บทที่ 349 ข่าวลือ สามารถทำร้ายคนและสามารถช่วยคนได้เช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เป็นผู้หญิงที่อวดดี และไม่ใช่ผู้หญิงที่โง่ นางปฏิเสธความช่วยเหลือจากเสด็จอาเก้า และบอกว่านางจะแก้แค้นด้วยตัวนางเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะแก้แค้นด้วยตัวเองเพียงคนเดียว เพราะการทำเช่นนี้มันโง่จนเกินไป

แรงของคนเพียงผู้เดียวนั้นมันน้อยเกินไป นางมีทรัพยากรอยู่ในมือ เหตุใดจึงไม่ใช้มัน ก่อนหน้านี้นางอ้างตลอดว่าตนป่วยหนักและไม่ฟื้นสักที แต่เมื่อมีไฟไหม้ที่จวนเฟิ่ง นางกลับวิ่งออกมาจากกองไฟได้ หากว่าไม่มีเหตุผลที่ดี เช่นนั้นถือเป็นโทษหลอกลวงจักรพรรค และการหลอกลวงจักรพรรคนั้นต้องถูกประหารชีวิต

หลังจากได้รับคำตอบรับที่แน่ชัดของซุนเจิ้งเต้าแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็เริ่มแก้ไขวิกฤติที่อยู่ตรงหน้า ในขณะเดียวกันนางก็วางแผนไปด้วย

ในฐานะที่เป็นบุคคลที่ได้รับผลกระทบจากกาวิพากษ์วิจารณ์ เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจถึงพลังของข่าวลือเป็นอย่างดี ในขณะเดียวกันก็เข้าใจว่าข่าวลือนั้นเป็นเครื่องมือที่ดี และเป็นผลดีต่อตนด้วย เฟิ่งชิงเฉินเร่งเตรียมกระดาษและพู่กัน เขียนจดหมายออกมาสองฉบับ ให้ตระกูลเซี่ยหนึ่งฉบับ ตระกูลหวังหนึ่งฉบับ

ในที่สุดตระกูลหวังและตระกูลเซี่ยจะได้มารวมพลังกันอีกครั้งแล้ว!

หลังจากผ่านช่วงการฝึกฝนในช่วงที่ผ่านมา เฟิ่งชิงเฉินเขียนตัวอักษรด้วยพู่กันออกมาได้ดียิ่งขึ้น ซุนเจิ้งเต้ายืนอยู่ข้างๆ มองดูสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการสื่อในจดหมาย เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

เฟิ่งชิงเฉินได้ขอให้ตระกูลหวังและตระกูลเซี่ยร่วมมือกัน ปล่อยข่าวเรื่ององค์หญิงเหยาหวาและองค์ชายชุนหยู จากนั้นขอให้ส่งคนไปกระจายข่าวว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนที่ถูกปกป้องโดยเทพมังกร และเมื่อเทพมังกรปรากฏตัว เฟิ่งชิงเฉินก็จะหายดี

ไม่เพียงเท่านี้ แต่ยังต้องเชิญพระผู้ทรงคุณธรรมที่มีชื่อเสียงออกมากล่าวว่าไฟแห่งสวรรค์เผาจวนเฟิ่งไป เผาวิญญาณชั่วร้ายที่มีเจตนาฆ่าเฟิ่งชิงเฉินไป และได้ทำนายเอาไว้ว่าภายในสิบวันนี้ ไฟแห่งสวรรค์จะปรากฏอีกครั้ง คราวนี้ไฟจะเผาไหม้ในกลางวัน และจะเผาไหม้ร่างที่แท้จริงของผู้กระทำความผิด

"เจ้าไม่กลัวจักรพรรดิลงโทษหรือ? และคำทำนายที่ว่านี้ จะเป็นจริงหรือ?" ซุน เจิ้งเต้าชื่นชมเฟิ่งชิงเฉินอย่างมาก นางสามารถคิดหาวิธีแก้ดังกล่าวออกมาเพื่ออธิบายว่าตนหายดีจากอาการป่วยได้อย่างไร แต่วิธีนี้เสี่ยงมากจนเกินไป หากว่าภายในสิบวันนั้น "ไฟสวรรค์" ที่นางกล่าวไม่ปรากฏจะทำอย่างไร?

