บทที่ 271 คนที่รู้ความจริง, คำเชิญจากเซี่ยกุ้ยเฟย

จักรพรรดิเชื่อคำพูดของเฟิ่งชิงเฉินไปแล้วแปดส่วน ไม่ได้เป็นเพราะคำพูดของเฟิ่งชิงเฉินนั้นทำให้เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจ แต่เป็นเพราะฝ่าบาทมั่นใจ มั่นใจอย่างมากว่าถ้าหากเฟิ่งชิงเฉินโกหก เขาจะต้องมองออกอย่างแน่นอน

ยังขาดอีกสองส่วน นั้นเป็นเพราะว่าในใจของเขาปรารถนาระเบิดเทียนเหล่ยอย่างยิ่ง ปรารถนาจนกระทั่งไม่สามารถละทิ้งความเป็นไปได้ใดๆ ฝ่าบาทได้กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง "ข้าไม่รู้ ไม่รู้ว่าเจ้ารู้ว่าจะปลอบขวัญประชาชนได้อย่างไร หรือรักษาคนเจ็บป่วยได้อย่างไร ความผิดฐานหลอกลวงจักรพรรดิของเฟิ่งชิงเฉินคือโทษประหาร"

มีทั้งเสียงดังวุ่นวายและความตกใจ เฟิ่งชิงเฉินที่ตกอยู่ในกำมือของจักรพรรดิ ไม่สามารถขัดขืนได้

ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าหากจักรพรรดิต้องการชีวิตของเฟิ่งชิงเฉิน เป็นเรื่องที่พูดออกมาเพียงประโยคเดียวก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมีโทษฐานมากำหนด

จักรพรรดิฝ่าฝืนกฎก็มีโทษเช่นเดียวกับประชาชน คำพูดนี้นำมาใช้เพื่อหลอกผู้คนเท่านั้น กฎหมายและสถาบันคือผู้มีอำนาจซึ่งใช้ในการยับยั้งและจัดการกับประชาชน ถ้าหากเชื่อคำพูดนี้จริงๆ นั้นคงแปลว่าสมองเลอะเลือนไปแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินกระตุกและรู้สึกเสียใจอย่างมาก "ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ อาวุธฆ่าคนแบบนี้ หม่อมฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จะสามารถรู้ได้อย่างไร ถ้าหากว่าหม่อมฉันรู้ละก็ คงจะรายงานเรื่องนี้กับฝ่าบาทตั้งนานแล้ว ข้าจะกล้าหลอกท่านได้อย่างไร

ที่หม่อมฉันก้าวออกมาในวันนี้ เป็นเพราะว่าหม่อมฉันเป็นหมอ เป็นธิดาของขุนนางผู้ภักดีและได้รับการแต่งตั้งโดยฝ่าบาท ตอบแทนบุญคุณนั้นรับใช้ฝ่าบาทอย่างซื่อสัตย์ หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทคงจะไม่ทน เห็นประชาชนของตงหลิงเสียชีวิตอย่างน่าสลดเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ ดังนั้นหม่อมฉันจึงก้าวออกมาและพยายามอย่างสุดความสามารถอันน้อยนิดเพื่อแบ่งเบาความทุกข์และความกังวลของฝ่าบาท"

นางยกชื่อเสียงให้กับองค์รัชทายาทและหวังจิ่นหลิง และยกคุณงามความดีทั้งหมดให้กับองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิควรจะพอใจสิ ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้ จักรพรรดิคงไม่ประหารนางเพราะเรื่องเล็กๆแบบนี้หรอกนะ

นางเพิ่งจะช่วงชิงเกียรติยศมาให้ตงหลิง หากจักรพรรดิต้องการฆ่านาง ก็ควรรอจนกว่าเรื่องของซีหลิงเหยาหวากับซูหว่านจะแน่นอนลงเสียก่อน และจนกว่าวันเกิดของเขาเองจะผ่านไป

มีเพียงช่วงเวลานี้ที่นางจะสามารถคิดหาวิธีการให้ดี ถ้าหากไม่ได้จริงๆ นางคงต้องไปหาอวี่เหวินหยวนฮั่วเพื่อขอความช่วยเหลือ

จักรพรรดิไม่พูดอะไร แต่สีหน้าที่ซีดลงอีกครั้ง ทุกคนไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วในใจของจักรพรรดิกำลังคิดอะไรอยู่ แต่องค์รัชทายาทเข้าใจดีว่า องค์จักรพรรดิยอมปล่อยเรื่องนี้แล้ว

องค์รัชทายาทค่อยๆดึงเสื้อที่เปียกของเขาและก้าวออกมาด้านหน้า "ท่านพ่อ สิ่งของระเบิดเช่นนี้ต่อให้เป็นคนของฝ่ายแรงงานก็ไม่มีทางรู้ คุณหนูเฟิ่งเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งจะไปรู้ได้อย่างไรว่าของสิ่งนี้คืออะไร เรื่องในวันนี้เป็นเพราะความไม่รอบคอบของตัวลูกเอง เพียงคิดว่าคุณหนูเฟิ่งจะมีความสามารถในการรักษา ไม่ได้คิดว่านางไม่เหมาะที่จะมาปรากฏตัวที่นี่ หากว่าท่านพ่อจะลงโทษ ได้โปรดลงโทษข้าเถอะ"

เมื่อได้เห็นองค์รัชทายาทพูดออกมา นิ้วมือของตงหลิงจิ่วก็ขยับเล็กน้อย ขุนนางคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่างก็ก้าวออกมาอย่างว่องไว "ฝ่าบาท จากที่ได้ฟังองค์รัชทายาทพูด เสริมกับที่ข้าน้อยได้ยินมาที่ประตูเมือง ข้าน้อยคิดว่าการกระทำของคุณหนูเฟิ่ง คล้ายคลึงมากกับหมอที่ตามติดไปกับกองทัพในสนามรบ

ข้าน้อยเดาว่าคงเป็นเพราะเมื่อตอนเด็กๆคุณหนูเฟิ่งคงได้ยินเรื่องที่ขุนนางผู้ภักดีเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องหมอในค่ายทหาร ข้าน้อยจำได้ว่าศิษย์คนโตของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีเหมือนว่าจะมีความสัมพันธ์อันดีกับขุนนางผู้ภักดี เมื่อก่อนก็ได้เข้าออกจวนของขุนนางผู้ภักดีอยู่บ่อยๆ"

เมื่อมีคนเกริ่นออกมา ก็มีคนออกมาเห็นด้วยมากมาย มีขุนนางและข้าราชการจำนวนไม่น้อยในที่นี้ วันนี้ได้ไปที่ประตูเมือง การที่มีชีวิตรอดกลับมาได้ก็ถือว่าสามารถรักษาชีวิตไว้ได้แล้ว แต่ในยามอันตรายเฟิ่งชิงเฉินสามารถช่วยหวังจิ่นหลิงเอาไว้โดยที่ไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเองเลย การกระทำเช่นนี้ไม่ว่ามากหรือน้อยก็สร้างความประทับใจให้กับผู้คน

ในโลกนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อช่วยคนที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด เฟิ่งชิงเฉินเป็นผู้หญิงที่มีความชอบธรรม ถ้าหากผู้หญิงแบบนี้ตายก็คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรม

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจออกมา นางรู้ว่าวันนี้นางสามารถผ่านบททดสอบนี้ไปได้อย่างปลอดภัย แต่ศิษย์อาวุโสของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีที่ขุนนางคนเมื่อครู่ได้พูดถึง นางนั้นรู้สึกว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า ในสมองไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ตระกูลของนางมีความสัมพันธ์กับหุบเขาซวนยี? นางนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีมาที่เยี่ยมเยือน นางสงสัยว่าอีกฝ่ายนอกจากมาเพื่อดูการฟื้นตัวของดวงตาหวังจิ่นหลิงแล้ว นอกจากนั้นเหมือนจะมาเพื่อสนับสนุนนางมากกว่า

นางจำได้ว่า ในตอนที่หมอหลายคนเริ่มก่อความวุ่นวาย เป็นเพราะปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีปรากฏตัวขึ้น พวกหมอเหล่านั้นถึงสงบลงได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ดูเหมือนว่า......