บทที่ 356 ทิวทัศน์ที่งดงาม

ช่วยนางโดยไม่มีข้อแม้งั้นหรือ หากเฟิ่งชิงเฉินเชื่อเขา นางคงเป็นคนบ้าไปแล้วกระมัง

เฟิ่งชิงเฉินจึงทิ้งมีดผ่าตัดของนางให้กับเสด็จอาเก้า ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่หวังผลกำไรก็เถอะ ยังมาทำท่าทีเยือกเย็นสูงส่งเช่นนี้ เขาสามารถโกหกผู้อื่นได้แต่ไม่อาจโกหกนางได้หรอก คำพูดที่สวยหรู บอกว่าจะช่วยนางโดยไร้ข้อแม้ แต่ทว่าหลังจากนี้เขาย่อมต้องเรียกคืนนางทบต้นทบดอกเลยทีเดียว

นางเชื่อว่าบุรุษผู้นี้ชอบนาง แต่ทว่าเขามีจิตใจที่ทะเยอทะยานมากเกินไป ถ้าหากนางเป็นสตรีหัวอ่อนที่ไร้เดียงสา ทั้งยังไม่มีความสามารถมากมาย นางเชื่อว่าบุรุษเช่นนี้ ไม่มีทางชายตามองนางอย่างแน่นอน

เฮ้อ เฟิ่งชิงเฉินค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา ถึงแม่ว่าปากของเสด็จอาเก้าจะบอกว่าช่วยนางโดยไม่มีข้อแม้ หากนางไม่ให้ประโยชน์ต่อเขาจริง ๆ วันหน้าเสด็จอาเก้าคงได้มาคิดบัญชีกับนางอย่างแน่นอน

จู่ ๆ เฟิ่งชิงเฉินพลันนึกขึ้นมาได้ว่า นางมีการพัฒนาขึ้นมาแล้ว นางมิได้คิดว่าเสด็จอาเก้าเป็นพระเจ้าที่แตะต้องไม่ได้แต่อย่างใด เนื่องจากนางพบว่า ภายใต้ความเย่อหยิ่งที่แสนเย็นชาของพระองค์นั้น ในใจของเสด็จอาเก้าก็ยังมีด้านที่เป็นคนธรรมดาอยู่เช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน เฟิ่งชิงเฉินจึงได้เข้าใจได้ว่า หัวใจของเสด็จอาเก้านั้น เพียงปฏิบัติต่อนาง "ธรรมดา" เท่านั้น

เฟิ่งชิงเฉินจึงได้ก้าวไปด้านหน้า พร้อมกับชิงจับมือของเสด็จอาเก้าก่อน ยามนึกถึงเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น นางก็อดมิได้ที่จะยิ้มมุมปากขึ้นมา "ท่านลงแรงช่วยข้าเช่นนี้ ไปกันเถอะ ข้าจะเชิญท่านไปชมทิวทัศน์ที่งดงาม"

พูดจบ เฟิ่งชิงเฉินหาได้สนใจว่าเสด็จอาเก้าจะยินยอมหรือไม่ ก็พลันพาคนเดินออกไปในทันที ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ย่อมต้องมีคนมาร่วมแบ่งปันความสุขด้วยกัน เสด็จอาเก้าย่อมเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว

เสด็จอาเก้ามิได้ปฏิเสธนาง เขาปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินดึงมือเขาไปเช่นนั้น เรียวนิ้วที่เย็นยะเยือกมิอาจกอบกุมฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขาได้มิด เดินไปได้ไม่นาน นิ้วเรียวทั้งสิบพลันกอบกุมเข้าด้วยกันในทันที

นิ้วมือใหญ่และนิ้วมือเล็กต่างก็แนบชิดติดกัน เสด็จอาเก้ารู้สึกพอใจกับการจับมือเช่นนี้ยิ่งนัก ภายในใจพลันแอบครุ่นคิดว่า หากตนเองสามารถจับมือเดินไปข้างหน้าด้วยกันเช่นนี้ได้ เขาก็คิดว่าเป็นวิธีการที่ไม่เลวนัก

