บทที่ 319 เมื่อคืน นางอยู่กับข้าทั้งคืน

ตงหลิงจื่อชุนมองไปทางเฟิ่งชิงเฉินอย่างน่าสงสารเหมือนลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง บังเอิญพบเข้ากับสายตาอันดูถูกของเฟิ่งชิงเฉิน

ตงหลิงจื่อชุนที่ไร้ความรับผิดชอบเพียงนี้ เฟิ่งชิงเฉินทนไม่ได้จริงๆ มีคนปีนขึ้นไปบนเตียงเขาก็หลับนอนด้วยแล้ว ผู้ชายในสมัยนี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง ต่อให้ใช้ท่อนล่างในการครุ่นคิด ก็ควรจะคิดถึงอีกฝ่ายหนึ่งและสถานการณ์ด้วย!

เมื่อตงหลิงจื่อชุนเห็นเฟิ่งชิงเฉินเป็นเช่นนั้น ในใจก็เริ่มวิตกเป็นกังวลและรีบอ้าปากอธิบายโดยไม่คำนึงถึงสถานการณ์ว่า "คุณหนูเฟิ่งโปรดเชื่อข้าเถิด เมื่อคืนนี้ข้าเป็นเพียงแค่เหยื่อคนหนึ่ง ข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ องค์หญิงเหยาหวาจึงได้ปีนขึ้นมาบนเตียงข้า และไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงได้มีท่าที......กระตือรือร้น และเสนอตัวเพียงนั้น"

"แค่กๆ......" องค์รัชทายาทกระแอมออกมาเพื่อหยุดเขาไม่ให้ตงหลิงจื่อชุนกล่าวต่อไป เจ้าโง่ตงหลิงจื่อชุน ไม่แปลกใจเลยที่ถูกคนวางแผนจัดการ มีตาหามีแววไม่ ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าใบหน้าของตงหลิงจื่อลั่วมืดมนเพียงนั้น......

สตรีดุจดั่งเทพธิดาในใจของเขากลับถูกชายอื่นกล่าวว่าเป็นสาวรับใช้ที่ปีนขึ้นไปบนเตียง ไม่ว่าชายใดก็มิอาจรับได้......

สิ่งที่ยอมรับไม่ได้ไปมากกว่านั้นก็คือคนคนนั้นเป็นพี่ของตน!

"เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!" ซีหลิงเหยาหวากล่าวออกมาราวกับคนบ้าแล้วพุ่งตรงเข้าไปตบหน้าของตงหลิงจื่อชุนฉาดใหญ่ "ไอ้สารเลว!"

ไม่ว่าสตรีนางใดก็คงไม่อาจยอมรับได้ที่ถูกผู้อื่นกล่าวประณามเช่นนี้ นับประสาอะไรกับองค์หญิงเหยาหวาผู้สูงส่ง

ตงหลิงจื่อชุนเปรียบเทียบนางกับสาวรับใช้ต่อหน้าชายอันเป็นที่รักและศัตรูหัวใจ ไม่ต่างอะไรกับการใช้มีดแทงมาที่หัวใจของนาง คำพูดแต่ละคำช่างเจ็บปวดแทบตาย

ซีหลิงเหยาหวาหลับตาลงแล้วร้องไห้อย่างเงียบๆ......

นางรู้ดีว่าชีวิตของนางถูกทำลายลงแล้ว ผู้ชายคนนี้ได้ทำลายความบริสุทธิ์ของนาง ทำลายชื่อเสียงของนาง ทำลายอนาคตของนาง บัดนี้นางไม่มีความกล้าพอแม้แต่จะเงยหน้ามองดูตงหลิงจื่อลั่ว

เมื่อคืนนี้จื่อลั่วให้สัญญากับนางแล้วว่าจะแต่งงานกับนางแน่ และนางก็พร้อมที่จะสละทุกอย่างในซีหลิง เพื่อมาเป็นพระชายาอ๋องของจื่อลั่ว แล้วบัดนี้เล่า?

จบสิ้นแล้ว ทุกอย่างพังทลายลงหมดแล้ว!

