บทที่ 191 จากลา ข้าเพียงดูโดยไม่กล่าวอันใด

แม้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ของตนเองได้แล้ว แต่อาหารเย็นมื้อนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็ยังคงกินอย่างไม่รู้รส โจวสิงเล่าเรื่องตลกให้นางฟังหลายเรื่อง เฟิ่งชิงเฉินก็ได้เพียงแต่ฝืนยิ้ม มันกลับดูน่าเกลียดกว่าการร้องไห้เสียอีก

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว โจวสิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเงียบลงและเป็นกังวลอย่างเงียบๆ หวังว่าเฟิ่งชิงเฉินจะปล่อยวางเรื่องนี้ได้โดยเร็วที่สุด

ในทำนองเดียวกัน ผู้ที่ไม่ได้กินอาหารเย็นดีๆ ก็คือคู่พ่อลูกชายของซุนเจิ้งเต้าและซุนซือสิง

ภายใต้คำสั่งของตงหลิงจิ่ว ในที่สุดซุนเจิ้งเต้าก็ทำให้เรื่องการชันสูตรศพสงบลงได้ พ่อลูกทั้งสองกลับมาที่จวน ทั้งเหนื่อยและหิว แต่เมื่อพวกเขานั่งลงที่โต๊ะและเห็นลำไส้ที่มีไขมันมันเยิ้ม ทั้งสองก็คิดถึงสิ่งที่ได้พบเมื่อตอนกลางวัน ลำไส้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุจจาระ...

แหว่ะ...

ราวกับนัดกันไว้ ทั้งสองอาเจียนอย่างรุนแรง ไม่ต้องพูดถึงอาหารเย็น แม้แต่หลับก็หลับไม่สบาย จุดนี้เหมือนกับเฟิ่งชิงเฉินไม่มีผิดเพี้ยน

วันรุ่งขึ้น ซุนซือสิงมารายงานที่จวนเฟิ่งพร้อมรอยคล้ำใต้ตาและพบว่าอาจารย์ของเขาก็มีสภาพจิตใจไม่ดีนักเช่นเดียวกับเขา

ซุนซือสิงนึกไปว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นห่วงเขาจึงรีบบอกนางว่าเรื่องเมื่อวานตงหลิงจิ่วได้ออกหน้าจัดการให้แล้ว ดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวล

เมื่อได้ยินคำสามคำว่า "ตงหลิงจิ่ว" เฟิ่งชิงเฉินก็แทบจะหัวชน เมื่อได้สติก็พยักหน้าให้ซุนซือสิงแสดงว่านางเข้าใจแล้ว

จากนั้นก็โยนกระต่ายสองสามตัวให้ซุนซือสิงและปล่อยให้เขาจับกระต่ายและฝึกทำแผล

คนทั้งร่างล่องลอยราวกับวิญญาณเร่ร่อนมาเป็นเวลาสองวันแล้ว เฟิ่งชิงเฉินจึงกระปรี้กระเปร่าและหมกมุ่นเรื่องที่จะสร้างจวนเฟิ่งใหม่ ในเวลานี้เองข่าวใหญ่ก็ทำให้เฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้น

ทันทีที่คดีกบฏของเสนาบดีฝ่ายซ้ายจบลง อวี่เหวินหยวนฮั่วก็ขอไปประจำการที่ชายแดนซีหลิง องค์จักรพรรดิพระราชทานอนุญาตแล้วและออกราชโองการให้เขาออกเดินทางทันที หากไม่มีคำสั่งห้ามเข้าเมืองหลวงมาเด็ดขาด

หากไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเมืองหลวงโดยไม่มีคำสั่งก็เป็นไปได้ที่อวี่เหวินหยวนฮั่วจะไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวงอีกเลยตลอดชีวิตก็เป็นได้

หากเป็นช่างก่อนหน้านี้ก็ยังพอเข้าใจ แต่ตอนนี้อวี่เหวินหยวนฮั่วเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิ เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่ออวี่เหวินหยวนฮั่วมาถึงจวนเฟิ่ง เฟิ่งชิงเฉินก็เอ่ยถาม

เกิดอะไรขึ้นกันแน่จึงได้ทำให้ตงหลิงจิ่วมาสั่งนางด้วยตนเอง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่จึงต้องบีบให้อวี่เหวินหยวนฮั่วออกจากเมืองหลวงไปอยู่ที่ชายแดนตลอดไป

"เฟิ่งชิงเฉิน อย่าถามเรื่องนี้เลย มันเป็นความตั้งใจของข้าที่จะอยู่ประจำการในซีหลิง ข้าต้องออกจากเมืองหลวงไป ด้วยวิธีนี้เท่านั้นจึงจะผ่านไปได้ ข้าอยู่ที่นี่มีแต่คอยเตือนคนบางคนอยู่เสมอว่าเคยเกิดอะไรขึ้น"

อวี่เหวินหยวนฮั่วกล่าวขณะที่เดินเข้าไป

เขานำเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับคดีกบฏของเสนาบดีจูเก็บงำไว้ ไม่ว่าจักรพรรดิจะตรวจสอบอย่างไรก็จะพบเพียงหลักฐานกบฏที่ผ่านมือของเขาเท่านั้น

หลักฐานเหล่านั้นแสดงถึงความล้มเหลวของจักรพรรดิ จักรพรรดิจะไม่มีวันยอมให้ใครก็ตามที่รู้เรื่องราวภายในมีชีวิตอยู่ ตงหลิงจิ่วและเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้อ่าน แต่หากจักรพรรดิรู้ว่าทั้งสองได้สัมผัสกับหลักฐานเหล่านี้ จักรพรรดิคงไม่เว้นชีวิตเอาไว้แน่

เขามีอำนาจทางทหารอยู่ในมือ ฝ่าบาทคงจะเกรงเขาบ้างเล็กน้อย แต่เฟิ่งชิงเฉินและตงหลิงจิ่วเล่า?

ฐานะของตงหลิงจิ่วบอกว่าความเจ้าแผนการไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเทียบติด จักรพรรดิคงทำอะไรเขาไม่ได้สักพัก