บทที่ 330 โง่ ไม่รู้จะสงสารตัวเองอย่างไร

เมล็ดแห่งความสงสัยได้งอกขึ้นแล้ว ก่อนที่จักรพรรดิจะสิ้นพระชนม์ องค์รัชทายาทและลั่วอ๋องต้องจับหางไว้ระหว่างหาง จักรพรรดิสงสัย ไม่ว่าจะมีหลักฐานหรือไม่ก็ตาม

ในทำนองเดียวกัน บรรดาองค์ชายที่กำลังจะเข้าเมืองก็ควรรักษาไว้ซึ่งความต่ำต้อย และต้องไม่ประพฤติชั่วแม้แต่น้อย จักรพรรดิจะทรงห่วงใยเก้าอี้ใต้บั้นท้ายของเขามากที่สุด

คำพูดของเฟิ่งชิงเฉินผูกมัดองค์ชายทั้งหมด นี่คือผลลัพธ์ที่เสด็จอาเก้าไม่คาดคิด คำพูดของเฟิ่งชิงเฉินแข็งแกร่งกว่าสิ่งใดๆ สมแล้วที่เป็นเฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉิน ผู้หญิงปากหวานสามารถเปลี่ยนด้านร้ายให้เป็นด้านดีได้เสมอ สถานการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อต้องเผชิญกับความตายเท่านั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่นางไม่กลัวการเข้าวัง

จักรพรรดิจะไม่ตัดสินลงโทษนางโดยไม่ถาม แต่ตราบใดที่เฟิ่งชิงเฉินมีโอกาสพูด นางก็จะสามารถขจัดข้อกล่าวหาได้

เฟิ่งชิงเฉินปิดปากทุกคนที่ปิดล้อมนาง บังคับให้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นยอมรับว่าพวกเขาไม่รอด วิธีการนั้นค่อนข้างรุนแรง แต่เป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดในการเดินในเมืองหลวงคือการ ราคาของความอ่อนโยนคือชีวิตของตนเอง

เฟิ่งชิงเฉินไม่เพียงแต่ปฏิเสธอาชญากรรม แต่ยังวางตัวเองและพ่อและแม่ของเฟิ่งให้อยู่ในตำแหน่งที่จงรักภักดีต่อจักรพรรดิและความรักชาติซึ่งคู่ควรกับคำว่า "ความจงรักภักดี" ที่จักรพรรดิประกาศ

สิ่งที่จักรพรรดิ์สนใจในตอนนี้ไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน แต่เป็นความทะเยอทะยานของลูกชายของเขา...

แน่นอนว่าตามที่เฟิ่งชิงเฉินคาดไว้ จักรพรรดิก็หยิบมันขึ้นสูงแล้ววางลงอย่างนุ่มนวล

จากเหตุการณ์ของเฟิ่งชิงเฉิน เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งถูกปลดออกจากตำแหน่ง และบรรดาผู้ที่ภักดีต่อจักรพรรดิก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และแม้แต่แม่ทัพสองสามคนที่ใกล้ชิดกับจักรพรรดิก็โชคไม่ดี

ส่วนเรื่องอาชญากรรม ประโยคที่ "ไม่จำเป็นต้องพูด" สามารถฆ่าคนได้ จักรพรรดิต้องการก่ออาชญากรรม และคนที่อยู่ด้านล่างจะถูกตั้งข้อหาก่ออาชญากรรมโดยปริยาย ผู้ที่มีตำแหน่งสูงๆนั้นล้วนแต่เป็นผู้ที่ไม่บริสุทธิ์ คนเหล่านี้ถือว่าโชคดี ที่ใกล้จะถึงวันประสูติของจักรพรรดิ มิเช่นนั้น พวกเขาต้องตายไปแล้ว

ฝ่าบาท ข้าไม่เชื่อใครอีกต่อไปแล้ว ต่อหน้าการกระทำของจักรพรรดิไม่มีใครกล้าพูดสักคำ หากพูดก็แสดงว่าเจ้ามีเจตนาร้าย องค์รัชทายาทและตงหลิงจื่อลั่วเช่นเดียวกับ องค์ชายที่กำลังจะเข้าเมืองหลวงได้แต่เฝ้ามองดูไพร่พลของตนถูกถอนออกไปทีละคน

องค์ชายทุบหน้าอก ทำไมพวกเขาถึงโชคร้ายจัง ผิดหรือที่จะอยากเป็นจักรพรรดิ?

องค์ชายที่ไม่ต้องการเป็นจักรพรรดิไม่ใช่องค์ชายที่ดี พวกเขาเป็นลูกของจักรพรรดิ พวกเขาอยู่ห่างจากตำแหน่งนั้นเพียงก้าวเดียว

ช่องว่างระหว่างจักรพรรดิกับองค์ชายนั้นไม่ไกล ไม่ว่าเสด็จอาเก้าจะแข็งแกร่งขนาดไหน หลายๆอย่างทำได้ตามพระประสงค์ของจักรพรรดิเท่านั้น นอกจากนี้จักรพรรดิยังมีพี่น้องมากมายแต่ มีเสด็จอาเก้าเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต

องค์ชายหมดหนทางที่จะชิงบัลลังก์ มันเหมือนทางตัน อย่างไรก็ตามเฟิ่งชิงเฉิน ผู้กระทำผิดได้เปรียบอย่างมาก

จักรพรรดิใช้คำพูดของเสด็จอาเก้า ว่าเฟิ่งชิงเฉินมีอารมณ์รุนแรง และนางจะกระทำมากเกินไป และจะลงโทษนางเป็นเวลาหนึ่งเดือน

อะแฮ่ม... นี่เป็นการลงโทษนี้ที่ไหน เห็นได้ชัดว่านี่เป็นรางวัล

ในช่วงเวลาหนึ่งเดือน ข่าวลือในเมืองจักรพรรดิก็ลดลงเช่นกัน และวันเกิดของจักรพรรดิก็จบลงด้วย

แน่นอน หลังจากเหตุการณ์นี้ เหล่าองค์ชายไม่กล้าที่จะสร้างปัญหาให้กับเฟิ่งชิงเฉินอีก แต่มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเจ้านายผู้สง่างามที่จะรังแกข้าราชสำนัก และเขาไม่กล้าที่จะเอาของเฟิ่งชิงเฉิน ชีวิตและปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินทนทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดเล็กน้อย