บทที่ 291 ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้!

เฟิ่งชิงเฉินนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับไปไหน ดวงตาที่แข็งทื่อ นางไม่กล้าแม้แต่กะพริบตา ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนคงจะมีที่ว่างพอสำหรับกระดาษเพียงหนึ่งใบ นางกลัวว่าถ้าหากกะพริบตาในตอนนี้คงจะทำให้ขนตาของทั้งสองคนกระทบกัน แล้วเรื่องราวหลังจากนั้นก็คงจะพูดได้ยากแล้วล่ะ

ในขณะที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังคิด เวลานั้นราวกับว่ากำลังหยุดเดิน เสด็จอาเก้าก็ยังคงมองอยู่อย่างนั้น เวลาผ่านไปนาน ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็เอ่ยปากพูดขึ้นมา "หลับตาลงสิ"

น้ำเสียงที่เชื่องช้าราวกับว่ามีพลังที่ทำให้รู้สึกลุ่มหลง ทำให้ผู้คนต้องทำในสิ่งที่เขาพูดโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ละ หลับ หลับตา?" เฟิ่งชิงเฉินพูดติดอ่าง มือของนางเหงื่อออกไม่หยุด กระเป๋าเงินใบเล็กๆในมือของนางถูกทำให้เปียกโชกด้วยเหงื่อ ขนตายาวราวกับปีกของผีเสื้อที่กำลังกระพือเบาๆ ทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกรักและเอ็นดูด้วยความทะนุถนอม

เสด็จอาเก้าไม่ได้พูดอะไร เขากำลังมองเฟิ่งชิงเฉินด้วยความรู้สึกเช่นนั้น ในดวงตาของเขามีความแน่วแน่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แต่สายตาของเสด็จอาเก้า ทำให้นางหลับตาลงและในจิตใจมีแต่ความว้าวุ่น

เสด็จอาเก้าต้องการจะทำอะไรกันแน่? คงจะไม่ได้จูบนางหรอกนะ? ถ้าหากว่าจะจูบนางจริงๆ นางต้องปฏิเสธอย่างสุดกำลัง หรือจะต้องยอมปล่อยไปกันล่ะ?

เห้อ ตัดสินใจได้ยากจริงๆ ถ้าหากนางปฏิเสธ เสด็จอาเก้าจะไม่โกรธนางหรือไม่? ถ้าหากนางยอมปล่อยไป เสด็จอาเก้าจะคิดว่านางใจง่ายเกินไปหรือเปล่า?

ในใจของเฟิ่งชิงเฉินเต็มไปด้วยความคิดดิ้นรนทุกหนทาง กระเป๋าเงินในมือของนางถูกบีบจนไม่เป็นรูปเป็นร่าง ในตอนนี้นางตื่นเต้นกว่าการได้ผ่าตัดครั้งแรกเสียอีก นาง นาง.....นางอยากจะหนีไปจริงๆ!

ถึงแม้ว่าเสด็จอาเก้าจะเคยจูบนางมาแล้ว แต่นั่นเป็นการจูบลงที่บนเส้นผมของนางเท่านั้น และเป็นในเวลากลางคืนอีกด้วย มันจึงไม่ได้น่าอึดอัดและทำตัวไม่ถูกถึงขนาดนี้

ขนตาของเฟิ่งชิงเฉินสั่นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เสด็จอาเก้านั้นไม่แม้แต่จะขยับ

เมื่อหลับตาลง ประสาทสัมผัสอื่นๆก็ว่องไวมากขึ้นกว่าเดิม นอกจากกลิ่นหอมไผ่บนตัวของเสด็จอาเก้าแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเหมือนจะยังได้กลิ่นบนร่างกายของผู้ชาย ที่เป็นกลิ่นเฉพาะของผู้ชาย และยังมีกลิ่นยาจางๆอีกด้วย

กลิ่นยา? เสด็จอาเก้าได้รับบาดเจ็บหรือ? เฟิ่งชิงเฉินสะดุ้งด้วยความตกใจ ราวกับได้สติกลับมาในทันที แต่ในตอนนี้เอง เฟิ่งชิงเฉินก็พบว่ามีบางสิ่งที่เย็นกระทบลงบนเปลือกตาของนาง

เฟิ่งชิงเฉินตกใจและลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และได้เห็นเสด็จอาเก้าที่ดึงมือกลับไปพอดี "เสด็จอาเก้า ท่าน ท่านทำอะไร?"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางคิดมากเกินไป หรือเพราะอุณหภูมิในรถม้านี้ร้อนเกินไป แก้มของเฟิ่งชิงเฉินแดงราวกับลูกแอปเปิลในฤดูใบไม้ร่วง ถ้าหากซุนเจิ้งเต้าได้เห็นเข้าละก็ คงต้องบอกว่านางเสียพรหมจรรย์แล้วแน่ๆ

"ขนตาของเจ้ามีสิ่งสกปรกติดอยู่ ข้าจะเอามันออกมา อะไร? เจ้าหวังจะให้ข้าทำอะไร?" ตงหลิงจิ่วขยายระยะระหว่างทั้งสองคนออก พูดเยาะขึ้นมาอย่างจริงจัง เฟิ่งชิงเฉินมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเงาเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่งที่แก้มทั้งสองแดงและมีท่าทางประหม่า กำลังเฝ้ารอคอยบางอย่าง

อ่าว...... เฟิ่งชิงเฉินร้องขึ้นมาในใจ

เรื่องทั้งหมดนี่มันคืออะไรกัน ก็ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดเจนอย่างไรแล้วว่าเสด็จอาเก้าเป็นฝ่ายที่เริ่มก่อน แล้วทำไมคนที่ต้องทนทุกข์กลับเป็นนางเสียได้ ถึงจะแกล้งนางแต่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ

เฟิ่งชิงเฉินโกรธมากเสียจนอยากจะกัดตงหลิงจิ่วให้ตาย ดวงตากลมๆ และแก้มที่พองขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะจ้องมองเสด็จอาเก้าด้วยความ"โหดเหี้ยม"เสด็จอาเก้าได้เข้าใจ ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งก็ไม่ใช่ว่ามาจะยั่วโมโหกันได้ง่ายๆ แต่ก็พบว่า.....

เสด็จอาเก้าได้กลับไปนั่งที่เสียแล้ว พิงลงไปที่เบาะ ในมือยกหนังสือขึ้นมาอ่าน และทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีความโกรธแต่ก็ไม่มีที่ระบาย เฟิ่งชิงเฉินมีความโกรธที่ติดอยู่ในใจ อยากจะทุบรถม้าด้วยความขุ่นเคือง และอยากจะตะโกนออกมาให้ดังๆ

นางไม่เชื่อว่า ถ้าเสียงดังโวยวายขึ้นมาแล้วเสด็จอาเก้าจะยังคงอ่านหนังสือต่อไปอย่างสงบได้

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า เฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่เข้าใจเสด็จอาเก้าเลยจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเสียงดังโวยวาย ต่อให้ฆ่าคนหรือวางเพลิงต่อหน้าเสด็จอาเก้า เขาก็จะอ่านหนังสือต่อไป