บทที่ 232 ปฏิเสธ ชิงเฉินรู้จักตนเองดี

ซีหลิงเทียนเหล่ยพลันอ้าปากขึ้นมา ทว่า เฟิ่งชิงเฉินหาได้มองไม่ หลังจากที่ได้ระบายอารมณ์ออกไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ยังนั่งลงตามเดิม พร้อมทั้งตรวจดูเส้นเอ็นและหลอดเลือดที่ได้รับการเย็บไปแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็หยิบเข็มและด้ายขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อที่จะทำการเย็บแผลภายนอก มิทันไรก็พลันเห็นเงาเข้ามาบดบังสายตาของนางอีกแล้ว

"มีสมองหรือไม่ เจ้าบังแสงของข้า ออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้" เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยออกมาด้วยความหงุดหงิด

หากมิใช่เป็นความรับผิดชอบต่อคนไข้ หรือเป็นเพราะความคุณธรรมของสองพี่น้องที่อยู่ตรงหน้า นางย่อมไม่สนใจพวกเขาแล้ว

ในเมื่อตนเองไม่รักชีวิตตนเอง แล้วนางจะมารักชีวิตผู้อื่นไปทำไมกัน

ในครานี้ ซีหลิงเหยาหวาค่อย ๆ ถอยกายออกไปด้วยความว่าง่าย มิได้เอ่ยอันใดขึ้นมาอีก แต่ทว่า สายตาพลันจ้องมองไปหาเฟิ่งชิงเฉินด้วยความอาฆาต หากแต่ซีหลิงเทียนเหล่ยยังคงตกอยู่ภวังค์เช่นเดิม

ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเลือด หาได้มีความรู้สึกอันใดไม่ เขาได้แต่มองเฟิ่งชิงเฉินอยู่เช่นนั้น จนเริ่มไม่รู้สึกว่าความเจ็บปวดจากขาของตนเองอีกแล้ว

เฟิ่งชิงเฉิน นางเป็นสตรีที่จริงใจยิ่งนัก เขามิคิดเลยว่า ในโลกใบนี้ยังจะมีสตรีที่นิสัยเช่นนี้อยู่อีก ซีหลิงเทียนเหล่ยพลันรู้สึกใจเต้นขึ้นมา

ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินโมโหขึ้นมานั้น เขาก็รู้สึกประทับใจยิ่งนัก

เขาอยากจะพาเฟิ่งชิงเฉินกลับไปที่ซีหลิงด้วย ครั้งนี้ เขาหาได้มีความคิดที่จะทรมานนางไม่ เพียงแค่รู้สึกว่า ข้างกายของตน ควรจะมีสตรีเช่นนี้บ้าง มิจำเป็นต้องไปคาดเดาสิ่งใด ไม่ต้องไปคิดว่า นางมีความคิดที่จะปองร้ายหรือสมรู้ร่วมคิดวางแผนสิ่งใดหรือไม่ ในวันที่เขาเหน็ดเหนื่อยนั้น เขาอยากจะมีที่พักพึงเช่นนี้

เฟิ่งชิงเฉินพลันส่งความสนใจของตนเองทั้งหมดไปที่บาดแผลของซีหลิงเทียนเหล่ย หลังจากที่เย็บแผลจนเสร็จ และใส่ยาพันแผลให้เรียบร้อยแล้วนั้น เฟิ่งชิงเฉินรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

สายตาที่เย็นชาพลันให้ไปมองซีหลิงเหยาหวา พร้อมกับแววตาที่คล้ายจะเย็นกว่าเดิม เมื่อซีหลิงเหยาหวาเห็นเช่นนั้น นางก็พลันมองกลับ ราวกับว่าจะแสดงให้ดูว่าผู้ใดยิ่งใหญ่กว่ากัน หากแต่เฟิ่งชิงเฉินเพียงมองมาที่นาง แล้วก็ผละจากไป

