บทที่ 248 อัศจรรย์, ข้าฝึกม้าไม่ได้จริงๆ

"เฟิ่งชิงเฉินสู้ๆ!" เมื่อเดินผ่านตี๋ตงหมิง ตี๋ตงหมิงโบกมือที่เป็นกำปั้นให้นาง เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้า โดยไม่เกรงกลัว

"เฟิ่งชิงเฉินสู้ๆ!" เหล่าคุณชายที่กำลังเฝ้าดู เมื่อได้เห็นเฟิ่งชิงเฉินลงสนามด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ก็เรียกคืนความมั่นใจกลับมาได้เล็กน้อย พากันโบกกำปั้นและตะโกนอย่างสุดเสียง

ฝั่งตรงข้ามคือเหล่าผู้หญิงและคุณนายทั้งหลาย เมื่อได้ยินก็พากันตะโกนตามว่า "เฟิ่งชิงเฉินสู้ๆ"

เฟิ่งชิงเฉินยังไม่ได้เริ่มการประลอง แต่ทั้งสนามก็เริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าคนเหล่านี้จะเคยไม่ชอบเฟิ่งชิงเฉินมาก่อน แต่ในตอนนี้ทุกคนต่างก็ให้กำลังใจนาง และหวังว่านางจะสามารถชนะได้

แต่ต้องรู้ว่า ถ้าหากเฟิ่งชิงเฉินแพ้ในสนามนี้แล้ว สิ่งที่จะหายไปนั้นก็คือมือทั้งสองของนาง

ทุกคนต่างมีความเห็นอกเห็นใจให้กับผู้ที่อ่อนแอ ตอนนี้ในสายตาของทุกคน เฟิ่งชิงเฉินคือผู้อ่อนแอ

น่าเสียดาย ชิงเฉินคนนี้ไม่มองเรื่องเหล่านี้ให้อยู่ในสายตา

"คิดไม่ถึงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเป็นที่ยอมรับอย่างมาก" ตงหลิงจื่อชุนภาคภูมิใจมากมาย เหมือนกับว่าผู้คนเหล่านี้กำลังตะโกนให้กำลังใจเขา

ตงหลิงจื่อลั่วแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และเงยหน้ามองไปบนฟ้า

"คุณหนูเฟิ่ง เชิญ!" องครักษ์เปิดประตูเหล็กที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ และปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินเข้าไปในสนามฝึกม้า

"เข้ามาในสนามแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเข้าในสนามแล้ว"

ความดังของเสียงทำให้เฟิ่งชิงเฉินตกใจอย่างมาก

เมื่อเข้าในสนามแล้ว ก็คือเข้ามาแล้ว จะเรียกอีกเพื่ออะไร มาฝึกม้าจะไม่ให้เข้ามาในสนามหรือ ช่างเป็นพวกที่โง่เง่าเสียจริง

"พวกเจ้าว่า ม้าตัวนั้นจะเตะเฟิ่งชิงเฉินตายหรือไม่ มีองครักษ์อยู่ที่รอบสนามฝึกก็จริง แต่สนามฝึกม้ากว้างใหญ่ขนาดนี้ เกิดเฟิ่งชิงเฉินตกม้า แล้วองครักษ์มาช่วยไม่ทัน เช่นนั้นก็ถูกม้าเหยียบตายได้สิ" คุณชายเสื้อน้ำเงินพูดอย่างกังวลใจซึ่งดึงดูดความสนใจจากทุกคนในทันที

เฮ้อ......คนพวกนี้คิดมากกันเสียจริง

เฟิ่งชิงเฉินขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจเสียงที่วุ่นวายเหล่านั้นในหูของนาง ทันทีที่ได้เข้าสู่สนาม ในสายตาก็นางก็มีเพียงม้าตัวนั้นที่กำลังวิ่งไปทั่วในสนามฝึก ม้าเหงื่อโลหิต สังเกตดูอาการของมันอย่างละเอียดและประเมินความเร็วของมัน

ม้าตัวนี้น่าจะกำลังพยายามหาทางออก นอกจากตอนที่เพิ่งเข้ามาในสนาม และหลังจากที่มันวิ่งไปรอบๆอย่างดุเดือดได้สักพัก ความเร็วของมันก็ไม่เร็วมาก อย่างน้อยเฟิ่งชิงเฉินก็คิดว่าถ้าตนเองวิ่งให้เร็วสักหน่อย ก็สามารถขึ้นไปบนหลังของมันได้

ม้าเหงื่อโลหิตวิ่งผ่านเฟิ่งชิงเฉินไปเป็นรอบที่สาม เฟิ่งชิงเฉินก็สามารถคำนวณความเร็วและเส้นทางของมันได้คร่าวๆ

ม้าตัวนี้กำลังพยายาม พยายามวิ่งหาทางออก ในทุกๆรอบอยากจะวิ่งพุ่งเข้าใส่รั้วกั้น น่าเสียดายที่รั้วนี้สร้างขึ้นมาอย่างพิเศษ ถ้าหากม้าตัวนี้สามารถวิ่งออกไปได้ก็คงจะเป็นเรื่องตลกแล้ว

"เฟิ่งชิงเฉิน นี่กำลังทำอะไรอยู่? คงไม่ได้รออยู่ตรงนั้นเพื่อให้ม้าป่าตัวนี้วิ่งจนหมดแรงใช่หรือไม่? ม้าตัวนี้สามารถวิ่งติดต่อกันได้สามวันสามคืนเลยนะ นางจะรอไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?" เฟิ่งชิงเฉินไม่เคลื่อนไหวอยู่นานมาก ทำให้คนดูต่างไม่เข้าใจและไม่พอใจ

ความเห็นอกเห็นใจก็คือความเห็นอกเห็นใจ แต่เมื่อพูดถึงความคึกคักในจิตใจ ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างมากกับความเงียบสงบในสนาม

เวลานี้ ม้าเหงื่อโลหิตในสนามก็วิ่งเข้ามาหาเฟิ่งชิงเฉินอีกครั้ง และครั้งนี้เอง ในที่สุดนางก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว โดยวิ่งอย่างเร็วไปในทิศทางเดียวกับม้า และรักษาระยะห่างระหว่างม้าหนึ่งเมตร

เฟิ่งชิงเฉินวิ่งไปกับม้าป่าตัวนั้น มันเร็วเฟิ่งชิงเฉินก็เร็ว มันช้าเฟิ่งชิงเฉินก็ช้า!

ม้าตัวนั้นถ้าหากเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้ ก็คงจะเตะเฟิ่งชิงเฉินออกไป แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เข้าใกล้มันแม้แต่ก้าวเดียว แค่รักษาเว้นระยะห่างกับมันไว้หนึ่งเมตร หลังจากนั้นก็วิ่งไปพร้อมๆกับมัน

หนึ่งรอบ สองรอบ

สนามม้ามีขนาดใหญ่มาก และม้าตัวนี้ก็ไม่ได้วิ่งบนทางม้า ไม่นานก็กระโดดไปตรงนั้น สักพักก็กระโดดไปตรงนี้ หนึ่งรอบนี้อย่างน้อยก็ไกลถึงสามพันเมตร สองรอบก็เกือบถึงหกพันเมตรได้