บทที่ 199 ทุกฝ่ายเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกัน

หากคืนนี้ทั้งคืนเฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมกลับมา ต่อให้ฮ่องเต้จะทรงเห็นชอบ แต่คนอื่นๆในตระกูลไม่มีทางยินยอมให้แต่งตั้งนางเป็นชายารองแน่

การแต่งตั้งชายารองก็ต้องมีหน้ามีตา นางถือเป็นนายหญิงอีกคนของจวนอ๋อง เมื่อเจอชายาเอกก็ไม่ต้องคุกเข่าเพื่อทำความเคารพ และหากเขาได้ขึ้นครองราชย์ นางก็จะกลายเป็นสนมตำแหน่งสูงในทันที

ตี๋ตงหมิงเงยหน้าด้วยอาการตกใจ แล้วรีบก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว เขาให้คำตอบว่า "ลั่วอ๋องวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ เฟิ่งชิงเฉินนางต้องไม่เป็นอะไร ตงหมิงกำลังจะไปรับนางอยู่พอดี"

เป็นไปตามที่ท่านปู่เคยพูดไว้ ก่อนหน้านี้คนจากจวนเจิ้นกั๋วกงหาเรื่องมาให้เฟิ่งชิงเฉิน แต่เรื่องนี้มันเล็กเกินไป คนเหล่านี้ลงมือไม่สะดวก

แต่ท่านปู่ไม่ได้บอกเขาว่าความสัมพันธ์ระหว่างลั่วอ๋องและเฟิ่งชิงเฉินนั้นจะดีถึงเพียงนี้ ลั่วอ๋องถึงกับฝืนสังขารเพื่อไปตามหานาง เรื่องนี้ดูเหมือนไม่น่าเชื่อ

ก่อนหน้านี้ลั่วอ๋องและเฟิ่งชิงเฉินทะเลาะกันจนเกือบตาย แม้ข่าวลือพวกนั้นจะเกินจริง แต่ย่อมมีบางส่วนที่เป็นเรื่องจริงบ้าง ที่ผ่านมา ลั่วอ๋องก็เคยเกลียดชังเฟิ่งชิงเฉินจนอยากจะฆ่านาง

แล้วนี่มันหมายความว่าอย่างไร?

หากจะบอกว่าลั่วอ๋องไม่ใส่ใจเฟิ่งชิงเฉิน ให้ตายตี๋ตงหมิงก็ไม่เชื่อ

"อืม เช่นนั้นข้าจะไปพร้อมกับเจ้า" ตงหลิงจื่อลั่วกลับไปนั่งตามเดิม แล้วส่งสัญญาณให้องครักษ์เริ่มเดินทางออกนอกเมือง

ดีที่เขาคือตี๋ตงหมิง พระนัดดาของซู่ชินอ๋อง หากเป็นคนอื่นแล้วล่ะก็ คงจะโดนตงหลิงจื่อลั่วเตะกระเด็นไปนานแล้ว โทษฐานบังอาจมารังแกผู้หญิงที่เขาหมายตา รนหาที่ตายแท้ๆเลย

ถ้อยคำเชิงตำหนิจากตงหลิงจื่อลั่ว มีหรือที่เขาจะไม่รู้ ตอนนี้คงต้องทำมึนไปก่อน และในตอนที่ตี๋ตงหมิงเตรียมจะออกเดินทาง ก็ได้ยินเสียงหวังชีดังมาจากด้านหลัง

"ท่านซื่อจื่อ รอก่อน"

ตี๋ตงหมิงไม่อยากจะใส่ใจ แต่ตงหลิงจื่อลั่วกลับเอ่ยขึ้นมาว่า "ช้าก่อน ดูซิว่าเขามีเรื่องอะไร"

"ท่านซื่อจื่อ แล้วเฟิ่งชิงเฉินล่ะ?" เนื่องจากหวังจิ่นหลิงและตี๋ตงหมิงสนิทกัน หวังชีจึงพลอยสนิทกับตี๋ตงหมิงไปด้วย เขาเป็นคุณชายเจ็ดตระกูลหวัง สถานะไม่ได้ต่ำต้อยเลย ด้วยเหตุนี้หวังชีจึงไม่ค่อยเกรงใจตี๋ตงหมิงเท่าใดนัก

