บทที่ 289 ขึ้นรถ บังเอิญยิ่งนัก!

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจ หากนางจะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ อย่างมาก หากเรื่องนี้ไปถึงหูของคนภายในวังแล้วละก็ พวกเขาก็เพียงแรกนางไปอบรมสักหนึ่งชุด แล้วจึงมาทำทีเป็นห่วงนางในภายหลัง เมื่อรู้สึกว่านางทำถูกต้องแล้ว

อีกทั้ง เฟิ่งชิงเฉินหาได้ลงมือกระทำต่อซูหว่านไม่ หากผิดก็ต้องผิดที่ฝ่ายตรงข้าม เฟิ่งชิงเฉินสามารถอดทนได้ ซูหว่านเองก็คงทำได้เช่นกัน ในท้ายที่สุดแล้ว ซูหว่านก็เป็นบุตรีสายตรงที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

ผู้คนภายในตงหลิงย่อมเห็นความสำคัญของซูหว่านน้อยลง เนื่องจากเจอคนที่ทำระเบิดเทียนเหล่ยได้แล้ว ทั้งยังอยากให้นาง "ป่วย" นอนอยู่บนเตียง เฉกเช่นซีหลิงเทียนเหล่ย ยามที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังปะทะกับหัวหน้าหน่วยองครักษ์ของหนานหลิงนั้น ก็พลันมีสาวใช้อีกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพอดี

ใบหน้าที่กลม ๆ และดวงตาที่กลมโต ยามที่แย้มยิ้มออกมาคล้ายว่าจะเห็นฟันเสือสองซี่เล็ก ๆ โผล่ออกมาด้วย เมื่อมองดูแล้ว ให้ความรู้สึกถึงความไร้เดียงสาและเสน่ห์ที่น่าเย้ายวนออกมา สตรีเช่นนี้ ช่างทำให้คนลดการป้องกันตัวจากนางลงได้ง่ายยิ่งนัก

หลังจากที่สาวใช้หน้ากลมหยุดวิ่ง นางก็พลันทำให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดหยุดลง แล้วจึงหันมาทำความเคารพเฟิ่งชิงเฉินและซุนเจิ้งเต้าด้วยความเคารพ"นู๋ปี้ ชิวยวี่ขอเข้าพบเฟิ่งซิ่วและท่านหมอหลวงซุนเจ้าค่ะ"

โดยทำทีมิเห็นบรรยากาศโดยรอบ รวมไปถึงสาวใช้ที่ยืนกอบกุมใบหน้าที่บวมแดงอยู่

เพียงแค่เฟิ่งชิงเฉินได้มอง ก็รับรู้ได้ในทันที ว่าสตรีนางนี้เจ้าเล่ห์เป็นอย่างมาก สาวใช้ที่ชื่อชิวยวี่นางนี้ ถึงจะเป็นสาวใช้ที่รู้ใจของซูหว่านอย่างแท้จริง

เฟิ่งชิงเฉินเพียงส่งเสียงตอบรับด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ทั้งยังไม่หันไปมองหน้าของสาวใช้นางนั้นอีก

อย่างไรก็ตาม นางพอใจสำหรับผลงานในวันนี้แล้ว

ชิวยวี่เอง ก็ทำทีเป็นไม่เห็นท่าทางของเฟิ่งชิงเฉินเช่นกัน ทว่า นางยังคงแย้มยิ้มด้วยท่าทีอ่อนน้อมเช่นเดิม "เฟิ่งซิ่ว หมอหลวงซุนเจ้าคะ คุณหนูของข้าให้มาส่งข่าวกับพวกท่านทั้งสองว่า ร่างกายของนางในยามนี้ดีขึ้นมาแล้วเจ้าค่ะ ต้องขออภัยที่รบกวนให้เฟิ่งซิ่วต้องเดินทางมาด้วยตนเองเช่นนี้ วันพรุ่ง คุณหนูจักไปขอบคุณท่านถึงหน้าประตูจวนด้วยตนเองเจ้าค่ะ"

เฟิ่งชิงเฉินรู้ดี ว่าเรื่องราวในวันนี้ไม่อาจทำให้มันวุ่นวายไปมากกว่าเดิมแล้ว แต่เหมือนนางจะดูเบาซูหว่านไปหน่อย ถึงแม้จะน่าเสียดายโอกาสเช่นนี้นัก ทว่า ซูหว่านถอยให้นางถึงเพียงนี้ หากนางยังดื้อดึงอีกก็มิควรนัก

"มิต้องเกรงใจ ในเมื่อคุณหนูซูไม่เป็นอันใดแล้ว พวกข้าก็คงไม่รั้งรออยู่อีก เพื่อมิให้เป็นการรบกวนการพักผ่อนของคุณหนูซูหว่าน" ไอสังหารของเฟิ่งชิงเฉินก็ถูกเก็บไปแล้วเช่นกัน "ใต้เท้าหวัง ข้าทำให้ท่านลำบากแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"

