บทที่ 222 เสด็จอาเก้า เขามาได้อย่างไร!

ตี๋ตงหมิง!

เฟิ่งชิงเฉินยิ้ม ช่างดูสง่างามเสียจริง ลูกนี้ยิงได้แม่นมาก

ตี๋ตงหมิงเดินเข้ามาอย่างสง่า "มือสังหาร? องค์หญิงตื่นตูมเกินไป แคว้นตงหลิงนั้นเป็นสันติ ไม่มีทางมีมือสังหารอย่างแน่นอน แม้ว่ามีมือสังหาร พวกเขาก็ไม่ลงมือกับองค์หญิงอย่างแน่นอน เพราะสังหารองค์หญิงไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด มือสังหารที่มีสมองจะเสียเวลาเสียกำลังไปสังหารองค์หญิงหรอก"

เขาหยุดอยู่ข้างเฟิ่งชิงเฉิน และยกคันธนูในมือขึ้น เพื่อแสดงว่าคนที่ยิงเมื่อสักครู่นี้คือตน

"ซู่ซื่อจื่อ? เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ซีหลิงเหยาหวาอยากจะหัวเราะแต่ทำไม่ได้

ความหมายของคำพูดตี๋ตงหมิงมันชัดเจนเกินไป นั่นก็คือนางเป็นองค์หญิงที่ไม่มีประโยชน์อะไร ฆ่าไปก็เปล่าประโยชน์

"หมายความแบบที่กล่าว ไม่ว่าองค์หญิงจะเข้าใจหรือไม่ก็ไม่เป็นกระไร ถึงอย่างไรแล้วองค์หญิงแห่งซีหลิงรังแกคนของข้าในพื้นที่ตงหลิงของข้า เรื่องเช่นนี้มิใช่ใครที่ไหนก็ทำออกมาได้" หากเฟิ่งชิงเฉินยังกังวลเรื่องความแตกต่างของสถานะ เช่นนั้นตี๋ตงหมิงถือว่าไม่แยแสเลย

องค์หญิง ไม่ว่าจะเป็นที่โปรดปรานสักเพียงใดนางก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง และคุณค่าของสตรีในราชวงศ์ถูกใช้เพื่อประจบข้าราชบริพารหรือแต่งงานเพื่อความสัมพันธ์ ซีหลิงเหยาหวาจะฉลาดเพียงใด ก็ไม่สามารถหนีพ้นโชคชะตานี้ได้ ครั้งนี้ก็มีเรื่องการแต่งงานระหว่างตงหลิงและซีหลิงเข้ามาเกี่ยวข้อง

องค์หญิงเหยาหวาจะได้แต่งงานมาที่ตงหลิงอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าแต่งกับใครนั่นอีกเรื่องหนึ่ง

ถึงเวลานั้น แม้ว่านางจะเป็นองค์หญิงที่มีเกียรติที่สุดในซีหลิง เมื่อมาถึงตงหลิงก็ต้องปฏิบัติตามกฎของตงหลิง

"ซื่อจื่อ นี่เป็นวิธีการต้อนรับแขกของตงหลิงหรือ? เอ่ยวาจาหยาบคายต่อองค์หญิงของแคว้นเพื่อนบ้าน เจ้ามีเจตนาอย่างไร?" ยิ่งสตรีมีเกียรติมากเท่าใด นางก็ยิ่งหยิ่งยโสมากเท่านั้น ตี๋ตงหมิงกล่าวเพียงไม่กี่ประโยค ก็เหมือนต่อว่านางว่าโง่เขลา นี่ทำให้ซีหลิงเหยาหวาโกรธเคืองอย่างมาก สีหน้าของนางก็แย่ลงเล็กน้อย

"แล้วองค์หญิงเอาดาบเล่มใหญ่มาแนบที่คอคนของข้าในตงหลิงนั้นมีเจตนาอย่างไร?" ตี๋ตงหมิงชี้ไปที่เฟิ่งชิงเฉินและซุนซือสิง ซึ่งถูกทหารจับตัวไว้ด้วยรอยยิ้ม

