บทที่ 328 ความรับผิดชอบ อารมณ์ของเด็ก

แม่ทัพเว่ยรออยู่นอกจวนเฟิ่งเป็นเวลาสองชั่วโมง ยิ่งรอนานเท่าไร เขาก็ยิ่งไม่ค่อยมั่นใจ เขาสงสัยว่าเฟิ่งชิงเฉินจะหนีไปแล้วหรือเปล่า ทำผิดมหันต์เช่นนี้ หากไม่หนีแล้วจะยังอยู่ไปเพื่ออะไร รอโดนองค์จักรพรรดิสั่งประหารหรือ

ตระกูลเฟิ่งมีนางเพียงคนเดียว

หากนางหนีไปก็ไม่ได้มีผู้บริสุทธิ์คนใดที่พลอยถูกร่างแหไปด้วย นอกจากนี้ด้วยมิตรภาพระหว่างเฟิ่งชิงเฉินและตี๋ตงหมิงแล้วนางสามารถหนีไปได้อย่างง่ายดาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะไม่เพียงไม่หนีไป แต่ยังกลับมาอย่างเต็มใจ

ต้องบอกว่าลูกสาวของแม่ทัพเฟิ่งช่างน่าทึ่งยิ่งนักความกล้าหาญแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่สตรีทั่วไปจะมีได้

เฟิ่งชิงเฉิน นางไม่ได้มองกองกำลังที่ล้อมรอบอยู่เลย และถามด้วยรอยยิ้มว่า "ฝ่าบาทเชิญข้าเข้าไปในวังหรือ? แม่ทัพเว่ยรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?" เฟิ่งชิงเฉินแสร้งทำเป็นสับสน

แม่ทัพเว่ยรู้เรื่องราวทั้งหมดแต่ก็ไม่ได้จะเปิดเผยให้ฟัง เขากล่าวว่า "คุณหนูเฟิ่ง คำสั่งของจักรพรรดิครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน ผู้ใหญ่จำนวนมาก รวมตัวกันและดูเหมือนฝ่าบาทจะโกรธมาก"

ประโยคสั้นๆ แต่ก็เปิดเผยเรื่องราวมากมาย

หอประชุมพระตำหนักเป็นสถานที่สำหรับหารือเกี่ยวกับประเทศ ซึ่งหมายความว่าการฆาตกรรมของ เฟิ่งชิงเฉินบนท้องถนนกำลังได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง แต่บางคนนั้นต้องการใช้ประโยชน์จากเหตุการณ์นี้เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง

มีผู้มีอิทธิพลหลายคนอยู่ในนี้ แม้ว่าจักรพรรดิจะโกรธมากแต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ในการพานาเข้าวัง ซึ่งแสดงให้เห็นว่านางจะไม่ตกอยู่ในอันตรายในช่วงเวลาหนึ่งและก็มีคนมากมายที่ปกป้องนาง ซึ่งจักรพรรดิเองก็ไม่ได้หมายจะเอาชีวิต

เวลาผ่านไปไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้ว ประโยคนี้พูดถึงเฟิ่งชิงเฉินได้อย่างไม่มีผิดใครจะคิดว่าเมื่อครึ่งปีที่แล้วนางทำผิดที่ประตูเมืองและเข้าไปในวังเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เฟิ่งชิงเฉินก่ออาชญากรรมครั้งใหญ่ในวันนี้กลับได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าเสนาบดีจำนวนมาก

รังแกคนแก่ดีกว่ารังแกเด็ก

เฟิ่งชิงเฉินใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของนาง และมุมริมฝีปากของนางก็ยกยิ้มบางเบามาก "เชิญข้าคนเดียวหรือ? สาวใช้ของข้าอยู่ที่ไหน" ในฐานะเจ้านาย ถ้าไม่สามารถปกป้องคนรอบข้างได้ ในอนาคตใครจะทำงานให้กับเจ้า

แบบว่าคราวนี้ถ้าเสด็จอาเก้าปกป้องนางไม่ได้ คนรอบๆตัวเสด็จอาเก้าก็จะรู้สึกหดหู่ใจว่าผู้หญิงที่เขารักเกิดเรื่องขึ้นแต่เขากลับปกป้องไม่ได้ แต่จะให้เสด็จอาเก้าปกป้องพวกเขาได้ยังไงล่ะ

เฟิ่งชิงเฉิน ทำให้เสด็จอาเก้า ถึงจุดที่ต้องลงมือ

"จักรพรรดิไม่ได้อธิบาย" แม่ทัพเว่ยตอบแบบไม่ไว้หน้าเฟิ่งชิงเฉิน

จักรพรรดิเป็นผู้รับผิดชอบงานสำคัญต่างๆเท่านั้น เขาจะมายุ่งกับเรื่องพวกสาวใช้และยามได้ยังไง ซึ่งเขาสั่งให้คนอื่นจัดการคนรับใช้และจับพวกเขาเข้าคุก แต่คนเหล่านี้เป็นคนของเฟิ่งชิงเฉิน ซึ่งแม่ทัพเว่ยทำโดยไม่ไว้หน้าเฟิ่งชิงเฉิน

