บทที่ 26 วุ่นวาย

ในเวลาเช้าตรู่

เฟิ่งชิงเฉินได้ยัดสิ่งของทั้งหมดที่อาจทำให้เกิดปัญหาใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเครื่องมือหมออัจฉริยะใบนั้น ก่อนจะนำยาและผ้าพันแผลที่จำเป็นต้องใช้ไว้ข้างกายหลานจิ่วชิง

หลังจากตรวจดูครั้งแล้วครั้งเล่าพบว่ามิมีปัญหาใด เฟิ่งชิงเฉินก็ได้เรียกซูเหวินชิงซึ่งเฝ้าอยู่นอกประตูเข้ามาด้านใน

ซูเหวินชิงยังคงทำดังเดิม นั่นคือตรวจร่างกายของหลานจิ่วชิงทันทีที่เข้ามา

เมื่อพบว่าบาดแผลของหลานจิ่วชิงถูกจัดการได้อย่างสมบูรณ์แบบก็ตกใจยิ่งนัก สายตามองไปยังเฟิ่งชิงเฉิน "ทักษะทางการรักษาของเจ้าสูงมากหรือ?"

แม้จะเป็นคำถาม แต่ก็มีความหมายบางอย่างแฝงไว้

"มิใช่หรอก ข้าเพียงแต่รับมือกับบาดแผลได้ดีเท่านั้น" เนื่องจากมิได้พักผ่อนมาทั้งคืน น้ำเสียงของเฟิ่งชิงเฉินจึงดูแหบแห้งเล็กน้อย น้ำเสียงต่ำทุ้มดูมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์

"เจ้าเป็นคนถ่อมตัวยิ่งนัก" ซูเหวินชิงเชื่อในความแข็งแกร่งของเฟิ่งชิงเฉินแล้วในตอนนี้ เมื่อเห็นว่าหลานจิ่วชิงมิเป็นอะไรมากจึงได้ลุกขึ้นยืน

เมื่อสายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับเฟิ่งชิงเฉิน จึงได้พบว่ามีรอยคล้ำจางๆ อยู่ใต้ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉิน และใบหน้าอันเหนื่อยล้าทำให้รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย

มิว่าอย่างไรเฟิ่งชิงเฉินก็เป็นเพียงสตรีธรรมดา ส่วนเขาทั้งคุกคามและข่มขู่ให้นางกลัว ช่างมิเป็นสุภาพบุรุษเสียจริง

เหอะๆ เพิ่งจะมาเสียใจเอาบัดนี้

เฟิ่งชิงเฉินดูถูกเขาอยู่ในใจ แต่นางมิได้แสดงสัญญาณใดๆ บนใบหน้าของนางและอธิบายด้วยใบหน้าที่จริงจังว่าซูเหวินชิงควรให้ความสนใจ

"เจ้าไปหาคนมาสักสองสามคนเพื่ออุ้มเขาไปที่บนเตียง พยายามเคลื่อนย้ายเขาให้อยู่ในแนวราบมากที่สุด อย่าได้ไปถูกบาดแผล อาจจะลำบากมากกว่าเดิมหากแผลเปิดอีก เมื่อยาชาหมดฤทธิ์แล้วบาดแผลอาจจะเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้งเป็นเรื่องปกติ"

"สองสามวันนี้พยายามกินอาหารอ่อนๆ บาดแผลจะมีรอยแดงและบวมบ้างเล็กน้อย หรือมีไข้บ้างซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ"

"ข้าได้เตรียมยาสำหรับใช้ห้าครั้งไว้ให้แล้ว จงทำการเปลี่ยนยาใส่แผลให้เขาทุกสามวัน หลังจากนี้ไปครึ่งเดือน แผลก็คาดว่าจะหายดีแล้ว เมื่อนั้นข้าจะเดินทางมาตัดด้ายออกให้"

"เข้าใจแล้ว" ซูเหวินชิงตั้งอกตั้งใจฟัง ในขณะเดียวกันก็เอ่ยถามเฟิ่งชิงเฉินอย่างนอบน้อมถึงวิธีการเปลี่ยนเสื้อผ้าและเรื่องที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เฟิ่งชิงเฉินอธิบายอย่างอดทนอยู่หลายรอบ นางใช้มือทำท่าทางประกอบการอธิบายอย่างมิเบื่อหน่าย

เมื่อหลานจิ่วชิงลืมตาขึ้นก็เห็นว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก อีกทั้งมือของเฟิ่งชิงเฉินได้จับมือของซูเหวินชิงเอาไว้

มิรู้ว่าด้วยเหตุใด ในใจเขาจึงรู้สึกยากจะอธิบาย เขาอยากจะลุกขึ้นยืนแล้วดึงทั้งสองคนออกจากกัน หัวใจของเขาสั่นคลอนเล็กน้อยจากนั้นทำการขยับนิ้วมือ

หืม? ยาหมดฤทธิ์แล้วหรือ?