ซีหลิงเหยาหวาพลันรู้สึกว่าตนเองคล้ายจะต่อยไปยังปุยนุ่ม ยามที่ซีหลิงเหยาหวากำลังกรุ่นโกรธอยู่นั้น เฟิ่งชิงเฉินก็ได้เอ่ยปากขึ้นมาว่า "ฝ่าบาท หากท่านมิต้องการกลายเป็นคนพิการ รบกวนช่วนให้ความร่วมมือกับข้าด้วย มิใช่ว่าทุกครั้งจะโชคดีเหมือนในครานี้ ฝ่าบาทเข้ามาบดบั้งสายตาของหม่อมฉันเช่นนี้ หากหม่อมฉันแทงฝีเข็มพลาดขึ้นมา ขาของพระองค์ย่อมไร้ประโยชน์ไปในทันที

และยังมีองค์หญิงเหยาหวา ยามที่ข้ากำลังยุ่งอยู่นั้น ท่านควรออกไปไกล ๆ ข้า ท่านเป็นองค์หญิงก็จริง แต่ท่านหาได้รู้เรื่องการแพทย์ไม่ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องหรือไม่ ท่านก็ไม่ควรเสนอหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนหน้านั้น หม่อมฉันก็ได้เรียนพระองค์ไปแล้ว หากองค์หญิงมิเชื่อใจในชิงเฉิน ก็ควรไปเชิญท่านหมอท่านอื่นมา หม่อมฉันหาได้ขอร้องมารักษาฝ่าบาทไม่"

เฟิ่งชิงเฉินดูถูกซีหลิงเทียนเหล่ย นางดูถูกเขาจริง ๆ

เจ้าองค์รัชทายาทขยะเช่นนี้ สมองหาได้มีไม่ ในยามนั้น มันอันตรายมากเพียงใด เขามิรู้เรื่องเลยหรือ

ความโชคดีหรือ ในโลกใบนี้ ความโชคดีหาได้มีมากไม่ หากมิใช่ว่ามือของนางจับสัมผัสได้ดี การเย็บแผลให้ซีหลิงเทียนเหล่ยในครานี้ คงได้ล้มเหลวไปนานแล้ว

หลังจากอบรมพวกเขาจนเสร็จ สีหน้าของเฟิ่งชิงเฉินหาได้มีท่าทีพอใจหรือเป็นสุขไม่ สีหน้าของนางยังคงบึ้งตึงมากขึ้นไปอีก เฟิ่งชิงเฉินมิได้ปกปิดสีหน้าที่ไม่พอใจของสองพี่น้องซีหลิงเอาไว้เลย

นางพลันหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมทั้งพยายามที่จะสะกดกั้นอารามณ์โกรธให้สงบลง แล้วจึงเตรียมตัวเย็บบาดแผลของขาอีกข้างนึงในทันที ในครานี้ เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยชี้ระบุตัวโดยตรง นางให้ซุนเจิ้งเต้ามาเช็ดเหงื่อให้นาง เพื่อแสดงให้เห็นว่าซีหลิงเทียนเหล่ยไร้ความสามารถยิ่งนัก แม้ว่าภายในใจซีหลิงเทียนเหล่ยเองจะมิใคร่พอใจเท่าในักด แต่เขาก็รู้ดีว่า เฟิ่งชิงเฉินทำเช่นนี้ก็เพราะนางหวังดีต่อตัวเขา

มนุษย์ช่างเป็นสิ่งที่น่าประหลาดยิ่งนัก ก่อนหน้านั้น เฟิ่งชิงเฉินเองก็ทำเพราะหวังดีต่อเขา แต่เขาหาได้เห็นความดีของนางไม่ ในยามนี้ เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว ทว่า ความผิดพลาดก็ได้เกิดขึ้นไปแล้วเช่นกัน ทั้งยังไม่อาจกลับไปแก้ไขได้อีก อีกทั้ง เฟิ่งชิงเฉินเองก็มิใช่สตรีที่หลงลืมตนเองเพียงเพราะหลงรักคนที่นางรัก

ในยามนี้ เสมือนว่าซีหลิงเทียนเหล่ยพอจะเข้าใจแล้วว่า เหตุใดตงหลิงจิ่วถึงมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยสายตาชื่นชม เหตุใดหวังจิ่นหลิงถึงได้ยินยอมเป็นสหายกับนาง แล้วเหตุใดอวี่เหวินหยวนฮั่ว ถึงได้เต็มใจปกป้องนาง