"หากเป็นเช่นนี้ ข้าขอให้แม่ทัพเว่ยอนุญาตให้คนใช้และองครักษ์ของข้าเข้าไปในจวน และท่านก็ส่งคนขับรถมารับข้าได้เลย" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างให้เกียรติ

"คุณหนู" สาวใช้ทั้งสองคุกเข่าลงที่หน้ารถม้าและยืนกรานที่จะไปกับเฟิ่งชิงเฉิน

"นางไม่ฟังเลยด้วยซ้ำ" นางยังคงนิ่งเฉยและเย็นชา เบ้าตาของสาวใช้ทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีแดงและน้ำตาก็ไหลออกมา

สำหรับคนใช้ที่มีนายดี ถึงเวลาที่ย่ำแย่จริงๆพวกเขาสามารถรับผิดแทนนายและตายเพื่อนายได้ แต่เฟิ่งชิงเฉินปกป้องพวกเขาด้วยวิธีนี้ ซึ่งทำให้หัวใจของพวกเขาอบอุ่น มีเจ้านายน้อยคน ในโลกนี้ที่ใส่ใจเกี่ยวกับชีวิตของคนใช้ ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกนางจะตายเพื่อเจ้านายของตน

"เอาล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รบกวนแม่ทัพเว่ยส่งคนมารับได้เลย เราจะเข้าไปในวังเดี๋ยวนี้ ไม่อยากให้ท่านจักรพรรดิต้องรอนาน" เข้าไปในวังครั้งนี้ นางไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

แม่ทัพเว่ยส่งคนขับรถม้าและสาวใช้ทั้งสองเข้ามา ซึ่งแม่ทัพเว่ยยังไม่ได้เอ่ยปากถามว่ายามอยู่ไหน แต่ยามพวกนั้นก็รีบโผล่มาให้เห็นทันที

ทางเข้าวังราบรื่นมาก แม่ทัพเว่ยและเหล่าทหารได้พานางเข้าไปในวัง พวกเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะคุ้มกันนาง เมื่อพวกเขามาถึงวัง ขันทียังคงรับคำทักทายของนาง

เฟิ่งชิงเฉินเริ่มมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเรื่องนี้ก็เหมือนฟ้าที่ร้องเสียงดังแต่ฝนกลับตกนิดเดียว

เสนาบดีและเหล่าทหารเรียงแถวกันทั้งทางซ้ายและขวา ด้วยท่าทางเคร่งขรึม จักรพรรดินั้นอยู่สูงและไกลเกินกว่าที่เฟิ่งชิงเฉินจะเห็นการแสดงออกของจักรพรรดิ ซึ่งเสด็จอาเก้าและองค์รัชทายาทก็อยู่ที่นั่นด้วย

เฟิ่งชิงเฉินนางพบว่าเองค์รัชทายาทช่วงนี้ค่อนข้างจะเอาการเอางาน เขานั้นเคยเป็นเหมือนองค์รัชทายาทที่ไร้ตัวตน แต่ช่วงนี้เขาได้เข้ามามีบทบาทกับการเมืองมากขึ้น

เฟิ่งชิงเฉินไม่กล้ามองมากเกินไป ดังนั้นนางจึงเดินเข้าไปในห้องโถงอย่างเชื่อฟังและแสดงความเคารพตามพิธี

จักรพรรดิมีใบหน้าที่มืดมิด เขาไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเฟิ่งชิงเฉินขึ้นมา เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดมาก และคุกเข่าลงอย่างเชื่อฟังด้วยท่าทีที่ไม่แยแส

แม้ว่านางจะไม่ได้ติดต่อกับองค์จักรพรรดิมากนัก แต่นางก็รู้ว่าความสุขและความโกรธที่เขาแสดงออกมานั้นไม่จำเป็นต้องเป็นความคิดที่แท้จริงของเขาเสมอไป ความโกรธที่ปรากฏขึ้นไม่ใช่ความโกรธจริงๆ แต่เป็นเพียงการทำให้ตกใจ

จักรพรรดิโกรธจัด และเพียงแค่มองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้นางเสียวสันหลัง

ในห้องประชุมเงียบสงัด องค์จักรพรรดิไม่ได้พูดอะไร เฟิ่งชิงเฉินก็อยู่บนพื้นโดยไม่ขยับเขยื้อน

เฟิ่งชิงเฉินเพียงแค่รอ และนับเลขในใจของนางอย่างเงียบๆ แม้จะอยู่ต่อหน้าองค์จักรพรรดิ แต่นางดูไม่กังวลเลย

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินนับถึงสามร้อยห้าสิบสอง ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็พูดขึ้น: "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ารู้ดีถึงความผิด"

"ข้าน้อยไม่รู้" เฟิ่งชิงเฉินยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น นางไม่สามารถลุกขึ้นและก็ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้ โดยไม่มีคำสั่งจากองค์จักรพรรดิ