บทที่ 17 เผชิญหน้า

เฟิ่งชิงเฉินพลันมองไปยัง "ศพ" ที่นอนอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร คงต้องได้ช่วยคนที่อยู่ตรงหน้า ให้ฟื้นขึ้นมาให้ได้ ไม่เช่นนั้น นางได้เจอเรื่องยุ่งยากอย่างแน่นอน

เฮ้อ ด้วยนิสัยของนางในยุคนี้ บางทีมันอาจจะทำให้นางเกิดปัญหาขึ้นมาในอนาคตได้

ทว่า นางไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!

ถึงแม้ว่า นางจะรู้ว่า มันจักต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมาา หากแต่นางก็ยังต้องการที่จะลองชนกับมันดูสักตั้ง

ในฐานะที่นางเป็นหมอ นางไม่สามารถเห็นคนตายอยู่ตรงหน้าโดยไม่ช่วยอะไรได้ อีกทั้งนางยังไม่อาจทำใจเย็นชามองได้อีกเช่นกัน ในเมื่อพวกเขามีโอกาสที่จะรอด แต่กลับต้องมาตายอยู่ตรงหน้านางเช่นนี้

ความเฉยเมยของแพทย์ ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆาตกรรมพวกเขาเช่นกัน

ไม่ว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไร แต่นาง เฟิ่งชิงเฉินไม่อาจทำใจนิ่งดูดายได้แน่

นางรักในชีวิตของตนเอง แต่ก็รักในการช่วยชีวิตของผู้อื่นเช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินพลันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามที่จะปัดเรื่องราวที่กำลังตีรวนอยู่ในหัวออกไปให้หมด

นางเป็นหมอ นางจะต้องพยายามที่จะช่วยชีวิตคนไข้ให้ได้ คนอื่นอาจจะคิดยอมแพ้ที่จะปล่อนคนไข้ไป แต่ในฐานะหมอคนหนึ่ง พวกเขาไม่อาจปลดปล่อยคนไข้ไปได้ โดยมิได้พยายามช่วยจนถึงที่สุด

ลมหายใจที่แผ่วเบา พร้อมกับชีพจรที่หยุดเต้นลง เครื่องมือซีพีอาร์ที่ไม่อาจนำมาช่วยได้ เช่นนั้น นางก็จะใช้วิธีดั้งเดิม

ถึงแม้ว่า วิธีนี้จะไม่ค่อยดีมากนัก ชีวิตของตนเองก็ยากที่จะรักษาเอาไว้แล้ว แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินพลันยื่นมืออกไปวางไว้บนหัวใจข้างซ้ายของ "ศพ" พร้อมทั้งกดลงไปเล็กน้อย เมื่อจับตำแหน่งได้แล้ว นางก็ใช้แรงกดไปที่มืออย่างเต็มแรง

ท่าทางเช่นนั้น หาได้เหมือนเป็นการช่วยชีวิตคนไม่

อย่างน้อย ในสายตาของซูเหวินชิงก็เป็นเช่นนั้น

"พลัก" เสียงที่ดังออกมา "ศพ" ที่อยู่ตรงหน้าของเฟิ่งชิงเฉินพลันกระเด้งตัวขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งค่อย ๆ ตกลงไปตามท่านอนเช่นเดิม

ซูเหวินชิง พลันเบิกตากว้างมองตรงมา

พลัก พลัก พลัก เสียงที่ตีรัวพลันดังขึ้นมาไม่หยุด "ศพ" ก็กระเด้งตัวตามขึ้นมาเสียหลายครั้ง ท่าทางเช่นนี้ มันใช่ท่าที่ช่วยชีวิตคนหรือ ท่าทางเช่นนั้นเหมือนกำลังทุบตีศพยิ่งนัก

เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต่างพากันปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆ

คุณหนูเฟิ่งผู้นั้น คงมิใช่ว่า ทำการตี "ศพ" เพื่อให้รับรู้ถึงความเจ็บปวด แล้ว "ศพ" มันจะฟื้นคืนขึ้นมาใช่หรือไม่?

