บทที่ 207 กลับเมือง สภาพน่าสมเพช

"ครั้งหน้าข้าจะโชคดีแบบนี้หรือไม่ไม่รู้ แต่ข้ารู้แน่ๆ ก็คือในตอนนี้เจ้าไม่ได้โชคดีเช่นนั้น" เมื่อหนานหลิงจิ่นฝานหันหลังจากไป เฟิ่งชิงเฉินก็ผละออกจากอ้อมแขนของหลานจิ่วชิง แล้วใช้ปืนจ่อไปที่เขา

เสียงดัง "ปัง" กระสุนก็พุ่งตรงออกมา

หนานหลิงจิ่นฝานได้ยินเสียงถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที แต่ว่าเขาประเมินความรวดเร็วของลูกกระสุนต่ำไป กระสุนปืนพุ่งทะลุไหล่ของเขา ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาทันที

"นี่คืออาวุธอะไร?" เมื่อเนื้อบริเวณบ่าถูกทำร้ายบาดเจ็บเสียจนเผยถึงกระดูกออกมา เขาและเฟิ่งชิงเฉินที่ยืนห่างกันกว่าหนึ่งร้อยเมตร กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้

หนานหลิงจิ่นฝานหันหลังกลับไปดู และพบว่าอาวุธนั้นจู่โจมมาอีกครั้ง ข้อมือของเขาเอื้อมไปหยิบมีดดาบมาปัดป้องอย่างรวดเร็ว แต่คาดไม่ถึงว่าเจ้าจุดดำๆ เล็กๆ นั้นจะพุ่งผ่านมีดดาบมาได้

น่าอัศจรรย์!

สีหน้าของหนานหลิงจิ่นฝานดูไม่น่ามองมากขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อนข้างจะแน่ใจว่าผู้ที่ใช้อาวุธลับนี้คือเฟิ่งชิงเฉิน แต่หากว่าเฟิ่งชิงเฉินมีอาวุธลับที่อัศจรรย์เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ใช้มันก่อนหน้า?

ไม่สิ…… เขาโยนเฟิ่งชิงเฉินลงไปในน้ำแล้ว ในร่างกายของนางไม่น่าจะมีอาวุธใดซ่อนอยู่ แล้วเฟิ่งชิงเฉินมีอาวุธลับได้อย่างไร? หลานจิ่วชิงให้นางหรือ? ไม่น่าใช่ หลานจิ่วชิงจะฆ่าเขาไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธลับเลยด้วยซ้ำ

ในชั่วพริบตา หนานหลิงจิ่นฝานคิดถึงสิ่งที่เป็นไปได้ทุกรูปแบบ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อาวุธลับนั้นของเฟิ่งชิงเฉินเป็นไปมาอย่างไร

เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินชี้อาวุธลับนั้นไปที่เขาอีกครั้ง หนานหลิงจิ่นฝานก็รู้ดีว่าในวันนี้เขาคงจะสู้ไม่ได้ จึงทำได้เพียงล้มลุกคลุกคลานกัดฟันกุมบาดแผลวิ่งหนีไป

"เฟิ่งชิงเฉิน บัญชีนี้ข้าจะชำระกับเจ้าในภายหลัง!"

"ย่ะ……!"

เขาไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่ไหล่แล้วรีบขี่ม้าวิ่งหนีไปทันที……

"วิ่งเร็วดีนี่" เฟิ่งชิงเฉินยังไม่ทันยิงกระสุนปืนนัดที่สามออกไป หนานหลิงจิ่นฝานก็ควบม้าหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เห็นแม้แต่เงา

"หลานจิ่วชิง ขอบใจเจ้ามาก" เมื่อรู้ว่าคนที่มาช่วยนางคือหลานจิ่วชิง นางก็ไม่รู้ว่าจะประหลาดใจหรือผิดหวังดี

แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีใครมาช่วย

"ก็แค่ทางผ่านเท่านั้น ถือว่าเจ้าโชคดี ในครานี้เจ้าติดหนี้ชีวิตข้าอีกแล้ว จะเอาอะไรมาชดเชยกัน?" เมื่อมองไปยังเสื้อผ้าที่เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่ซึ่งมันดูบางเบากว่าผักกาดเสียอีก ความเย็นวาบปรากฏขึ้นในดวงตาของหลานจิ่วชิง จากนั้นเมื่อเห็นคอของนางมีรอยถูกบีบ ความหนาวเย็นนั้นก็ทวีแรงขึ้น

"ฮัดเช่ย……!"

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกถึงความหนาวเหน็บ เสื้อผ้าที่นางสวมใส่อยู่นั้นยังไม่แห้ง ประกอบกับความหนาวจากภายนอก ทำให้เฟิ่งชิงเฉินเอามือกอดอกแล้วสัมผัสไปที่แขนทั้งสองข้างของตนเพื่อทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้น

"เมื่อครั้งที่แล้วเจ้าบอกว่าอยากให้ข้าช่วยชีวิตใครสักคนไม่ใช่หรือ เอาตามนั้นได้หรือไม่?" นางไม่อยากทำเหมือนครั้งที่แล้วที่สั่งให้นางไปฆ่าคน

เนื่องจากอาชีพของนาง อาจจะทำให้นางมีทัศนคติต่อกฎหมายค่อนข้างจะอ่อนแอ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านางจะชื่นชอบฆ่าใคร นางไม่เคยคิดจะฆ่าผู้ใดก่อน

"นอกเสียจากนี้เจ้ายังทำอะไรเป็นอีกเล่า?" หลานจิ่วชิงมองไปยังท่าทางอันน่าสงสารของเฟิ่งชิงเฉิน หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็ปลดเสื้อคลุมของตนออกคลุมเอาไว้

หากว่าเป็นหวัดขึ้นมาก็คงจะแย่ ท้ายที่สุดแล้วหลานจิ่วชิงก็ยังคงไม่ยอมรับว่าเขาไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่น เห็นสภาพเช่นนี้ของเฟิ่งชิงเฉิน

"ขอบใจ" มองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้ภายนอกดูเยือกเย็น แต่ภายในนั้นช่างอบอุ่น เฟิ่งชิงเฉินผูกเชือกที่เสื้อคลุมของเขาแล้วทำเป็นชุดคลุม

แต่เมื่อถอดเสื้อคลุมออก เฟิ่งชิงเฉินจึงได้เห็นรอยเลือดที่แขนข้างซ้ายของหลานจิ่วชิง "เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ บาดเจ็บร้ายแรงหรือไม่ ให้ข้าช่วยตรวจดูอาการเจ้าสักหน่อย"

เฟิ่งชิงเฉินก้าวไปด้านหน้าเพื่อต้องการจะดูบาดแผลของหลานจิ่วชิง แต่กลับถูกหลานจิ่วชิงรั้งเอาไว้แล้วปฏิเสธหลีกเลี่ยง "ไม่ต้องหรอก เพียงแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ข้าจะพาเจ้ากลับเมือง"

ท่าทางของหลานจิ่วชิงปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาด

หากไม่ใช่เพราะใช้แรงฉุดกระชากนางมาจากมือของหนานหลิงจิ่นฝาน บาดแผลนี้จะเปิดออกได้อย่างไร

"หากไม่รักษาบาดแผลอาจจะติดเชื้อได้" เฟิ่งชิงเฉินไม่ใส่ใจกับการปฏิเสธอันห่างเหินของหลานจิ่วชิง สำหรับนางแล้ว หลานจิ่วชิงเป็นเพียงคนที่นางรู้จักโดยบังเอิญเท่านั้น ท่าทางของชายหนุ่มผู้นี้เป็นเช่นไร ไม่ได้ส่งผลอันใดกับความรู้สึกของนางเลย

ติดเชื้อ? คืออะไรกัน