บทที่ 324 ลอบสังหาร ข้ายังอยากหาเรื่องเจ้ามากกว่านี้

ในบรรดาทหารองครักษ์ทั้งสิบหกนาย มีเพียงแปดนายเท่านั้น ที่ใช้จัดการกับพวกเหล่าขอทาน รวมสาวใช้ของนางอีกสองคนที่เข้าไปร่วมด้วยนั้น ยังลงมีดกับผู้ที่มีลมหายใจลงไปอีก

"หยุดมือ หยุดมือ" เมื่อหัวหน้าของเหล่าเจ้าหน้าที่พวกนั้นเห็นเข้า ก็พลันรีบวิ่งเข้ามาขัดขวางในทันที

หากคนตาย ตายไปย่อมไม่หลักฐานเหลืออยู่ เขาต้องเหลือพยานเอาไว้

เหลือพยานเอาไว้หรือ?

ความคิดช่างไร้เดียงสายิ่งนัก นางเฟิ่งชิงเฉินลงมือโหดร้ายเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่า ข้าจักเหลือพยานเอาไว้ให้พวกเจ้านำมาใส่ร้ายข้าอีกหรือ

ต้องการให้เหลือพยานเอาไว้? คราวหน้าเจ้าก็มาไว ๆ แล้วกัน

"ขัดขวางเขาเอาไว้" เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจว่าคนภายนอกจะทำเช่นไร นางเพียงออกคำสั่งเท่านั้น

หน้าที่ของเหล่าทหารคือเชื่อฟังในคำสั่ง นางเชื่อว่า ทหารองครักษ์ของจวนซู่ชินอ๋องเข้าใจในเหตุผลนี้ดี

และพวกเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง องครักษ์ของซู่ชินอ๋องพลันนำกำลังคนมาขัดขวางเจ้าหน้าที่พวกนั้นเอาไว้ หากไม่มีคำสั่งของเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาย่อมไม่ปล่อยตัวให้เข้ามาโดยเด็ดขาด

แต่เดิมองครักษ์พวกนี้ รังเกียจการที่พวกเขาต้องมาฟังคำสั่งของสตรียิ่งนัก ทว่า เมื่อพวกเขาได้มาเห็นด้านที่มีความเด็ดขาดของเฟิ่งชิงเฉินแล้วนั้น ทั้งสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม พวกเขาจึงเข้าใจได้ในทันทีว่า เจ้านายของพวกเขาหาได้อ่อนแอไม่ การเชื่อฟังคำสั่งของนาง มิได้ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายขายหน้าแต่อย่างใด น่าเสียดายนัก ที่นางเป็นสตรี จึงมิอาจออกรบได้

"คุณหนูเจ้าคะ ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" เมื่อเสียงโหยหวนครั้งสุดท้ายดังขึ้น สาวใช้พลันรีบเข้ามารายงานเฟิ่งชิงเฉินด้วยความเคารพในทันที

"อืม ปล่อยตัวให้เข้ามา"

ยามที่คำสั่งของเฟิ่งชิงเฉินจบลง พวกเจ้าหน้าที่ขุนนางพวกนั้นถึงได้สามารถเข้ามาได้ เมื่อเห็นซากศพมากมายที่อยู่บนพื้นนั้น พร้อมกับหยาดเลือดที่เอ่อนองคล้ายกับทะเลเลือดก็ไม่ปาน ผู้ที่ขวัญอ่อนพลันส่ายหน้า พร้อมกับวิ่งไปอ้วกที่ข้างกำแพงในทันที

"กระหม่อมจ้าวหวายเฉิง ขอเข้าพบคุณหนูเฟิ่งชิงเฉิน" จ้าวหวายเฉิงย่อมต้องเป็นหัวหน้าของพวกขุนนางเหล่านี้อย่างแน่นอน เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดยิ่งนัก

นี่ถือเป็นการตบหน้าเขาเลยทีเดียว การฆ่าคนกลางเมืองเช่นนี้ ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่หรือไม่

"ที่แท้เป็นใต้เท้าจ้าวนี่เอง ขออภัยที่เสียมารยาท" เฟิ่งชิงเฉินหาได้ทำการลงจากรถม้าไม่ อีกทั้งยังไม่มีความคิดที่จะเปิดประตูรถม้าเพื่อทำความรู้จักกับเขาอีก นั่นแสดงออกอย่างชัดเจนว่า นางไม่ต้องการคบค้าสมาคมกับเขา

สกุลจ้าวงั้นหรือ หากเดาไม่ผิด ใต้เท้าจ้าวผู้นี้ คงจะมีความสัมพันธ์กับตระกูลจ้าว ในยามที่ซุนยี่จิ่นต้องหมั้นหมายกับตระกูลจ้าวกระมัง หากเขามาจากตระกูลยากจน อย่างไรย่อมมิได้มานั่งบนตำแหน่งนี้อย่างแน่นอน เนื่องจากว่าเขามิได้มีความกล้าที่จะออกมาจัดการสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าไม่

คนของตระกูลจ้าว นางไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาผูกมิตรด้วยเลย เพียงแค่ทำให้พวกเขาโกรธเคืองนางไปจนตายก็พอแล้ว

"กระหม่อมมิกล้า ในวันนี้กระหม่อมมาเพื่อจัดการกับคดี ขอให้เฟิ่งซิ่วให้ความร่วมมือด้วย ตามกระหม่อมมาที่จวนท่านผู้ว่ามณฑลด้วยเถิดขอรับ" ประโยคนี้คือ พวกเขาต้องการนำตัวนางไป

เฟิ่งชิงเฉินแสร้งทำเป็นมิได้ยิน "ใต้เท้าจ้าวให้เกียรติกันเกินไปแล้ว ราษฎรที่ก่อความวุ่นวายนั้น มารบกวนรถม้าของข้า ข้าจึงได้สั่งให้คนของข้าลงไปจัดการเท่านั้น ต้องขออภัยด้วย ใต้เท้าจ้าวมาช้าเกินไป องครักษ์ของข้าได้จัดการควบคุมพื้นที่แห่งนี้เอาไว้แล้ว

ข้ารู้ว่าการที่องครักษ์ของข้าไปแย่งหน้าที่การงานของพวกท่านนั้นไม่ถูกต้อง ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ งานที่เหลืออยู่ ใต้เท้าจ้าวก็จัดการเถิด ใต้เท้าจ้าวสามารถตรวจสอบได้เลย ว่ามีผู้เหลือรอดชีวิตมาเป็นพยานให้ท่านได้หรือไม่ หากมีละก็ทำการสอบสวนเสีย ข้าก็อยากรู้เช่นกัน ว่าเป็นผู้ใดถึงได้กล้าทำให้เหล่าราษฎรก่อเหตุจลาจลเช่นนี้ได้ ถึงยังมารบกวนรถม้าของจวนขุนนางภักดีอีก"

มิบอกมิได้เลยว่า การที่ฝ่าบาทพระราชทานตำแหน่งนี้ให้กับนางนั้น มันมีประโยชน์มากเพียงใด ถึงแม้ว่ามันจะมิได้มีอำนาจมากนัก แต่ทว่า หากมิได้มีตำแหน่งหน้าที่ไปมาในเมืองหลวง นางก็จักกลายเป็นซาลาเปานิ่ม ๆ ให้ผู้คนจัดการได้