่านั้น บาดแผลเช่นนี้ หากไม่ลงมือจัดการเลยละก็ เกรงว่าจักต้องได้ตัดทิ้งเป็นแน่

แต่ทว่า หากนางลงมือจัดการแล้วละก็ ย่อมต้องสิ้นเปลืองเวลาไปเปล่าประโยชน์ ในยามนี้เสด็จอาเก้าจักเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่มีผู้ใดรู้ได้ นางรู้สึกร้อนใจยิ่งนัก นางไม่อยากจะจัดการบาดแผลให้กับองค์ชายชุนหยูจริง ๆ

ทว่า

หากกลับไปแล้ว ฝ่าบาทล่วงรู้ว่านางมาพบกับองค์ชายชุนหยู แต่กลับไปรักษาบาดแผลให้กับเขา จึงทำให้แขนซ้ายขององค์ชายซุนหยูมิอาจใช้การได้อีกต่อไป อีกทั้งฝ่าบาทยังเอ็นดูองค์ชายผู้นี้มากนัก เกรงว่าพระองค์จักต้องลงโทษนางเป็นแน่

ลงโทษนางเป็นเรื่องเล็ก ทว่า เฟิ่งชิงเฉินกลัวว่า ฝ่าบาทจักใช้เรื่องนี้ เพื่อระบายความโกรธกับเสด็จอาเก้าเสียมากกว่า

ชั่งเหอะ มิจำเป็นต้องทำเพื่อผู้ใด ก็ทำเพื่อเสด็จอาเก้าเสียแล้วกัน อย่างไรก็จักได้จัดการกับบาดแผลให้องค์ชายชุนหยูไปด้วย

"องค์ชายชุนหยู ท่านช่วยนั่งลงหน่อยเถิด ข้าจักพันแผลให้กับท่าน" เมื่อเฟิ่งชิงเฉินตัดสินใจแล้วนั้น ก็มิคิดอันใดอีก พลางหยิบกระเป๋าเป้ด้านหลังออกมา

ตงหลิงจื่อชุนเห็นเช่นนั้นพลันรู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก "ได้ได้"

เมื่อก้าวเข้าไปด้านหน้านั้น ตงหลิงจื่อชุนพลันปกปิดความปลื้มใจที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินเอาไว้ไม่มิด "เฟิ่ง แม่นางเฟิ่ง เจ้า เจ้ามิต้องเรียกข้าว่าองค์ชายหรอก ข้ามีนามว่าตงหลิงจื่อชุน เจ้าเรียกข้าว่าจื่อชุนก็พอแล้ว ข้าขอเรียกเจ้าว่าชิงเฉินได้หรือไม่?"

เมื่อเห็นตงหลิงจื่อชุนมีท่าทีเขินอายเช่นนี้ องครักษ์ทั้งสองนายพลันรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาในทันที

"พิธีการอย่างไรก็ต้องมีเพคะ ชิงเฉินมิกล้าเอ่ยนามของพระองค์ตรง ๆ เช่นนั้นหรอกเพคะ องค์ชายนั่งลงเถิด แสงจันทร์จักได้ช่วยส่องให้ชิงเฉินพันแผลให้พระองค์ได้ง่าย" เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยปฏิเสธขึ้นมาอย่างไร้เยื่อไย ทั้งยังสร้างงกำแพงกั้นขึ้นมาในทันที

"โอ้" ตงหลิงจื่อชุนรู้สึกผิดหวังไปเล็กน้อย หากแต่ก็รับปาก พร้อมกับนั่งลงแต่โดยดี แม้แต่ยามที่ก้มหน้า ก็อดมิได้ที่จะลอบแอบมองเฟิ่งชิงเฉิน

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะรู้สึกได้ แต่ก็มิได้เอ่ยอันใดออกมาอีก

นางเพียงต้องการรีบ ๆ ทำแผลให้องค์ชายชุนหยูเสร็จโดยไว มิให้ฝ่าบาทมาเอาเรื่องนางกับเสด็จอาเก้าได้ก็พอแล้ว อย่างไรนางก็มิคิดจะเกี่ยวดองกับองค์ชายพวกนี้อยู่แล้ว

ราชวงศ์ตงหลิงนั้น สิ่งที่นางจดจำได้เพียงอย่างเดียว มีเพียงแค่เสด็จอาเก้าเท่านั้น

มิรู้ว่าเสด็จอาเก้าในยามนี้เป็นเช่นไรบ้างแล้ว

เมื่อมองเข้าไปในป่าไม้อันมืดมิด เฟิ่งชิงเฉินก็พลันรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

ในป่าลึกเช่นนี้ มีอันตรายรอบด้าน หากไปพบเจอกับพวกนักฆ่าเล่า

เมื่อคิดว่าเสด็จอาเก้ากำลังเผชิญหน้ากับอันตรายนั้น หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินพลันรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาในทันที อดมิได้ที่จะสวมปีกบินไปจากที่ตรงนี้

ทว่า ไม่ได้!

เมื่อถอนหายใจยาว ๆ ออกมาแล้วนั้น เฟิ่งชิงเฉินก็พยายามที่จะสงบสติอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งตัดใจหยิบฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ออกมา พร้อมกับน้ำเกลือล้างแผลและคีมห้ามเลือด ไหมกับเข็มเย็บแผล ผ้าพันแผลและก็ยารักษา

"ชิงเฉินสิ่งของพวกนี้คืออันใดกัน?" ตงหลิงจื่อชุนเริ่มคุ้นชินในการเรียกชื่อของนางในทันที

"อุปกรณ์ที่ใช่พันแผลของพระองค์เพคะ"