เจ้าหน้าที่ต่างพากันหัวเราะให้กับท่าทางการช่วยชีวิตคนของเฟิ่งชิงเฉินในยามนี้ ที่พวกเขาหลงเหลือเพียงแค่ความชื่นชมนางเล็กน้อยเท่านั้น

สตรีอย่างไรก็เป็นแค่สตรี พวกนางมีหน้าที่เพียงแค่อยู่แต่เย้าแค่เรือน เพื่อเย็บปักถักร้อยรออยู่บ้านเท่านั้น อย่าได้ตั้งความหวังกับพวกนางให้มากไปนัก

พูดได้อย่างไรว่าไม่ตายกัน มันเป็นเพียงแค่ เรื่องที่น่าอัศจรรย์เท่านั้นแหละ

ในยามนี้ เรื่องราวก็ค่อย ๆ ถูกเปิดเผยแล้ว

เจ้าหน้าที่ทั้งหลาย ต่างก็พากันแอบหัวเราะเยาะให้กับท่าทางของเฟิ่งชิงเฉินเสียอยู่หลายครั้ง ภายในใจพวกเขายังแอบคิดว่า จะนำเรื่องของเฟิ่งชิงเฉินในยามนี้ กลับไปบอกเล่านินทาให้กับฮูหยินของตนเองที่อยู่ที่บ้าน เพื่อให้พวกนางอยู่ห่าง ๆ เฟิ่งชิงเฉิน

ซูเหวินชิงมีความคิดที่อยากจะก้าวเข้าไปข้างหน้าอยู่บ่อยครั้ง เพื่อที่จะลากเฟิ่งชิงเฉินออกมา หากแต่เขาก็ไม่กล้าลงมือเช่นกัน เนื่องจากว่า เขาสัมผัสได้ถึงท่าทางของเฟิ่งชิงเฉิน ที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและดูน่าศรัทธายิ่งนัก!

ในทุก ๆ ครั้งที่เฟิ่งชิงเฉินกดมือลงไป ล้วนแต่เป็นการใช้แรงกายทั้งหมด ซูเหวินชิงที่ยืนดูอยู่ด้านหลังนั้น จึงได้แต่เห็นเพียงท่าทางที่กระฉับกระเฉงของนาง

ทว่า หากซูเหวินชิงมายืนที่ด้านหน้าของเฟิ่งชิงเฉินนั้น เขาก็จะพบกับอาการเหนื่อยหอบของเฟิ่งชิงเฉินได้เป็นอย่างดี

พร้อมกับประกายแสงไฟในแววตาของนางที่ค่อย ๆ สว่างขึ้น เนื่องจากว่า เฟิ่งชิงเฉินรับรู้ได้ถึง สัญญาณชีพจรจาก"ศพ" ที่กำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนขึ้นมาแล้ว บางทีการพยายามของนางในครั้งนี้ อาจจะเป็นผลสำเร็จก็ได้

"พลัก"

การลงแรงไปในครั้งนี้ เฟิ่งชิงเฉินใช้แรงทั้งหมดในร่างกายไปกับการช่วยปั๊มหัวใจในครั้งสุดท้าย "ศพ" พลันกระแด้งตัวขึ้นมา พร้อมกับเสียงไอ

"แค่ก ๆ "

แม้จะเป็นเพียงเสียงเล็ก ๆ ที่ส่งออกมา หากแต่ผู้คนภายในห้องเก็บศพล้วนแต่ได้ยินโดยทั่วกัน พวกเขามั่นใจว่า ตนเองได้ยินไม่ผิดแน่ ซูเหวินชิงหาได้สนใจท่าทางอันสูงส่งไม่ พลันก้าวเข้าไปผลักเฟิ่งชิงเฉินให้ออกมาในทันที

"เหวินหาง เหวินหาง " ซูเหวินชิงพลันเข้าไปสวมกอดเด็กชาย ด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลนองหน้า

ม่านหมอกในแววตาของซูเหวินชิง พลันจางหายไปในทันที

ฟื้นแล้ว น้องชายของเขามีชีวิตแล้ว มีชีวิตจริงๆ !

ในบรรดาหมอทุกคน ล้วนแต่คิดไปว่าเหวินหางตายไปแล้ว แม้แต่หมอที่ดีที่สุด เขาก็ได้ไปเชิญมาตรวจดูอาการ เพื่ออยากจะหาสาเหตุการตายของน้องชายของตน

เขาไม่เชื่อ เหวินหางที่ร่างกายแข็งแรงมาโดยตลอด จู่ ๆ จะต้องมาตกตายไปเช่นนี้

มันต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นแน่!

เขาไม่สนใจถึงแรงต่อต้านภายในตระกูล ยืนกร่านที่จะให้กรมพิสูจน์หลักฐาน ผ่าพิสูจน์สาเหตุการตายของน้องชายของตน แต่เขามิได้คิดเลยว่า การกระทำในครานี้ จะทำให้เหวินหางมีชีวิตรอดขึ้นมาจริง ๆ