เฟิ่งชิงเฉินเก็บพู่กันไป เป่าให้แห้ง และเก็บกลับไป " เจ้ามิต้องกังวล คนที่จะต้องขายหน้าคือราชวงศ์ซีหลิง จักรพรรดิจะไม่สนใจอย่างแน่นอน อีกอย่างท่านไม่มีเวลาว่างไปยุ่งเรื่องเหล่านี้ ต่อมาวงการการเมืองของตงหลิงจะต้องตะลึง จักรพรรดิจะยุ่งอย่างมาก เรื่องการเผาร่างจริงของผู้ร้ายนั้นยิ่งไม่ต้องกังวล ข้าจะให้หลี่เซี่ยงได้ตายอย่างเปิดเผยแน่นอน"

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะให้หลี่เซี่ยงตายโดยไม่ดึงผู้อื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง หลี่เซี่ยงเป็นคนสำคัญของฝ่าบาท การตายของเขาจะต้องเป็นอุบัติเหตุเท่านั้น มิเช่นนั้น จักรพรรดิจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆอย่างแน่นอน

"เจ้าเตรียมพร้อมแล้วหรือ?" ซุนเจิ้งเต้ายังคงกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับเฟิ่งชิงเฉิน แต่เห็นได้ชัดว่าเฟิ่งชิงเฉินตัดสินใจแล้ว และซุนเจิ้งเต้าไม่ได้เกลี้ยกล่อมนางต่อ

"ข้าจะไม่ทำสงครามที่มิได้วางแผน ยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมานี้ ข้าคิดมาตลอดว่าจะตอบโต้กลับไปอย่างไร นี่เป็นโอกาส หากพวกเขาเผาข้าจนตายจริง ๆ พวกเขาก็โชคดีไป แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ตาย ในเมื่อข้ายังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นหายนะของพวกเขาก็จะมาถึงแล้ว" เฟิ่งชิงเฉิน มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเย็นชา

"ใต้เท้าซุน ข้าไม่ชอบทะเลาะกับใคร ข้าเกลียดปัญหา ตราบใดที่มันไม่กระทบกระเทือนจิตใจ ข้าก็สามารถเพิกเฉยต่อมันได้ แต่ครั้งนี้พวกเขาได้เข้ามาท้าทายกับขีดเส้นตายของข้า

หลานชายหลวงข้าไม่สามารถจัดการได้ เช่นนั้นก็เอาหลี่เซี่ยงออกมาเชือกไก่ให้ลิงดู ข้าต้องการให้คนที่วางแผนต่อต้านข้าอยู่เบื้องหลังได้ทราบว่า รังแกข้าได้ แต่พวกเขาจะต้องมั่นใจว่าจะไม่มีวันที่พวกเขาจะจบในมือข้า" หลี่เซี่ยงไม่มีรากเหง้า ไม่มีใครสามารถยืนหยัดเพื่อเขาได้หลังเขาตาย นอกจากความโกรธของจักรพรรดิเท่านั้น ฉะนั้นเฟิ่งชิงเฉินไม่กังวลเลย

ฆ่าคนก็จะต้องทำอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง นางมีพันวิธีที่จะทำให้คนเป็นๆ ตายจากอุบัติเหตุ

"จดหมายทั้งสองฉบับนี้ ข้าจะให้ซือสิงเป็นคนไปส่งด้วยตนเอง" ซุนเจิ้งเต้ารับจดหมายมาและกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เขารู้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถผิดพลาดได้แม้แต่ก้าวเดียว หากอีกฝ่ายได้โอกาสที่ดีกว่า และกล่าวว่าเฟิ่งชิงเฉินทำผิดเรื่องหลอกลวงจักรพรรดิ เช่นนั้นจะถึงวันตายของเฟิ่งชิงเฉินทันที

จะต้องจู่โจมก่อนจึงจะสามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ เวลานี้ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด

"เดี๋ยวก่อน" เฟิ่งชิงเฉินหยิบปากกาขึ้นมาและเขียนต่อ และปิดผนึกจดหมายถึงตระกูลหวัง "จดหมายนี้ต้องส่งมอบให้กับลูกชายคนโตของตระกูลหวังกับมือเท่านั้น"