บทที่ 311 สถานะ, เจ้าทำลายความหวังดีของข้า

เฟิ่งชิงเฉินตกตะลึงจนอ้าปากค้างเป็นวงกลม ในใจของนางรู้สึกหงุดหงิดมาก เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ไม่รู้ว่าเป็นเช่นนี้แล้วเสด็จอาเก้าจะเห็นนางเป็นคนแบบไหนกัน ไม่แน่ว่าอาจจะน่าขยะแขยงมากกว่าซูหว่านเสียอีก

เกิดเรื่องอะไรกับเสด็จอาเก้ากันแน่ ทำไมเรือนที่เขามาอยู่ถึงไม่มีคนใช้และองครักษ์ คนพวกนั้นไปตายที่ไหนกันหมด จึงไม่มีใครออกมาแจ้งเตือนนางล่วงหน้า

คนรับใช้เหล้านั้นถูกกล่าวหาทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไร เพราะพวกเขาเองก็ถูกห้ามเอาไว้ แบบนี้ต้องทำให้เสด็จอาเก้ารู้สักหน่อยแล้วว่าคนที่โชคร้ายก็คือพวกเขานั่นแหละ พวกเขาเองก็ไม่มีความคิดที่สูงส่งอย่างการต้องตายแทนผู้อื่น ดังนั้น คุณหนูเฟิ่ง ท่านรักษาตัวเองด้วย

เมื่อเห็นสายตาที่ไม่กะพริบของเสด็จอาเก้าที่กำลังจ้องไปที่นาง เฝ้ารอคำตอบของนาง ผ่านไปสักพักหนึ่งเฟิ่งชิงเฉินก็พูดออกมาอย่างช้าๆ "ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

"อืม ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจ" เจ้าตั้งใจ เพื่อที่จะแสดงออกว่าตนเองเชื่อคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม แต่การแสดงออกบนใบหน้าของเขาแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เฟิ่งชิงเฉินลูบหน้าผากอย่างหมดเรี่ยวแรง นางรู้ดีว่านางไม่ได้อธิบายกับเสด็จอาเก้าอย่างชัดเจน นางย่อเข่าและกล่าวขึ้นมา "ชิงเฉินผิดพลาดเอง บังอาจรบกวนความสงบของเสด็จอาเก้า เช่นนั้นชิงเฉินขอลา"

ยั่วโมโหข้าไม่ได้แล้วก็หลบซ่อนไปไม่ได้หรือ เสด็จอาเก้าน่าทึ่งจริงๆ ข้าไม่อยากจะแต่งกับท่าน เพียงแต่ว่า......ข้าสนใจและชอบท่านก็เท่านั้นเอง แค่เพียงท่านไม่มาหายั่วโมโหข้า เวลาผ่านไปความรู้สึกแบบนี้ก็คงจะจางหายไปเอง

ไป?

เสด็จอาเก้าไม่ได้รั้งให้อยู่ต่อ แต่ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินกำลังหันหลังกลับ จู่ๆเขาก็ถามขึ้นมา "ซุปไก่ใบบัวคืนนี้อร่อยไหม?"

คืนนี้มีอาหารอยู่มากมายเต็มโต๊ะ แต่เสด็จเก้ากลับถามถึงซุปไก่ใบบัวเพียงอย่างเดียว

เช่นนี้.......

เฟิ่งชิงเฉินก้าวออกมาหนึ่งก้าว

เช่นนี้แล้วนางจะตอบอย่างไรกันล่ะ?

ความสนิทสนมของนางกับหวังจิ่นหลิงไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นในเวลาเพียงวันสองวัน ถึงแม้ว่าในวันนี้หวังจิ่นหลิงจะทำอะไรที่เกินเหมาะสมไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางเกลียด ถึงอย่างไรการที่มีคนอย่างองค์ชายใหญ่คอยดูแล ก็สามารถตอบสนองเรื่องไร้สาระเล็กๆน้อยๆได้

นางกับหวังจิ่นหลิงต่างก็ตรงไปตรงมาและเปิดใจกว้างต่อกัน แต่เมื่อถูกเสด็จอาเก้าถามขึ้นมา กลับกลายเป็นเหมือนกับว่านางพยายามที่จะทำเป็นสนิทสนมกับหวังจิ่นหลิงต่อหน้าของเขา จึงทำให้เขาสนใจหรืออิจฉาขึ้นมา

เอาเถอะ นางยอมรับว่านางมีความคิดเช่นนี้ แต่ก็มีเพียงนิดเดียวเท่านั้น และด้วยความระมัดระวังเล็กๆน้อยๆนี้เอง นางไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธ แต่นางยังร่วมมือกันกับหวังจิ่นหลิงอีกด้วย น่าเสียดายที่ปฏิกิริยาของเสด็จอาเก้าทำร้ายความตั้งใจของนางไปเสียมาก

แต่เดิมคิดว่าเสด็จอาเก้าไม่ได้สนใจ แต่ชายคนนี้กลับถามขึ้นมา แบบนี้คือสนใจแล้วหรือยัง? ผ่านมานานขนาดนี้เพิ่งจะมาสนใจ ช่างเป็นคนประเภทที่หาได้ยากจริงๆ

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจยาวๆและหันกลับมา "สิ่งของในจวนเสด็จอาเก้า จะไม่ดีได้อย่างไร"

"ที่แท้ก็เป็นเพราะของที่จวนของข้าดี ข้าคิดไปว่า ซุปที่องค์ชายใหญ่แห่งตระกูลหวังตักให้นั้นจะไม่ธรรมดาเสียอีก" ไม่เพียงแต่น้ำเสียงของเสด็จอาเก้าที่เย็นชา แต่สายตาของเขาก็เย็นชามากเช่นกัน เฟิ่งชิงเฉินตกใจจนต้องก้าวถอยไป นางกะพริบตาอย่างขาดความมั่นใจ และทันใดนั้นสายตาของเขาก็จ้องกลับมาอีก นางไม่เหลือความมั่นใจอะไรแล้ว เสด็จอาเก้าเป็นอะไรของนางกันแน่ สถานะของเขามีสิทธิ์อะไรที่จะมาก้าวก่ายนาง

บนโลกใบนี้คนที่อยู่ในสถานะที่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายนาง มีเพียงพ่อและแม่ของนางเท่านั้น นอกจากสองคนนี้แล้ว ใครก็ไม่สามารถเข้ามายุ่งกับชีวิตของนางได้ ต่อให้เป็นเสด็จอาเก้าก็ไม่ได้

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็มีความมั่นใจมากขึ้น หันไปทางเสด็จอาเก้าอย่างสงบ และกล่าวออกมาว่า "ซุปที่องค์ชายใหญ่แห่งตระกูลหวังตักให้ชิงเฉิน ถือเป็นเกียรติของชิงเฉิน" ท่านพูดเพ้อเจ้ออะไรของท่านกันเนี่ย ทำไมตอนอยู่ที่โต๊ะอาหารถึงไม่เห็นเติมอาหารให้ข้าบ้างเลย

ฮึ......