ดวงตาของซีหลิงเหยาหวาเป็นประกายและนางก็ยิ้มทันที "เป็นความเข้าใจผิด ข้าจะไปที่บ้านไม้จวนเฟิ่งพร้อมชิงเฉิน เพื่อได้เห็นทักษะทางการรักษาที่ไม่ธรรมดาของชิงเฉิน"

ซีหลิงเหยาหวาโบกมือให้องครักษ์ปล่อยทั้งสอง พวกเขาไม่บาดเจ็บก็ไม่เป็นกระไรแล้ว ก็แค่ชาวบ้านธรรมดา

"องค์หญิง เจ้าล้อข้าเล่นหรือ? ชิงเฉินบอกเมื่อใดว่าอนุญาตให้เจ้าไปดูทักษะการรักษาของข้า? มีข้อบังคับของอาจารย์ คนที่สามารถดูการรักษาของข้าได้มีเพียงศิษย์ของข้าเท่านั้น หรือว่าองค์หญิงกราบไหว้ข้าเป็นอาจารย์แล้ว? แต่ข้ามิได้รับการกราบไหว้ของเจ้า?" เมื่อมีคนมาหนุนหลังมันแตกต่างจากตอนไม่มีอย่างมาก เฟิ่งชิงเฉินดึงซุนซือสิงเดินไปอยู่ข้างๆ ตี๋ตงหมิง

เอาล่ะ นางพบว่าความชั่วร้ายของตี๋ตงหมิงก็ยังมีความน่ารักอยู่บ้าง

"องค์หญิง คุณหนูซู พวกเจ้าอยากเป็นวิชาเปิดช่องท้อง มิใช่ว่าไม่ได้ แต่มีเงื่อนไขคือพวกเจ้าต้องเป็นศิษย์ข้า ข้ามิได้มีเงื่อนไขสูงกระไรนัก ขอแค่เพียงคุกเข่าแล้วกราบสามครั้ง ทำทั้งหมดสามรอบ เป็นการทำพิธีไหว้อาจารย์ เช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว"

"กราบไหว้เจ้าเป็นอาจารย์หรือ? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร?" องค์หญิงเหยาหวารู้จักเฟิ่งชิงเฉินดี จึงมิได้กล่าวกระไร แต่ซูหว่านดูถูกเฟิ่งชิงเฉินอย่างมาก นางโกรธเคืองและด่าทอในทันที

"ชิงเฉินเป็นคน หรือว่าคุณหนูซูไม่ใช่คน? แล้วคุณหนูซูเป็นตัวกระไร? ลองบอกมาให้เราได้เบิกเนตรสักหน่อย"

ฮ่าๆๆๆ ……

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวจบ ตี๋ตงหมิงก็หัวเราะออกมาทันที ซุนซือสิงเห็นตี๋ตงหมิงหัวเราะ เขาก็ทนไม่ไหวจึงกล่าวพร้อมหัวเราะว่า " อาจารย์ คุณหนูซูเป็นคนได้อย่างไร นางเป็นตัวกระไรก็มิทราบ"

"ศิษย์ที่ดี เจ้าเป็นผู้รู้ความจริง คุณหนูซูเป็นตัวกระไรมิทราบ" เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเช่นกัน คลายบรรยากาศที่กดดันเมื่อสักครู่ไป

อย่างไรก็ตาม นางรู้ดีว่าคู่ต่อสู้ของนางไม่ใช่ซูหว่าน แต่เป็นซีหลิงเหยาหวา ผู้หญิงที่ชั่วร้าย

"เฟิ่งชิงเฉิน!" ซูหว่านทำหน้าเหมือนเดิม แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งทื่อ และปิ่นปักผมของนางสั่นเบาๆ

เป็นสิ่งที่หญิงสาวตระกูลผู้ดีได้ฝึกกันมาแต่เด็ก ไม่ว่าเจอสถานการณ์อะไร ก็ต้องยิ้มเอาไว้ ยิ้มอย่างใจเย็น ยิ้มให้อีกฝ่ายเดาใจไม่ออก ยิ้มให้อีกฝ่ายรู้สึกกังวล น่าเสียดาย......

ใส่เครื่องประดับมามากเกินไปไม่ดี จะเผลอเผยความในใจของนางออกมาโดยไม่รู้ตัว