พูดจบ พลันก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกจากสวนจิ้งชิวด้วยความเย่อหยิ่ง นี่ถือเป็นการตบหน้าองครักษ์หนานหลิงยิ่งนัก องครักษ์แต่ละคนพลันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย หากแต่ก็ไม่กล้าก้าวเข้าไปเอาเรื่อง

เพียงเฟิ่งชิงเฉินเดินจากไป ชิวเสวี่ยที่ยืนกอบกุมใบหน้าที่โดนตบนั้น ก็ก้าวเข้าไปหาในทันที "ชิวยวี่ เหตุใดเจ้าต้องให้นางไปด้วย นางพูดจาดูถูกตระกูลซูของพวกเรายิ่งนัก ทั้งยังไม่เห็นตระกูลซูอยู่ในสายตาอีกด้วย คนเช่นนั้น เหตุใดต้องทำตัวเกรงอกเกรงใจต่อนางอยู่อีก"

เมื่อถูกเฟิ่งชิงเฉินตบหน้าทั้งสองข้างนั้น ภายในใจของชิวเสวี่ยพลันบังเกิดความแค้นต่อเฟิ่งชิงเฉินยิ่งนัก แต่อารมณ์ก็ถูกดับลงได้ หลังจากได้ยินเพียงไม่กี่ประโยคต่อมา

อย่าได้เห็นแก่หน้าตาที่ดูน่าเอ็นดูของชิวยวี่เชียว ยามที่นางจ้องมองผู้คน กลับใช้สายตาที่ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก "ชิวเสวี่ย ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงคุณหนู แต่เจ้าก็ต้องดูด้วย ว่าที่นี่คือที่ใด เจ้าคิดว่าที่นี่คือตระกูลซูหรือ เจ้าคิดว่าเฟิ่งซิ่วเป็นเพียงสตรีกำพร้าเฉกเช่นการก่อน ที่จะถูกผู้ใดรังแกได้ง่ายดายเช่นนั้นหรือ

ถึงแม้ว่าเฟิ่งซิ่วจักเป็นเด็กกำพร้าเฉกเช่นการก่อน ก็หาใช่เรื่องที่เจ้าจะไปรังแกนางได้ การปฏิบัติต่อพวกเขาให้ดี ถือเป็นหน้าที่ของเรา เจ้าอย่าได้หลงลืมไป ว่าพวกเราเป็นเพียงสาวใช้ของตระกูลซูเท่านั้น แม้ในภายภาคหน้าจะมีหน้ามีตาขึ้น แต่เนื้อแท้ของพวกเราเป็นเช่นไร เจ้าย่อมรู้ดี เฟิ่งซิ่วหาใช่คนที่เข้าจะไปรังแกนางได้

อย่าได้พูดว่าวันนี้นางตบเจ้าไปถึงสองครั้ง แม้ว่านางจะชักดาบฆ่าเจ้าที่นี่ คุณหนูก็ไม่อาจทำอันใดนางได้ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราก็เป็นเพียงแค่สาวใช้เท่านั้น ตายแล้วก็หมดประโยชน์"

เมื่อเห็นท่าทีของชิวเสวี่ยที่มิใคร่พอใจนัก ชิวยวี่จึงคร้านที่จะพูดอีก เพียงประกาศคำสั่งของซูหว่านออกมาเท่านั้น "ชิวเสวี่ย คุณหนูให้ข้ามาบอกเจ้าว่า นางเข้าใจในความภักดีของเจ้า แต่ความภักดีย่อมต้องมีขอบเขต เรื่องในวันนี้ เจ้าจัดการได้ไม่ดีนัก คุณหนูสั่งลงโทษเจ้า ให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่นี่หนึ่งชั่วยาม"

"เจ้าค่ะ" ถึงแม้ว่าชิวเสวี่ยจะมิใคร่พอใจนัก แต่นางก็ไม่อาจขัดขวางคำสั่งของคุณหนูไปได้ จึงได้แต่ก้มหน้าคุกเข่าลงด้วยความอับอาย

ชิวยวี่พลันถอนหายใจออกมาเล็กน้อย นางหวังว่าเรื่องในวันนี้จักเป็นบทเรียนให้กับชิวเสวี่ย ทั้งจักได้เตือนนางด้วยว่า ที่นี่มิใช่หนานหลิง ที่จะทำสิ่งใดที่มีตระกูลซูคอยเช็ดตาม

พร้อมทั้งหันกายหลับไปหาหัวหน้าองครักษ์ "ใต้เท้าหลิว เรื่องในวันนี้ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยจัดการไม่ให้คนของตงหลิงทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่นะเจ้าคะ ข้าจักไปรายงานเรื่องนี้ให้คุณหนูฟังเอง"