เฟิ่งชิงเฉินมองไปทางซีหลิงเหยาหวาราวกับใบไม้ที่พัดไปในสายลมซึ่งอาจล้มลงสู้พื้นดินได้ทุกเมื่อ นางแสดงรอยยิ้มจางๆ ออกมา ตอนนั้นที่ทำร้ายนางทำไมถึงไม่คิดบ้างเล่า? นางเป็นเพียงสตรีที่อ่อนแอจะต้องเผชิญหน้ากับการดูถูกเหยียดหยามจากคนทั่วโลก!

เมื่อมองดูซีหลิงเหยาหวา นางเหมือนว่าได้เห็นตนเองที่เผชิญกับผู้คนมากมายกล่าวหานางที่ปากประตูเมืองในครานั้น และคุกเข่าอยู่ด้านนอกวังของจักรพรรดินี นางหวาดกลัวเสียจนร่างกายสั่นสะท้าน

ในตอนนั้นนางไม่สามารถพึ่งพาใครได้นอกจากตัวเอง ไม่ว่าผู้ใดก็พึ่งไม่ได้ คู่หมั้นของนางดุจดั่งไฟนรกบังคับให้นางตาย

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินคิดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ นางก็อยากจะเห็นสีหน้าของตงหลิงจื่อลั่วว่าเป็นเช่นไร ชายหนุ่มที่อยากจะฆ่านางให้ตายในตอนนั้น บัดนี้เป็นเช่นไรกัน?

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินหันศีรษะไปมองก็พบกับแววตาของตงหลิงจื่อลั่ว ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและเจตนานั้นมุ่งเป้ามาที่ตัวนาง

เฟิ่งชิงเฉินอยากจะหัวเราะเหลือเกิน ชายผู้นี้หมกมุ่นเกินไปหรือไม่ ตอนที่นางกลายเป็นเหยื่อก็อยากจะฆ่านาง บัดนี้นางเป็นเพียงผู้ชมแต่ชายคนนี้ก็อยากจะฆ่านางอยู่ดี

เดิมทีนางเพียงแค่ติดตามเสด็จอาเก้ามาอยู่ด้านหลังเพื่อต้องการดูฉากเด็ด แต่ในเมื่อตงหลิงจื่อลั่วต้องการจะจัดการนางก็อย่าหาว่านางไม่เกรงใจ

นางไม่สนใจต่อแววตาอาฆาตแค้นของซีหลิงเทียนเหล่ยและใบหน้าอันเต็มไปด้วยน้ำตาขององค์หญิงเหยาหวา เฟิ่งชิงเฉินก้าวออกมาเงียบๆ ด้วยท่าทางสง่างาม แล้วเดินไปด้านข้างเสด็จอาเก้าคารวะแล้วกล่าวว่า "เสด็จอาเก้า"

"ทำไมหรือ?" เสด็จอาเก้าหันไปมองเฟิ่งชิงเฉินโดยไม่ปิดบังน้ำเสียงและความสนิทสนมของทั้งสองคน

"ข้าเหนื่อย อยากจะกลับไปพักผ่อน" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้พวกเราไปกันเถิด อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์ แม้จะกล่าวว่าผู้ที่เป็นทุกข์จากเรื่องนี้คือสตรี แต่ความจริงนั้นมีเพียงผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จึงจะรู้

องค์รัชทายาทเหล่ย องค์ชายชุนหยูได้กล่าวแล้ว หากว่าองค์รัชทายาทเหล่ยไม่เชื่อล่ะก็ลองถามองค์หญิงเหยาหวาดูก็ได้ว่าเมื่อคืนนี้เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่

แน่นอนว่าความจริงจะเป็นเช่นไรก็ตาม ข้าจะยอมให้องค์ชายชุนหยูแต่งงานกับองค์หญิงเหยาหวา เพราะถึงอย่างไรองค์หญิงเหยาหวานอกจากแต่งงานกับองค์ชายชุนหยูแล้วคงไม่อาจแต่งกับผู้อื่นได้อีก" ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฟิ่งชิงเฉินบอกว่าเหนื่อยหรืออย่างไร ความเร็วในการกล่าววาจาของเสด็จอาเก้านั้นรวดเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า