บทที่ 340 ชีวิตและความตาย คนเดียวที่พึ่งพาได้คือตัวเอง

ทงจือและทงเหยา พูดคุยเกี่ยวกับการสนทนาของพวกเขากับหลี่ซุนและคนอื่นๆ ได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในสภาพวิกฤติ

เฟิ่งชิงเฉินหลับตา เอนตัวลงบนเตียงและดูเหมือนนางกำลังหลับอยู่ ทงจือและทงเหยามองดูสถานการณ์ ยิ่งพวกเขาคุยกันมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งเงียบลง และในที่สุดพวกเขาก็เงียบ

ทั้งสองยิ้มให้กันและพูดอย่างเงียบ ๆ "คุณหนูหลับอยู่"

แต่ในขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้าและกำลังจะพาเฟิ่งชิงเฉินไปนอน เฟิ่งชิงเฉินก็ลืมตาขึ้นทันที และแสงในดวงตาสีดำของนางดูเหมือนจะยิงตรงเข้าไปในหัวใจของทั้งสองคน...

สาวใช้ทั้งสองตกใจและตกตะลึงในที่นั้น เมื่อพวกนางกลับมามีสติ พวกนางเห็นดวงตาของเฟิ่งชิงเฉิน วาบด้วยแสงที่คาดเดาไม่ได้และดูเหมือนนางไม่ได้ผล็อยหลับไป

"พูดต่อสิ" เฟิ่งชิงเฉินหลับตาลงอย่างนุ่มนวล ซ่อนแสงเย็นยะเยือกในดวงตาของเธอ

"ค่ะ คะ" ทงจือและทงเหยายังคงตกใจและพูดตะกุกตะกัก แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะหลับจริงๆ เด็กสาวทั้งสองก็ไม่กล้าที่จะหยุด

ผู้หญิงสองคนแอบเปรียบเทียบ เฟิ่งชิงเฉินและลูกชายคนโตหวังจิ่นหลิงในใจ และพบว่าทั้งสองคนเหมือนกัน ดูเหมือนจะไม่ฟังคุณ แต่ถ้าคุณทำผิดเล็กน้อย คุณสามารถหาได้ พวกเขาดูไม่มีพิษมีภัยแต่ก็ตลกดี ฆ่าคนจนเลือดสามารถไหลลงแม่น้ำได้มองไม่เห็น

ลูกชายคนโตมีเสน่ห์เช่นนี้ และเด็กหญิงสองคนไม่คิดว่าจะมีอะไร ตระกูลหวังมีมรดกตกทอดมาหลายร้อยปี และเป็นเรื่องปกติที่จะปลูกฝังออร่าของลูกชายคนโต แต่แล้วตระกูลเฟิ่งล่ะ?

ไม่ต้องพูดถึงการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของพ่อเฟิ่งชิงเฉินและแม่ พ่อแม่เขามีชีวิตอยู่เสมอด้วยเอกลักษณ์และภูมิหลังของพวกเขา พวกเขาจะปลูกฝังรัศมีของบุคคลระดับสูงเช่น คุณหนูได้อย่างไร?

แม้ว่าสาวใช้ทั้งสองจะงุนงงอย่างมาก แต่พวกเขาไม่กล้าแสดงสัญญาณใดๆ บนใบหน้า

ทงจือและทงเหยาไม่กล้าเล่นกลเลย ยิ่งพูดมาก ยิ่งพูดจานุ่มนวล ทุกประโยคชี้ตรงไปที่ประเด็น พวกเขาไม่ฟังจนกว่าจะชัดเจน

"ในขณะนั้น หลี่ซุนเป็นกลุ่มที่เป็นกลาง คนอย่างจักรพรรดิที่ส่งเขาไปหมายความว่าอย่างไร?" เฟิ่งชิงเฉินไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจักรพรรดิกำลังจะทำอะไร

ถ้าต้องการให้นางตายจริงๆ คงจะไม่ส่งคนอย่างหลี่ซุนไป แต่ถ้าเขาไม่ต้องการนางจริงๆ จะปล่อยให้นางดูแลตัวเองในจวนทำไม

แม้ว่าจะฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน นางก็ไม่เชื่อว่าแม้ว่าพิษของนางจะไม่ได้มาจากจักรพรรดิ แต่จักรพรรดิก็รู้เกี่ยวกับพิษของนางอย่างแน่นอน

"ข้าไม่รู้เกี่ยวกับคนคนๆนี้ นายหลี่ก็ไม่ทำให้เราลำบากใจ และเขาก็ดูแลเราค่อนข้างดี" ทงเหยาและทงจือเข้าใจว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนมีความคิด และพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะให้ความคิดใดๆต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เฟิ่งชิงเฉินกล่าวว่านางไม่เคยคิดที่จะขอให้ทงจือและทงเหยาตัดสินใจ พูดตามตรง เฟิ่งชิงเฉินยังคงไม่เชื่อสาวใช้สองคนนี้

ในช่วงเวลาที่เป็นลมหมดสติ สาวใช้สองคนนี้ดูแลนางด้วยสุดใจ แต่พวกเขาก็ทำหน้าที่ของตนในฐานะสาวใช้เท่านั้น เฟิ่งชิงเฉินไม่คิดจะเชื่อใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

สาวใช้สองคนนี้ก็จะถูกฝังไว้กับพวกเขาด้วย พวกเขาแค่ดูแลตัวเองและถนอมชีวิตของตัวเอง หากดีสำหรับนางจริงๆ สองคนนี้คงเป็นไปไม่ได้ที่จะแม่บ้านกระจายข่าว

ในที่สุด ในใจของสาวใช้สองคนนี้หวังจิ่นหลิงมีความสำคัญมากกว่า พวกเขากังวลว่าหวังจิ่นหลิงจะรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของนางและทำอะไรบางอย่างที่จะทำร้ายตระกูลหวัง

สาวใช้แบบนี้ใช้ได้แต่คนไว้ใจไม่ได้ไม่ว่านางจะทำอะไรสาวใช้สองคนนี้จะไม่ให้ความสำคัญกับนางเป็นอันดับแรก

"ส่งคนไปจ้องที่ทหารทั้งสามเพื่อดูว่าพวกเขาติดต่อกับใคร อย่าทำให้งูตกใจยกเว้นคุณสองคนข้าไม่ต้องการให้ใครรู้ข่าวความมีสติของข้ารวมถึงลูกชายคนโต " น้ำเสียงของ เฟิ่งชิงเฉินนั้นเบาแต่ก็ไม่ต้องสงสัยและปฏิเสธ

ทงจือและทงเหยา รู้ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา หากพวกเขาปล่อยข่าวออกไปละก็...

เมื่อคิดถึงผลที่ตามมา ทงจือและทงเหยา รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่างกายและคุกเข่าลงด้วยเสียงอันดัง"ข้าจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวัง"