บทที่ 346 แย่งคน ไม่มีบ้านแล้ว

บูม……

วินาทีที่จวนเฟิ่งทรุดตัวลง จักรพรรดิกำลังประกาศสิ้นสุดงานเลี้ยง ท่านทูตแต่ละแคว้นและเหล่าขุนนางยืนขึ้นพร้อมกัน หลังจากที่น้อมส่งจักรพรรดิออกไปแล้ว พวกเขาก็จากไป

เสด็จอาเก้าดูแตกต่างจากเขาคนเดิมที่สง่างามและสงบ เขาก้าวออกไปข้างนอกด้วยความเร่งรีบ

"เสด็จอา เกิดอะไรขึ้นหรือ?" องค์รัชทายาทสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเร่งก้าวเข้าไปสอบถาม

เสด็จอาเก้าส่ายหัว " ข้าจะออกวัง องค์รัชทายาทตามสบาย"

หลังจากพูดจบ องค์รัชทายาทก็ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง หย่งอ๋อง เหิงอ๋อง ฉิอ๋อง โจวอ๋อง ชิงอ๋องและลั่วอ๋องสังเกตเห็นความผิดปกติของเสด็จอาเก้าเช่นกัน พวกเขาทั้งหกคนเดินเข้าไปหาองค์รัชทายาทอย่างพร้อมเพรียง

"เสด็จพี่ เสด็จอาเป็นกระไรไปหรือ?" ชิงอ๋องที่คล้ายคลึงกันกับองค์รัชทายาทเอ่ยปากถาม

เสด็จแม่ของชิงอ๋องมาจากตระกูลของเสด็จแม่ขององค์รัชทายาท แต่ด้วยฐานะที่ต่ำต้อย จึงเป็นได้แค่หนึ่งในนางสนมเท่านั้น สถานะของชิงอ๋องไม่สูงเท่าไหร่นัก เขาจึงโลภมาก และประจำการที่ชายแดนตลอดทั้งปี ซึ่งเป็นหนึ่งในแรงสนับสนุนขององค์รัชทายาท

องค์รัชทายาทส่ายหน้า "ไม่เป็นกระไร เสด็จอาเห้าเพียงแค่ไม่สบอารมณ์เท่านั้นจื่อชิง จื่อหย่ง จื่อเหิง จื่อโจว จื่อลั่ว พวกเรามิได้เจอกันมานานแล้ว ตอนนี้ยังมีเวลาอยู่มาก พวกเราควรจะฉลองร่วมกันเสียหน่อย ข้าจะจัดงานเลี้ยงที่จวนองค์รัชทายาทในคืนนี้"

แม้ว่าน้ำเสียงขององค์รัชทายาทจะไม่แข็งเท่าไหร่ แต่ก็เป็นน้ำเสียงที่เหล่าองค์ชายมิอาจปฏิเสธได้ องค์รัชทายาทถือเป็นราชา ส่วนองค์ชายท่านอื่นเป็นเพียงขุนนาง พวกเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

องค์ชายทั้งหลายแสดงท่าทีลำบากใจ พวกเขารู้ว่าองค์ชายจงใจรั้งพวกเขาเอาไว้ เพื่อไม่ให้พวกเขาไปสืบเรื่องเสด็จอาเก้า แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจ แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมา"

"ได้เลย กลับเมืองหลวงตั้งหลายวัน พวกเราพี่น้องยังมิได้ฉลองร่วมกันเลยสักครั้ง ข้อเสนอของเสด็จพี่ดีอย่างมาก" โจวอ๋อง ตงหลิงจื่อโจวกล่าวตอบรับ แม้ว่าคนอื่นจะไม่อยากตกลง แต่พวกเขาก็ทำได้แค่อยู่อย่างเงียบๆ

พวกเขาต้องการให้เสด็จพ่อเห็นว่า พวกเขาภักดีต่อทั้งเสด็จพ่อและองค์รัชทายาท

...

ทุกคนในวังต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ภายนอกวัง เฟิ่งชิงเฉิน ยืนอยู่ที่ประตูจวนเฟิ่ง นางมองดูจวนเฟิ่งที่พังทลายลงมาอย่างกะทันหัน นางเดินไปจากจุดนั้นมิได้เสียที นางมองดูจวนเฟิ่งที่อยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงโดยไม่กะพริบตา

"คุณหนู ไปกันเถอะ" สาวใช้ทั้งสองคนเกลี้ยกล่อมเฟิ่งชิงเฉิน แต่ดูเหมือนว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้ยิน ภายใต้แสงไฟที่สอดส่อง สามารถมองเห็นความโศกเศร้าและความสิ้นหวังบนใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินได้อย่างชัดเจน

เฟิ่งชิงเฉินในตอนนี้เป็นเหมือนลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง

"ไปหรือ ไปที่ใด? บ้านของข้าหายไปแล้ว ข้าไม่มีบ้านแล้ว" ไม่มีบ้านไม่มีพ่อแม่ นี่คือเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ว่าชีวิตในอดีตของนางหรือชีวิตในชาติปัจจุบัน นางถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าจะต้องเจออุปสรรค

เฟิ่งชิงเฉินนึกถึงชีวิตก่อนหน้านี้ตนได้พบกับพลเอกที่ลือกันว่าดูโหงวเฮ้งเป็น พลเอกจับมือนางเอาไว้และมองดูอยู่นาน กล่าวว่าชีวิตของนางนั้นเจอแต่อุปสรรค ไม่มีดวงกับบิดามารดา และเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ

ทันทีที่พูดออกไป อีกฝ่ายก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบขอโทษ แต่นางมิได้ใส่ใจเรื่องนี้ แต่ตอนนี้นางครุ่นคิดและพบว่าคำทำนายนี้ถูกต้องไม่มีผิด นอกจากเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุแล้ว ทั้งชีวิตในอดีตและปัจจุบันของนางต่างก็เจอกับชีวิตที่เหมือนกัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า น้ำตาของนางปนกับฝุ่นบนใบหน้าอละร่วงลงมา