แน่นอนว่า มันเป็นความคิดเพียงชั่ววูบเท่านั้น ตัวตนของเขาไม่อาจทิ้งภาระทุกอย่างของตนเพื่อสตรีนางเดียวไปได้

ยามราตรีเช่นนี้ มุมปากของเสด็จอาเก้าพลันยกยิ้มขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ทว่า หลังจากเดินผ่านมาแล้ว หนึ่งก้านธูป รอยยิ้มของเสด็จอาเก้าพลันค่อย ๆ แข็งค้างไปในทันที พร้อมทั้งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า "เจ้าจะไปที่ใด?"

ทางนี้เป็นทางที่ไปตำหนักขององค์จักรพรรดิ เฟิ่งชิงเฉินรนหาที่ตายหรืออย่างไร? หรือว่านางต้องการที่จะไปส่งของขวัญให้ฝ่าบาทกัน "ไปมอบของขวัญงั้นรึ?"

ไม่ได้ ฝ่าบาทยังตายตอนนี้ไม่ได้!

"ออกจากวัง" เฟิ่งชิงเฉินตอบตามตรง หากไม่ออกจากวังแล้วจะให้นางอยู่ที่นี่ไปทำไมกัน เสด็จอาเก้ามิรู้หรือ ว่านางเกลียดสถานที่เช่นนี้มากเพียงใด ครั้งนี้ หากมิใช่ว่ามีเรื่องให้ต้องเข้ามาถึงที่นี่ นางย่อมไม่ย่างกรายเข้ามาเป็นอันขาด

เอ่อ หัวสมองของเสด็จอาเก้าพลันว่างเปล่าไปในทันที ที่แท้ สตรีก็ไม่อาจพึ่งพาได้ หากแต่ เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่ตื่นเต้นดีใจของเฟิ่งชิงเฉินนั้น คำพูดที่พร้อมจะระเบิดออกมาเมื่อครู่ เสด็จอาเก้าก็ได้แต่กลืนลงคอไป พร้อมกับลากเฟิ่งชิงเฉินให้เดินไปอีกทางหนึ่ง "ไปทางนี้จะไวกว่า"

ถึงแม้จะเอ่ยออกมาเช่นนี้ แต่เฟิ่งชิงเฉินรู้ดี ว่าเสด็จอาเก้าเห็นแก่หน้าของนางมากนัก แท้จริงแล้ว นางคงจะเดินไปผิดทาง

เอ่อ

ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉิน "ฟึบ" พลันแดงก่ำออกมาในทันที แววตาพลันเหม่อมลอยราวกับไม่กล้าพบหน้าผู้ใด

"โอ๊ย" จู่ ๆ เสด็จอาเก้าก็หยุดเดิน เฟิ่งชิงเฉินที่มิได้ทันระวังนั้น ก็พลันชนกับแผ่นหลังของเสด็จอาเก้าในทันที จมูกของนางพลันโดนกระแทกจะเป็นรอยแดงนูนขึ้นมา หยาดน้ำตาพลันเอ่อคลอขึ้นมาในทันที

เจ็บ เจ็บจมูกยิ่งนัก!

"เด็กโง่ เจ้าไม่มองทางเลยหรือ"เสด็จอาเก้าย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสที่จะรังแกเฟิ่งชิงเฉินไปง่าย ๆ ก่อนหน้านั้นเขาอดทนมามากพอแล้ว ในยามนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอาคืนเสียบ้าง ป้องกันไม่ให้นางเหิมเกริมจนเกินไป จนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาอีก ทว่า เมื่อเห็นสีหน้าที่บูดเบี้ยว เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเฟิ่งชิงเฉินนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปจับจมูกของนางเบา ๆ พร้อมกล่าวถามด้วยความอ่อนโยนว่า "เจ็บมากหรือ?"

พรึบ สีหน้าที่แดงก่ำของนางเมื่อครู่เพิ่งจะจางหายไปได้ไม่นาน ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินในยามนี้ พลันเห่อร้อนขึ้นมาอีกแล้ว

ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ น่าขายหน้ายิ่งนัก!