บทที่ 205 ได้รับความช่วยเหลือ ตงหลิงจิ่วให้ความสำคัญกับเจ้าพอสมควร

"มีข่าวลือว่าเฟิ่งชิงเฉินหลงรักเสด็จอาเก้า ข่าวลือก็เป็นจริงได้" หนานหลิงจิ่นฝานยิ้มอย่างได้ใจ "เฟิ่งชิงเฉิน? เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกอย่างไรเมื่อคนที่เจ้าชอบนั้นใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ?"

มันรู้สึกอย่างไร?

นางมิได้รู้สึกอะไร เพียงรู้สึกว่าร่างกายของตนเย็นชาและสิ้นหวังอย่างมาก หากว่าตงหลิงจิ่วอยู่ตรงหน้านาง นางจะถามอย่างแน่นอนว่า "เพราะเหตุใด?"

เพราะเหตุใดล่ะ? เพราะนางมีค่า นางเป็นใคร เสด็จอาเก้าไม่มีทางมาสนใจว่านางคิดเช่นไรหรอก และไม่มีทางสนใจว่านางจะเสียใจหรือไม่

นางหลงรักเสด็จอาเก้า มิใช่เสด็จอาเก้าหลงรักนาง เสด็จอาเก้าใช้นางเป็นเครื่องมือแล้วอย่างไร? นางทำตัวเองทั้งนั้น นางไปถึงที่ให้เขาดูหมิ่นเหยียดหยามเอง

เสด็จอาเก้า!

ทันทีที่ทหารตงหลิงยอมปล่อยให้หนานหลิงจิ่นฝานไป โดยไม่ลงมือ วินาทีนั้นนางรู้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ซู่ชินอ๋องหรือตงหลิงจื่อลั่ว และเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นท่านอ๋องคนอื่น

ซู่ชินอ๋องและตงหลิงจื่อลั่วไม่สนใจความเป็นความตายของนาง ส่วนท่านอ๋องคนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ตนไม่รู้จักพวกเขา แล้วพวกเขาจะสนทำไมว่านางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

มีเพียงเสด็จลุงเก้าเท่านั้น ที่จะไว้ชีวิตนางหลังจากใช้นางเป็นเครื่องมือแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินกัดริมฝีปาก กลิ่นเลือดที่นางคุ้นเคยและเกลียดชังมากที่สุดกระจายไปทั่วปาก แต่นางไม่รู้สึกกระไรสักนิด

นางรู้สึกราวกับว่ามีเข็มทิ่มแทงหัวใจ ราวกับว่าถูกบีบคอ นางเจ็บจนหายใจไม่ออก

นางเอาแต่บอกตัวเองว่าเสด็จอาเก้าไม่ชอบนาง สำหรับเสด็จอาเก้าแล้ว นางเป็นเพียงหญิงสาวที่หลงรักเขา หญิงสาวที่หลงรักเสด็จอาเก้ามีเป็นร้อยเป็นพัน แล้วเขาจะมองตนเข้าตาได้อย่างไร

ควรรู้สึกโชคดีที่เขาไว้ชีวิตตน แต่ว่านางกลับเจ็บใจอย่างห้ามไม่ได้ น้ำไหลนางไหลออกมาไม่หยุด

หนานหลิงจิ่นฝานเห็นเฟิ่งชิงเฉินเศร้าโศก แววตาของนางได้ใจอย่างมาก นางจับบังเหียนด้วยมือทั้งสองข้างและมุ่งตรงไปข้างหน้า

คราวนี้ เขาไม่ต้องกังวลว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเล่นกลอีก

การข่มขู่และหยอกล้อไม่ได้ผลกับนาง ท่าทีของนางดูแข็งแกร่ง อยู่ด้วยตนเองได้ แต่เมื่อเอ่ยถึงตงหลิงจิ่ว นางก็แสดงท่าทีเศร้าโศกออกมา แสดงว่าตงหลิงจิ่วสำคัญต่อนางอย่างมาก

หนานหลิงจิ่นฝานเดินหมากได้เยี่ยมอย่างมาก ระยะทางต่อจากนี้ เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความคิดที่จะหลบหนีเลย ไม่ใช่ว่านางไม่อยากหนีแต่เพราะนางควบคุมตัวเองไม่ได้ ในหัวนางมีแต่เสด็จอาเก้าเท่านั้น......

หลังจากที่หนานหลิงจิ่นฝานลงจากเขาไป ตงหลิงจิ่วได้รับข่าวทันที นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาโกรธเคืองอย่างมาก

"ข้าต้องการให้พวกเจ้ารับประกันความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉิน แต่สุดท้ายเป็นอย่างไร? พวกเจ้าทำหน้าที่กันอย่างไรถึงปล่อยให้หนานหลิงจิ่นฝานจับตัวนางไป?"

"ท่านอ๋องโปรดใจเย็นขอรับ ข้าน้อยด้อยความสามารถเองขอรับ" ผู้รายงานตกใจจนหน้าขาวซีด เขาตัวสั่นไปทั้งตัว

ท่านอ๋องเป็นคนที่แม้เกิดเรื่องใหญ่โตเพียงใด ก็นิ่งสงบเสมอ เขาไม่เคยเห็นท่านอ๋องโกรธเคืองเช่นนี้มาก่อน

"ใจเย็นรึ? พวกเจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร? ข้าไม่เก็บคนไร้ความสามารถเอาไว้ ส่งคำสั่งข้าออกไป ทุกคนที่ร่วมภารกิจวันนี้ หลังจากกลับมาแล้วเฆี่ยนหนึ่งร้อยครั้ง นายพลเพิ่มหนึ่งเท่า"

"ขอรับ"

ตงหลิงจิ่วเดินไปที่ประตู

"ท่านอ๋อง?" ขันทีส่วนพระองค์ของตงหลิงจิ่วตกใจกับความโกรธเคืองของตงหลิงจิ่ว เขาก้าวไปข้างหน้า

"เตรียมม้า ข้าจะออกจากเมือง"

ตงหลิงจิ่วขี่ม้าของเขาออกจากเมือง แต่ไม่คาดคิดเมื่อถึงหน้าประตูเมือง ก็เจอมืองลอบสังหารลอบฆ่า แม้ว่าคนรอบกายตงหลิงจิ่วล้วนเป็นคนที่ฉลาดหลากแหลม แต่มีคนไม่มากนัก

แม้ว่ามือสังหารจะหนีไปเพราะทหารมาทันเวลา แต่ตงหลิงจิ่วได้รับบาดเจ็บ ด้วยความที่ทหารเกลี้ยกล่อม เขาจึงต้องยอมกลับจวนเสียก่อน

"น้องเก้าหมายความว่าอย่างไร?" ฮ่องเต้ไม่เข้าใจว่าตงหลิงจิ่วคิดจะทำการใดกันแน่