หลานจิ่วชิงดีใจยิ่งนัก ในเวลานี้สติของเขาได้กลับคืนมา เขามิได้ขัดจังหวะเฟิ่งชิงเฉินกับซูเหวินชิง แต่ได้นอนฟังการสนทนาของเฟิ่งชิงเฉินและซูเหวินชิงอย่างตั้งอกตั้งใจ

ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที ในที่สุดซูเหวินชิงก็ได้เรียนรู้จนเข้าใจ จากนั้นเฟิ่งชิงเฉินก็มิได้อยู่ต่อ นางให้ซูเหวินชิงจัดการส่งนางกลับไป

เมื่อเห็นท่าทางที่เหนื่อยล้าของเฟิ่งชิงเฉิน ซูเหวินชิงก็มิอาจปล่อยให้นางเหน็ดเหนื่อยต่อไป และรีบส่งคนออกไปและจัดการส่งนางไปยังจวนเฟิ่งอย่างปลอดภัย

ระหว่างทาง เขาได้ย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะเผยแพร่ออกไปมิได้ มิเช่นนั้นเฟิ่งชิงเฉินจะต้องตาย

เฟิ่งชิงเฉินให้การรับคำว่าในวันนี้นางเพียงนอนหลับอยู่ที่เรือนกระทั่งตอนกลางคืนโดยมิได้ทำสิ่งใดเลย

หลังจากส่งนางออกไปแล้ว ซูเหวินชิงก็กลับไปที่ห้องลับอีกครั้ง เมื่อเขาเห็นหลานจิ่วชิงลุกยืนขึ้นก็มิได้แปลกใจแต่อย่างใด มีเพียงความปีติยินดีเท่านั้น

"จิ่วชิง ดูสิ ที่ข้ากล่าวนั้นมิผิดเลย เฟิ่งชิงเฉินเก่งยิ่งนัก แผลของเจ้าดูเกือบจะหายดีแล้ว"

"อืม มิเลวเลย มิส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของข้าเลย" หลานจิ่วชิงมิสามารถหักล้างสิ่งนี้ได้

แม้แต่หมอหลวงที่เก่งที่สุดก็ยังมิสามารถรักษาบาดแผลของเขาได้อย่างรวดเร็วเพียงนี้ อีกทั้งเมื่อเคลื่อนไหวก็มิมีเลือดออก

หลานจิ่วชิงขยับแขนไปมาเพื่อทดลองดูฝีมือการเย็บแผลของนาง ซึ่งอยู่ในระดับที่น่าพอใจ

ดูเหมือนว่าการใช้เข็มและด้ายของสตรีค่อนข้างจะมีประโยชน์ทีเดียว

"อย่า อย่า อย่า! จิ่วชิง เฟิ่งชิงเฉินกำชับไว้ว่าสองสามวันนี้เจ้าอย่าได้เคลื่อนไหว จงพักผ่อนอยู่เฉยๆ มิฉะนั้นหากบาดแผลเปิดอาจทำให้วุ่นวายได้"

"ให้ข้าพักหรือ? หากข้าสามารถพักผ่อนอยู่เฉยๆ ได้ ข้ายังต้องการนางหรือ?" หลานจิ่วชิงเยาะเย้ย แล้วจัดแจงเสื้อผ้าของตนท่ามกลางสายตาอันมิเห็นด้วยของซูเหวินชิง

หากมิใช่เพราะรอยขาดบนเสื้อผ้าและคราบเลือด คงมองมิออกว่าเขาได้รับบาดเจ็บเลย

บาดแผลยังเจ็บอยู่เล็กน้อย แต่สำหรับหลานจิ่วชิงแล้วความเจ็บปวดนี้เหมือนกับมดกัด ซึ่งสามารถมองข้ามมันไปได้อย่างง่ายดาย

"ข้าไปก่อนนะ ฝากเจ้าทำความสะอาดที่นี่ด้วย" หลานจิ่วชิงเดินออกจากห้องลับไปยังด้านนอกอย่างคุ้นเคย

"จิ่วชิง ยังพอมีเวลาอยู่ เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเถิด ข้าเป็นห่วงเจ้าที่เป็นเช่นนี้" ซูเหวินชิงหันกลับมาและเรียกให้เขาหยุด แต่หลานจิ่วชิงกลับหันหลังให้เขาแล้วโบกมือ

หลานจิ่วชิงเดินออกจากห้องลับ หลังจากกระโดดไปมาไม่กี่ที ร่างของเขาก็หายลับไป

ก่อนกลับ เขาได้ "แวะ" ไปที่จวนเฟิ่ง บังเอิญเห็นเฟิ่งชิงเฉินกำลังอาบน้ำอยู่