"อยู่นอกเมือง" ตี๋ตงหมิงกัดฟันตอบเขาไป ทั้งๆที่รู้ว่าหวังชีจงใจจะจี้จุด

เขาเองก็ไม่ได้อยากจะปิดบังผู้ใด แต่จะเข้ามาในเมืองหรือออกไปนอกเมืองจำเป็นต้องรายงานคนอื่นๆด้วยหรือนี่ แย่จริงๆเลย

"เหอะๆ..." หวังชีหัวเราะเบาๆ เขาเป็นคุณชายที่เย่อหยิ่งอยู่พอตัว เสียงหัวเราะเช่นนี้ ทำให้คนฟังยิ่งรู้สึกห่างเหิน

"ท่านซื่อจื่อมีจิตใจที่เข้มแข็งยิ่งนัก ปล่อยให้ผู้หญิงที่บอบบางอยู่นอกเมืองตามลำพัง เรื่องแบบนี้เห็นทีคงมีแต่ท่านซื่อจื่อเท่านั้นที่ทำได้"

"หวังจิ่นหาน อย่ามายั่วโมโหข้า อย่าคิดว่ามีตระกูลหวังหนุนหลังแล้วข้าจะกลัวเจ้า" ตี๋ตงหมิงกำลังรู้สึกผิดอยู่ เจ้าหวังชีก็ยังราดน้ำมันลงกองไฟอยู่นั่นแหละ

"ท่านซื่อจื่อก็ลองดูสิ อย่าคิดว่ามีจวนซู่ชินอ๋องหนุนหลังแล้วข้าจะกลัวท่าน" หวังชีไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน ตระกูลหวังผู้ยิ่งใหญ่ไม่เกรงกลัวซู่ชินอ๋องอยู่แล้ว ต่อให้กลัวก็ไม่มีทางแสดงออกให้เห็น นี่คือความทระนงของตระกูลชนชั้นสูง พวกเขายอมทำทุกอย่างเพื่อเกียรติภูมิของวงศ์ตระกูล

ตี๋ตงหมิงขมวดคิ้วพลางจ้องตาเขม็ง เขากำหมัดแน่น โดยข่มใจตัวเองอยู่ตลอดว่าไม่ให้ตนเสยหมัดออกไป

หากเขาต่อยหวังชีในวันนี้ ท่านปู่ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน แถมหวังชียังมองหน้าท้าทายอย่างไม่กลัวตายเสียด้วย

แม้ตงหลิงจื่อลั่วจะไม่ได้ชายตามอง แต่เพียงนั่งฟังก็เข้าใจทุกอย่าง เขาจำเป็นต้องออกมาสยบศึก "เอาล่ะ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ต้องรีบไปตามหาคนนะ เหมือนจะยังมีพวกจูเซียงหลงเหลืออยู่ที่นอกเมือง หากไปช้ากว่านี้ แล้วเฟิ่งชิงเฉินไปพบกับพวกจูเซียงเข้าจะต้องแย่แน่ๆ"

"ข้าไม่อยากเสียเวลามามีเรื่องกับเจ้า" ตี๋ตงหมิงได้ทีก็รีบสวนกลับอย่างทันควัน

"ท่านไม่อยากเสียเวลามามีเรื่องกับข้า ข้าเองก็ไม่อยากเสียเวลามาเสวนากับท่าน ท่านซื่อจื่อ รอให้พบเฟิ่งชิงเฉินเสียก่อนแล้วเราค่อยว่ากัน หากนางไม่เป็นไรก็ดีไป แต่ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นกับนาง ข้าจะคอยดูว่าท่านยังจะมีหน้าไปพูดคุยกับพี่ชายข้าอีกหรือไม่" หวังชีชักสีหน้าแล้วเมินใส่ตี๋ตงหมิง เขาเดินกลับไปขี่ม้าแล้วรีบออกเดินทาง จังหวะที่ผ่านหน้ารถม้าของตงหลิงจื่อลั่วไปนั้น เขาก็เอ่ยออกมาว่า "ลั่วอ๋อง กระหม่อมเป็นห่วงความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉิน จะขอล่วงหน้าไปก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ"