บทที่ 280 แสร้งตาย จัดการหลี่เซี่ยง

ท่าทางอันรู้สึกถ่อมตนของเฟิ่งชิงเฉินเช่นนี้ให้ความรู้สึกดีต่อหมอหลวงยิ่งนัก ประกอบกับบัดนี้ไม่มีผู้ใดอยากจะรุกรานนาง ดังนั้นจึงสามารถกล่าวถึงสถานการณ์ทั่วไปของหลี่เซี่ยงได้อย่างราบรื่น ไม่มีผู้ใดสร้างปัญหาหรือปกปิดข้อมูลจากนางเลย

ซุนเจิ้งเต้าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาชื่นชมในเหตุผลของเฟิ่งชิงเฉินเสมอมา นางรู้ดีถึงของตัวตนของนาง รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร

มองจากภายนอกแล้วเฟิ่งชิงเฉินอาจจะเข้ากับคนได้ง่าย แต่เมื่อไรที่เข้ากับนางได้ก็จะพบว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนฉลาดยิ่งนัก คนเช่นไรพูดอย่างไรต่อหน้านาง นางล้วนเข้าใจดี

นางมีความภาคภูมิใจเย่อหยิ่งและสูงส่ง แต่ไม่เคยป่าวประกาศตนเอง เมื่อไหร่ที่ต้องหยิ่งผยองนางก็จะหยิ่งผยองเสียจนไร้ขอบเขต แต่เมื่อไหร่ที่ควรก้มศีรษะนางก็จะก้มศีรษะลงได้ สายตาในการตัดสินใจถึงสถานการณ์ต่างๆ เช่นนี้ สามารถทำท่าทียืดได้งอได้ แม้แต่ชายหนุ่มบางคนยังทำไม่ได้

การให้ซุนซือสิงไปคารวะเฟิ่งชิงเฉินเป็นอาจารย์ ประการแรกเนื่องจากทักษะด้านการรักษาผู้คนของนาง แต่แท้จริงแล้วซุนเจิ้งเต้าหวังว่าซุนซือสิงจะเรียนรู้ทัศนคติของเฟิ่งชิงเฉินได้มากกว่า ในอนาคตไม่ว่าจะจัดการกับเรื่องใดก็ตามจะได้ราบรื่น ไม่ได้เป็นเพียงแค่หมอธรรมดา

เมื่อมีข้อมูลก่อนหน้านี้ของหลานจิ่วชิง ประกอบกับการวินิจฉัยของหมอหลวงเหล่านี้ เฟิ่งชิงเฉินจึงมั่นใจว่าหลี่เซี่ยงเพียงแค่แกล้งเจ็บ และแสร้งทำเป็นเหมือนจะตาย

คิ้วของเฟิ่งชิงเฉินเลิกขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้าของนางยังคงตึงเครียด ท่าทางของนางเผยให้เห็นอารมณ์ของการเคร่งครัดมั่นใจและเป็นมืออาชีพ บรรยากาศเช่นนี้ทำให้หมอหลวงทุกคนดูพออกพอใจมากขึ้นกว่าเดิม

ต้นกล้าที่ดีต้นนี้จะประสบความสำเร็จแน่นอนในอนาคต แค่กๆๆ…… เหล่าหมอหลวงจะไม่ยอมรับว่าบัดนี้เฟิ่งชิงเฉินเป็นหมอที่มีชื่อเสียงเด็ดขาด

"ถ้าเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนร่างกายของคุณชายหลี่จะอยู่ในอาการที่เรียกว่าแสร้งตาย เฟิ่งชิงเฉินก้าวไปด้านหน้าเพื่อตรวจชีพจร จากนั้นสรุปข้อวินิจฉัยให้แก่หมอหลวงฟัง

"ใช่แล้ว พวกเราเองก็แน่ใจว่าคุณชายหลี่น่าจะอยู่ในสภาวะแสร้งตาย ในคราวนั้นพวกเราได้ยินมาว่าเจ้าสามารถช่วยคุณชายรองซูให้ฟื้นจากอาการเช่นนี้ได้ ดังนั้นจึงให้เจ้าเดินทางมาหวังว่าเจ้าจะมีวิธีช่วยให้คุณชายหลี่รอดชีวิตได้"

คนกล่าวเป็นหมอหลวงชราที่มีหนวดเคราสีขาว มองไปแล้วสถานะของเขาคงไม่ต่ำ ดังนั้นสิ่งที่เขากล่าวออกมาจึงเต็มไปด้วยน้ำเสียงอย่างเป็นระบบระเบียบ

เฟิ่งชิงเฉินมองไปทางหลี่เซี่ยงแล้วกล่าวด้วยท่าทางอึดอัดใจว่า "สถานการณ์ของคุณชายรองซูและคุณชายหลี่ไม่เหมือนกัน ข้าคิดว่าวิธีเดียวกันนั้นคงจะใช้ไม่ได้ผล"

"อย่างนั้นหรือ หมายความว่าเช่นไร?" หมอชราไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นในห้องเก็บศพ รู้เพียงว่าเฟิ่งชิงเฉินสามารถช่วยชีวิตซูเหวินที่ตายแล้วขึ้นมาได้ และคิดว่าหลี่เซี่ยงก็คงจะเป็นเช่นกัน"

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ตอบกลับ แต่โค้งคำนับไปที่หมอหลวง "ทุกท่าน ในห้องนี้ค่อนข้างร้อนและอึดอัด การสนทนาของพวกเราเสียงค่อนข้างดังเกรงว่าจะไม่ดีต่อสุขภาพของคุณชายหลี่ พวกเราออกไปสนทนากันข้างนอกเป็นอย่างไร?"

ล้อเล่นหรือ จะให้นางกล่าวถึงแผนการรักษาต่อหน้าหลี่เซี่ยงได้อย่างไร คาดว่าหลี่เซี่ยงผู้นั้นคงจะไม่แกล้งตาย แล้วรีบลุกขึ้นกระโดดจากเตียงน่ะสิ

"ชิงเฉินกล่าวได้มีเหตุมีผลนัก คุณชายหลี่ควรจะนอนพักผ่อนอย่างสงบ" ซุนเจิ้งเต้าไม่รู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินมีแผนการอะไรอยู่ แต่ก็พยายามฉวยโอกาสช่วยเหลือนาง

เดิมทีหมอหลวงที่ไม่พออกพอใจ เมื่อได้ยินซุนเจิ้งเต้ากล่าวดังนั้นก็ได้แต่หุบปากลง

เมื่อทุกคนเดินออกมาจากประตู ขันทีคนหนึ่งก็เข้ามารายงานว่า "ฝ่าบาทให้มาเชิญหมอหลวงทุกท่านออกไปหารือเกี่ยวกับเรื่องสภาพการเจ็บป่วยของเขา ฝ่าบาทเองก็ต้องการรับฟังว่าทุกท่านมีวิธีจัดการที่ดีเช่นไร"

บัดนี้องค์จักรพรรดิให้ความสำคัญกับหลี่เซี่ยงรองมาจากตัวเอง

จะทำอย่างไรได้เล่า เจ้าหลี่เซี่ยงยังไม่ได้สร้างสิ่งใดออกมาเลยกลับมีท่าทางเหมือนคนกำลังใกล้ตาย ฝ่าบาทจะพอพระทัยได้เช่นไร

ใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง ฝ่าบาทยังสืบออกมาไม่พบ เมื่อนึกถึงหนานหลิง ซีหลิงและเป่ยหลิงที่กำลังจ้องมองอยู่ องค์จักรพรรดิก็ยิ่งเป็นกังวล