บทที่ 258 ความเข้าใจผิด คนในวัง

ฟ้าร้อง ฝนตก และน้ำค้างลงล้วนเป็นพระหรรษทานของพระเจ้า

เสด็จอาเก้าปฏิบัติต่อนางอย่างดี แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไล่นาง นางก็ทำได้เพียงยอมรับมัน

สำหรับเสด็จอาเก้า นางอาจจะเป็นของเล่น พออารมณ์ดีก็แกล้ง พอเบื่อก็โบกมือลา

เนื่องจากเสด็จอาเก้ามีความสุขที่ได้แกล้งนางในตอนนี้ นางจึงขอยืมความสุขของลุงจิ่วฮวงเพื่อล้างแค้นให้ลูกน้อยของนาง

เฟิ่งชิงเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆสงบสติอารมณ์แล้วถามว่า "ท่านเสด็จอาเก้า ท่านต้องการให้ม้าสองตัวนั้นผสมพันธุ์กับม้าของตงหลิง เพื่อที่จะได้ม้าศึกที่ยอดเยี่ยมใช่ไหม?"

ตงหลิงจิ่วไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เฟิ่งชิงเฉินจึงถามเรื่องนี้ เมื่อเห็นว่านางสนใจเรื่องนี้ เขาก็มีความสุขแต่ไม่ได้แสดงออกมา

"ใช่ ม้าศึกของตงหลิงอ่อนแอมาก และทหารม้าก็เป็นจุดอ่อนของตงหลิงเสมอ จักรพรรดิหวังที่จะใช้ม้าสองตัวนี้เพื่อฝึกฝนให้เป็นม้าศึกที่ยอดเยี่ยม"

แม้จักรพรรดิทุกวันนี้จะไม่มีความสามารถมากพอ แต่ความความทะเยอทะยานของเขานั้นเกินกว่าที่จะคาดได้

"ม้าสองตัวนั้นเป็นม้าตัวผู้หรือตัวเมียกันแน่" มันคงจะตลกดีถ้าเป็นม้าตัวเมีย

หลังจากที่ม้าทั้งสองตัวตั้งท้องลูกแล้วพวกเขาจะต้องรอให้ลูกโตก่อนที่จะผสมพันธุ์... ถ้าม้าศึกของตงหลิงไม่แข็งแกร่งขึ้น ทหารม้าของหนานหลิงและซีหลิงอาจทำให้ตงหลิงแบนราบไปแล้ว

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากของเฟิ่งชิงเฉิน ตงหลิงจิ่วก็อารมณ์ดีและความกังวลของเขาก็หายไป เขาเดินตรงไปที่เตียงนั่งข้างหลังเฟิ่งชิงเฉินและคว้าเฟิ่งชิงเฉินไว้ในอ้อมแขนของเขา

เฟิ่งชิงเฉินตกใจแต่นางก็ไม่สามารถผลักตัวเองออกไปได้ เนื่องจากอาการบาดเจ็บของนาง ดังนั้นจึงต้องอยู่ในอ้อมแขนของตงหลิงจิ่ว

ถ้าหากนางไม่ได้บาดเจ็บนางคงมีความสุขมาก แต่ตอนนี้นางแค่รู้สึกเจ็บและพยายามดิ้นรนที่จะออกไป แต่ตงหลิงจิ่วก็กอดแน่นขึ้น: "อย่าขยับเดี๋ยวแผลก็เปิดหรอก คนที่เจ็บก็คือเจ้านะ"

"เสด็จอาเก้าคิดยังไงกับข้ากันแน่" ข้าคิดว่าถ้าจะทำแบบนี้ก็แต่งงานกันไปเลย

เฟิ่งชิงเฉินกลั้นคำพูดต่อไปนี้แต้ไม่ได้พูด

ถ้านางถามก็กลัวคำตอบว่า "กษัตริย์องค์นี้สามารถยอมรับเจ้าเป็นนางสนมได้" นางคงจะโกรธจนตาย

"สายเกินไปแล้ว ราชาองค์นี้กอดคุณเร็วมาก เมื่อคุณเพิ่งเกิด กษัตริย์องค์นี้กอดคุณ ตอนนั้นคุณไม่ได้สวมอะไรเลย และกษัตริย์องค์นี้ไม่ได้กอดคุณด้วยวิธีเดียวกัน"

เสด็จอาเก้า... เฟิ่งชิงเฉินมีความอยากที่จะชนกำแพง ชายหญิงอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เด็กสามขวบ จะไม่ให้คิดได้อย่างไร?

เมื่อเห็นร่างกายที่แข็งทื่อของเฟิ่งชิงเฉิน ตงหลิงจิ่วก็ปลอบโยนนางด้วยความใจดี: "อย่ากังวล ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เจ้ายังบาดเจ็บอยู่"

เอ่อ...แล้วถ้าข้าไม่ได้บาดเจ็บล่ะ จะทำอย่างไร?

เมื่อนึกถึงคำนี้ "จะทำอย่างไร" ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วย "เอ่ออ... ดูเหมือนนางกำลังครุ่นคิด"

จะโทษนางก็ไม่ได้ เพราะการกระทำของเสด็จอาเก้านั้นชวนให้เข้าใจผิดจริงๆ

ชายหญิงไม่สัมพันธ์กันทางสายเลือด และอยู่ด้วยกัน มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย

"เจ้าจะขอม้าสองตัวนั้นเพื่ออะไร?" เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้ว ตงหลิงจิ่วคิดว่านางคงเจ็บ ดังนั้นเขาจึงบีบนางเบาๆ เพื่อที่นางจะได้ผ่อนคลาย

"ก็…" เฟิ่งชิงเฉินฮัมเพลงอย่างสบายใจ นางกลัวว่านางจะหลงระเริงกับความอ่อนโยนของเสด็จอาเก้า นางอยากจะปฏิเสธ แต่ตอนนี้นางรู้สึกสบายจริงๆ

"ถ้าม้าสองตัวนั้นอยู่ในมือข้า คงไม่ใช่แค่จักรพรรดิ์ที่กังวล แต่รวมถึงหนานหลิงและซีหลิงและคนอื่นๆด้วย ข้าพูดก่อนหน้านี้ว่าข้าต้องการม้าสองตัวนั้นข้าแค่โกรธ

ข้ามิอาจอยากได้มันหรอก หากมันเป็นสิ่งที่ท่านไม่ต้องการข้าก็ไม่มีความสุขหรอก ดังนั้น... ถ้าเป็นม้าตัวผู้ข้าจะตอนมัน ถ้าเป็นม้าตัวเมียปล่อยมันไปให้กำเนิด "มันไม่มีประโยชน์หากจะชอบทั้งสองตัว เว้นแต่ว่าเว้นเสียเป็นเสด็จอาเก้า

"ตกลง กษัตริย์องค์นี้จะบรรลุในสิ่งที่เจ้าต้องการ" เฟิ่งชิงเฉินก็คือเฟิ่งชิงเฉินจริงๆ นางดีมากจริงๆ นางรู้ว่านางสามารถต้องการอะไรได้บ้าง

การชอบไม่ได้หมายความว่าสามารถมีได้และการมี ไม่ได้หมายความว่าคุณสามารถรักษาไว้ได้เพื่อปกป้องผู้คนและสิ่งของที่ต้องการ มันจึงเป็นสิ่งที่ควรทำ