บทที่ 354 นอกใจ จะทำอย่างไรให้เชื่อ

พระตำหนักอยู่ห่างไกล แสงสลัว และกลิ่นความรักที่อบอวลอยู่ในอากาศ ล้วนบอกกับทุกคนว่าที่นี่คือที่ที่เหมาะมากสำหรับการนอกใจ นี้เป็นสถานที่ที่เหมาะมากสำหรับสิ่งนั้น

ช่างถูกที่ถูกเวลา เสด็จอาเก้าเป็นคนฉวยโอกาส เขาไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปง่ายๆ มีโอกาสทั้งทีต้องใช้ให้คุ้ม

แต่เฟิ่งชิงเฉิน นางเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

ตอนแรกเฟิ่งชิงเฉินหายใจไม่ออกเพราะจูบของเสด็จอาเก้า และนางก็ตกลงไปในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้าอย่างนุ่มนวล นางโกรธมาก!

เห็นได้ชัดว่าเสด็จอาเก้าเป็นผู้ชายที่ไม่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้เท่าไหร่ เขามีทักษะการจูบที่ไม่ดี ที่จริงแล้วการจูบแบบเวียนหัว ซึ่งน่าอายมาก เฟิ่งชิงเฉินก็ร้ายไม่แพ้กัน

นางจะยอมให้อีกฝ่ายกระทำอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร?

แน่นอน ก็ต้องตอบโต้กลับ!

เฟิ่งชิงเฉินจูบกลับ นางคิดว่านางเป็นคนสมัยใหม่ จะพ่ายแพ้ให้กับเสด็จอาเก้าได้อย่างไร

ความคิดริเริ่มของเฟิ่งชิงเฉิน สนับสนุนให้เสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าขยับนิ้วและปลดเข็มขัดของเฟิ่งชิงเฉิน ...

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เสด็จอาเก้าตั้งใจ แต่แสงจันทร์และบรรยากาศนั้นมันพาไป บรรยากาศช่างงดงามเหลือเกิน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินพร่ามัว เหมือนว่าสิ่งดีๆ กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า...

แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงแว่วเข้ามาในหู:

"มันหายไปได้ยังไง มันควรจะตกที่นี่" เป็นเสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยและดูน่ากลัว

"ลองคิดดูอีกที เจ้าเอามันออกมาจริงๆ หรือเปล่า ไม่ต้องกังวลไปเดี๋ยวก็เจอ" ชายคนนั้นพูดปลอบประโลมแต่ก็ไม่มั่นใจ

เสียงของชายหญิงผู้นี้เป็นสตรีในวังและองครักษ์ที่นอกใจเมื่อครู่นี้ ดูจากสถานการณ์แล้ว พวกเขาน่าจะกลับมาหาบางอย่าง

สองคนนี้...คือคนเลวแท้จริง!

เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินตกตะลึงในเวลาเดียวกัน ราวกับว่ามีน้ำเย็นเทลงมา ทำให้พวกเขาเปียกโชกในทันที แม้ว่าริมฝีปากและลิ้นของพวกเขาจะยังอยู่ในปากของกันและกัน ดวงตาของพวกเขาก็ชัดเจน

หัวใจเต้นเร็วขึ้น และทั้งสองก็สบตากัน มุมตาของพวกเขายังคงมีความรู้สึกรักใคร่ แต่ในตอนนี้ พวกเขามีกันและกันในดวงตาเท่านั้น

ทั้งสองกอดกันแน่นอีกครั้งและใช้ริมฝีปากปิดปากของกันและกัน ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังปกปิดที่อยู่ แต่ในความเป็นจริง มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ

เฟิ่งชิงเฉินแอบรำคาญในใจ เกิดอะไรขึ้นกับนาง นางไม่สนใจเกี่ยวกับสถานการณ์ และโดยไม่คำนึงถึงอันตราย นางปล่อยให้เสด็จอาเก้าเดินเรื่องทั้งหมด

เสด็จอาเก้ายิ่งหงุดหงิด เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แม้จะรู้ว่าไม่ควรเป็นที่นี่ เขาคิดในใจว่าครั้งหน้าจะเลือกสถานที่ไม่อันตรายเช่นนี้!

องครักษ์และหญิงสาวที่เพิ่งจากไปก็เดินไปที่ห้อง หลังจากหากันกันอยู่สักพัก หญิงสาวก็อุทานว่า "เจอแล้ว อยู่ตรงนี้นี่เอง"

"เจอแล้วก็ดี ตอนนี้ก็โล่งใจสักที" องครักษ์ก็โล่งใจอย่างมาก สันนิษฐานว่าสิ่งนี้สำคัญมาก

"คราวหน้าระวังตัวด้วย เจ้ายังไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้" สาวใช้ในวังพูดด้วยความกลัว มองไปในห้องก็พบว่าห้องนั้นยังมีบรรยากาศแห่งความรักและสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเทียนยังคงอยู่ นางพูดอย่างโกรธเคือง: "จริงด้วยลืมทำความสะอาด และเคลียร์สถานที่ให้เรียบร้อย มิฉะนั้นอาจมีคนรู้ได้"

ขณะพูด สาวใช้ในวังก็เปิดหน้าต่างเพื่อให้กลิ่นในห้องระบายออก เฟิ่งชิงเฉินและเสด็จอาเก้า พบว่าอากาศแจ่มใสขึ้นมากและจิตใจของพวกเขาก็เช่นกัน

ยิ่งเขาชัดเจนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเพิ่งจะอารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น