บทที่ 308 เตือน ไม่ให้เจ้าไปเป็นสนม

การที่เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่อาภรณ์สีเดียวกับเสด็จอาเก้า เกรงว่าจะไม่ใช่อุบัติเหตุ แล้วก็มิใช่เรื่องบังเอิญแล้วกระมัง การที่พระองค์วางแผนขึ้นมาเช่นนี้ ย่อมมีจุดประสงค์ของพระองค์อยู่แล้ว

ค่ำคืนนี้ ทั้งองค์รัชทายาทและซีหลิงเทียนเหล่ยอาจจะคิดว่า เฟิ่งชิงเฉินทำเช่นนี้ ก็เพื่อที่จะเปิดเผยว่าตนเองแอบรับกับเสด็จอาเก้าข้างเดียวหรือไม่ ทว่า เมื่อถึงวันพรุ่งนี้นั้น พวกเขาก็จักรู้ว่า อาภรณ์ของเสด็จอาเก้าเป็นสิ่งที่เสด็จอาเก้าตระเตรียมไว้ให้นางจนหมด

การที่เสด็จอาเก้ากระทำเช่นนี้ หาใช่เพราะพระองค์เบื่อหน่ายไม่ หรือเป็นการสร้างความลำบากให้กับเฟิ่งชิงเฉินแต่อย่างใด หากแต่เป็นเพราะพระองค์ได้ยินข่าวมาว่า ซีหลิงเทียนเหล่ยต้องการมาที่ตงหลิงเพื่อเลือกเฟ้นหานางสนมนั่นเอง

เสด็จอาเก้าย่อมต้องใช้โอกาสนี้ ในการเตือนซีหลิงเทียนเหล่ยเอาไว้ เฟิ่งชิงเฉินเป็นสตรีที่ตงหลิงต้องการจะรักษาเอาไว้ หากซีหลิงต้องการเลือกสนมในตงหลิงละก็ ต้องดูให้ดี ๆ มิใช่ผู้ใด เจ้าอยากได้ก็จะสามารถได้ไป อย่างน้อยก็ไม่อาจเลือกเฟิ่งชิงเฉินได้แล้ว

ผู้อื่นจักเข้าใจหรือไม่ หวังจิ่นหลิงมิรู้ ทว่า หวังจิ่นหลิงมั่นใจว่าซีหลิงเทียนเหล่ยต้องเข้าใจอย่างแน่นอน ถึงแม้จักไม่เข้าใจก็ไม่เป็นอันใด เขาจักใช้วิธีการของเขาเอง ทำให้ซีหลิงเข้าใจ หากต้องการสร้างปัญหาให้กับเฟิ่งชิงเฉินละก็ ย่อมต้องเป็นศัตรูกับตระกูลหวังด้วยเช่นกัน หากซีหลิงเทียนเหล่ยฉลาดละก็ ย่อมต้องเข้าใจว่าสมควรทำเช่นไรต่อไป

สำรับที่เสด็จอาเก้าเตรียมไว้ให้นั้น มิได้มีความอร่อยมากนัก ทว่า ผู้ที่ถูกเสด็จอาเก้าเชิญมา ย่อมมิใช่ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง หรือผู้ที่ไร้ประโยชน์แต่อย่างใดเช่นกัน

ค่ำคืนนี้มีทั้งเซี่ยซาน ตี๋ตงหมิง และยังมีเขา ที่เป็นคนคอยปกป้องเฟิ่งชิงเฉินเช่นนี้ พวกเขาต้องการที่จะบอกซีหลิงเทียนเหล่ยว่า เฟิ่งชิงเฉินมีเครือข่ายมากมายที่อยู่ในตงหลิง หากเขาต้องการจะใช้ประโยชน์จากเฟิ่งชิงเฉินนั้น เกรงว่าจะไม่ง่ายดายนัก

ไม่ต้องพูดว่า แม้แต่ตัวของเฟิ่งชิงเฉินเอง ก็หาใช่บุคคลที่จะเข้าไปรังแกได้ง่ายอยู่แล้ว รวมพวกเขาอีกสองสามคนเข้าไปด้วย อย่างไรก็ไม่ยอมให้เฟิ่งชิงเฉินถูกซีหลิงเทียนเหล่ยเลือกไปเป็นสนมอย่างแน่นอน อีกทั้งทางที่ดี ซีหลิงเทียนเหล่ยมิควรมาสร้างปัญหาให้เฟิ่งชิงเฉินจะดีที่สุด

หวังจิ่นหลิงพลันอธิบายเรื่องนี้ให้เฟิ่งชิงเฉิน เข้าใจง่าย ๆ อีกครั้ง ทว่า เรื่องที่เสด็จอาเก้าส่งสัญญาณแอบเตือนให้ซีหลิงเทียนเหล่ยได้ทราบนั้น หวังจิ่นหลิงมิได้เอ่ยออกไป เขาเพียงเล่าให้ฟังว่า เป้าหมายของซีหลิงเทียนเหล่ยคือนางแต่เพียงเท่านั้น

