บทที่ 215 ถอดเสื้อผ้าออก

เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจดีว่านี่คือการส่งแขกแล้ว คนโบราณจะใช้น้ำชาในการส่งแขก ต่างคนต่างรู้ทันกัน

ซึ่งท่านเองเปรียบเสมือนผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

เฟิ่งชิงเฉินยืนขึ้นและกล่าวลาอย่างสุภาพ ฮูหยินจึงขอให้สาวใช้ไปส่งนาง

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินจากไป ป้าฉินก็ก้าวไปข้างหน้าและตบไปที่หลังท่านฮูหยินเบาๆ ในขณะเดียวกันก็ถามว่า "ท่านฮูหยิน นางเป็นลูกสาวกำพร้าที่ไม่มีพ่อและแม่ไม่ใช่หรือ และตระกูลของเราก็เป็นคนทำ นางเองก็เป็นแค่โลงศพ นี่เป็นการเจรจาเพื่อความส่วนตัวเหรอ "

ฮูหยินหรี่ตาลงและรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็หายไป

"เจ้าไม่รู้หรอก นางไม่ใช่แค่เด็กกำพร้า เจ้าต้องรู้ว่าชิงชิวส่งใครมาด่านางบ้าง มันทำให้ดึงดูดความสนใจขององค์ชายชุนหยู และตระกูลหวัง ถ้าเราไม่ทำอะไร เรื่องนี้คงรับมือยากอยู่แล้ว"

"เป็นไปได้มั้ยที่คนพวกนี้จะทำให้ตระกูลของเราน่าเกลียด?" ป้าฉินขดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ นางไม่คิดว่าผู้หญิงที่ไม่มีภูมิหลังใดๆมีค่าคู่ควรแก่ขุนนางกว่าคนเหล่านั้น

ฮูหยินเยาะเย้ย: "เจ้ามาเจ็บใจในช่วงเวลานี้ องค์ชายสองและองค์ชายห้าถูกตำหนิซ้ำแล้วซ้ำเล่า และองค์ชายสามถูกไล่ออกด้วยเหตุผลอะไร"

"เป็นเพราะเฟิ่งชิงเฉินหรือ เป็นไปไม่ได้..." ป้าฉินอ้าปากค้าง

แน่นอนว่านางรู้ดีว่าเรื่องระหว่างคุณนายจะส่งผลต่อนาง แต่นางไม่เคยคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะสามารถทำได้เพียงนี้

"มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรือ เจ้าคิดจริงๆเหรอว่าท่านรองนั้นทำเรื่องแย่ๆอย่างนั้นได้ยังไง นี่แหละคือคนที่จงใจทำให้เรื่องยากๆ " เมื่อฮูหยินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในส่วนลึกของดวงตาของนาง มีเพียงความโหด ไม่มีความเมตตาที่นางมีมาก่อนอีกต่อไป

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินเดินออกจากจวน ก็มีคนหยุดนางโดยบอกว่าฮูหยินรองเชิญเจ้าน่ะ

เฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ภายใต้การนำของสาวใช้ นางพามาที่ลานบ้านของฮูหยินรอง

ตระกูลกั๋วกงดูเป็นตระกูลที่สูงส่ง และทุกคนล้วนมีเกียรติ ในตระกูลนี้มีตำแหน่งเพียงตำแหน่งเดียวและมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถสืบทอดได้

เจิ้นกั๋วกงมีพี่น้องห้าคนในกั๋วกง คนโต คนที่สอง คนที่สาม และคนที่ห้า ล้วนแต่เกิดโดยฮูหยินและพวกเขาทั้งหมดรับใช้ในราชสำนัก และคนที่สี่เกิดจากนางสนมซึ่งออกไปทำมาหากินแต่เช้า

สาวใช้ที่ส่ง เฟิ่งชิงเฉินออกไปรายงานทันทีที่เธอเข้าไปในประตู: "คุณผู้หญิง คุณหมอเฟิ่งมาแล้วค่ะตามคำเรียกโดยฮูหยินรอง"

"ลูกสะใภ้ของตระกูลที่สองเป็นคนโปร่งใสมาก" ฮูหยินพูดอย่างเย้ยหยันด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า

ทันทีที่ เฟิ่งชิงเฉินเข้าไปในลานบ้านของฮูหยินรอง ฮูหยินรองลุกขึ้นยืนและทักทายนางด้วยตนเองด้วยคำเยินยอเล็กน้อย หากเป็นคนอื่น นางอาจจะปลื้มใจ แต่เฟิ่งชิงเฉิน ยอมรับสบายใจ

จากทัศนคติของฮูหยิน นางเข้าใจดีว่ามีใครบางคนกำลังกดดันตระกูลในความมืด ไม่เช่นนั้นจะขอให้นางสงบศึกกับเด็กกำพร้าได้อย่างไร

เป็นความจริงที่คนชั่วร้ายถูกคนชั่วขยี้ และมีคนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่า

ข้าเคยได้ยินชื่อชิงเฉินมานานแล้ว แต่ข้าไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอจริงๆเลย ในที่สุดวันนี้ข้าก็ได้เจอเจ้า" ฮูหยินรองดูธรรมดา แต่ตาของนางเชิดขึ้นเล็กน้อย เปิดเผยความรู้สึกแอบชอบเล็กๆ น้อยๆ แต่ยังเผยให้เห็นความเฉลียวฉลาด ปราศจากบรรยากาศของการเป็นนางสนมของบ้าน

"ท่านฮูหยินรอง" เมื่อรู้ว่าเจิ้นกั๋วกงไม่กล้าที่จะรุกรานนางในเวลานี้ เฟิ่งชิงเฉินยังคงปฏิบัติตามมารยาท