"ซีหลิงเทียนเหล่ยต้องการแต่งข้าเป็นนางสนมของเขา? เขาไม่มีสมองหรืออย่างไรกัน? ข้ามีสิ่งใดให้ใช้การได้กัน สิ้เปลืองตำแหน่งพระชายาไปเปล่าประโยชน์เสียจริง" เฟิ่งชิงเฉินตกตะลึงเสียจนลืมก้าวเท้าเดินตามพวกเขาไปในทันที

มิใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินคิดว่าตนเองต่ำต้อย หากแต่ ไม่ว่าจะพิจารณาในด้านใดแล้ว นางก็ไม่เหมาะที่จะเป็นเป้าหมายของซีหลิงเทียนเหล่ยทั้งนั้น

หากว่าดูจากมุมมองทางการเมืองแล้ว นางที่เป็นสตรีกำพร้าบิดามารดาไร้อำนาจในมือเช่นนี้ จะไปมีประโยชน์อันใดต่อเขา ทั้งยังไม่อาจช่วยเหลืออสิ่งใดต่อซีหลิงเทียนเหล่ยได้เสียด้วยซ้ำ หากพูดถึงมุมมองในเรื่องโลกสวยแล้ว ถึงแม้ว่านางจะเป็นสตรีที่มีหน้ามีตา แต่ก็หาได้จัดอยู่ในสตรีที่งามล่มเมืองไม่ หากนางงามจนถึงจุดนั้นจริง ๆ แล้ว เป็นไปได้ว่า จักรพรรดิอาจจะเรียกนางเข้าไปเป็นสนม โดยไม่ปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปหาซีหลิงเทียนเหล่ยหรอก

เฟิ่งชิงเฉินก็มิคิดเช่นกัน ว่าซีหลิงเทียนเหล่ยจะรู้สึกชมชอบนาง หรือมีความรู้สึกรักแรกพบต่อนาง นางหาได้ไร้เดียงสาไม่ การที่ถูกบุรุษชมชอบนาง นับว่าเป็นเรื่องปกตินัก

จากประสบการณ์ชีวิตของนางที่ผ่านมา มันบอกกับนางว่า อย่าได้ไปให้ค่ากับความรู้สึกของบุรุษที่เล่นการเมือง ถึงแม้ว่าความรู้สึกของเขาจักเป็นเรื่องจริง แต่ทว่า ความรู้สึกของพวกเขาที่ออกมาทุก ๆ ครั้งนั้น ล้วนแต่ถูกกลั่นกรองออกมาหมดแล้ว ทุก ๆ วินาทีล้วนแต่มีจุดประสงค์ของมันเองทั้งนั้น

ในสายตาของพวกเขา สตรีถูกแบ่งออกเป็นสองอย่าง คือสิ่งที่มีค่าและสิ่งที่ไร้ค่า ไม่ว่าจะมองด้านใด นาง เฟิ่งชิงเฉินย่อมจัดเป็นสตรีที่ไร้ค่า การที่เขาจะทุ่มทุกอย่างมาเลือกนางนั่น ย่อมไม่อาจเป็นไปได้

หวังจิ่นหลิงไม่รู้ว่าตนเองควรจะร้องไห้หรือหัวเราะออกมาดี ทำอย่างไร เขาก็ไม่คิดเลยว่า เฟิ่งชิงเฉินจะพูดเช่นนั้นออกมา ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงนางยิ่งนัก เฟิ่งชิงเฉินทั้งเข้าใจทุกอย่าง และมองทุกอย่างออกแล้ว

นางรู้ดีว่าการแต่งงานของพวกเขานั้น จักต้องมีจุดประสงค์และมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ว่าความสัมพันธ์จะลึกซึ้งเพียงใดก็ตาม มันย่อมต้องถูกพังทลายไปตามแนวคิดของการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันออกไป บางทีอาจจะเกิดความกดดันของบรรพบุรุษเข้ามาเกี่ยวข้องอีกด้วย

ฮูหยินของพวกเขานั้นต้องแบกรับความรับผิดชอบของตระกูลเอาไว้ด้วยเช่นกัน มันไม่อาจจะรักษาได้เพียงแค่ความรักเพียงอย่างเดียวได้ ไม่ว่าเขาจะขัดการปัญหาทั้งหมด เพื่อมาแต่งกับเฟิ่งชิงเฉินนั้น เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่อาจจะแบกรับภาระของนายหญิงตระกูลเอาไว้ได้เช่นกัน หากเขาเอาแต่ช่วยเฟิ่งชิงเฉินจัดการปัญหาละก็ ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาก็จะเหนื่อยล้าและไปกันไม่รอดเอง

เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ฉะนั้นแล้ว นางถึงได้ปฏิเสธเขาไปตั้งแต่แรก เช่นนั้น นางก็จะปฏิเสธผู้อื่นด้วยเหตุผลนี้เช่นกัน

ดูเหมือนว่า เขาจะไม่ต้องเป็นกังวลอีกแล้ว เสด็จอาเก้าย่อมไม่อาจทำร้ายเฟิ่งชิงเฉินไปได้ เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจเรื่องนี้ดี สิ่งที่นางต้องการ เสด็จอาเก้าไปไม่อาจให้นางได้