บทที่ 360 เข้าเมือง ฝนห่าใหญ่ที่กำลังตั้งเค้าเข้ามา

ฆ่าปิดปาก!

ยามที่เสด็จอาเก้าคิดที่จะฆ่าคนที่รู้เรื่องนั้น ภายในใจของเฟิ่งชิงเฉินพลันตกตะลึงขึ้นมาในทันที ทั้งยังรีบร้อนลุกขึ้นนั่งตัวตรง พร้อมกับหันไปกล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า "เสด็จอาเก้าเพคะ พวกเขาเพียงแค่ช่วยเป็นธุระให้กับชิงเฉินเท่านั้น พวกเขาหาได้รู้เรื่องนี้มากมายไม่ ชิงเฉินย่อมไม่บอกเล่าแผนการของตนเองให้ผู้ใดฟังอยู่แล้ว"

นางเข้าใจความคิดของเสด็จอาเก้าดี ทั้งยังเข้าใจในสิ่งที่เสด็จอาเก้าเป็นกังวลอีกด้วย แต่นางก็ไม่อาจเห็นด้วยกับการกระทำของเขาได้ ทั้งยังไม่อาจลงมือได้อีกเช่นกัน

คนพวกนั้นเพียงแค่ช่วยนางจัดการเท่านั้น ถ้าหากต้องการกำจัดคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดละก็ ผู้ที่ต้องมาตกตายคนแรกย่อมต้องเป็นซูเหวินชิงกับซุนเจิ้งเต้า จะให้นางลงมือกับพวกเขาได้อย่างไร

เสด็จอาเก้ารู้ดีว่าเฟิ่งชิงเฉินต้องพูดเช่นนี้ เขาพลันจับตัวเฟิ่งชิงเฉินเอาไว้ "ได้ เรื่องต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องมายุ่ง ส่วนเรื่องที่เหลือเปิ่นหวางจะเป็นคนจัดการเอง"

เขื่อนที่ยาวนับพันลี้ ยังถูกกองทัพมดทำลายลงได้ ความประมาทเลินเล่อแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจทำให้ถึงแก่ชีวิตได้เช่นกัน เสด็จอาเก้ามิเต็มใจที่จะต้องเอาความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉินมาเดิมพันเช่นนี้

"ไม่เอา ไม่ต้องฆ่าพวกเขา พวกเขาหาได้มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ไม่ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพอคาดเดาได้นั้น ข้าก็เชื่อว่าพวกเขาจะไม่ปริปากออกมา พวกเขาเป็นเพียงผู้บริสุทธิ์เท่านั้น" สีหน้าของเฟิ่งชิงเฉินพลันซีดขาวไปในทันที พร้อมกับจับชายเสื้อของเสด็จอาเก้าเอาไว้ ชีวิตความเป็นความตายของคนแปลกหน้านั้น นางหาได้สนใจไม่ แต่ชีวิตของคนที่อยู่รอบกายของนาง นางไม่อาจมองดูพวกเขาตายเพราะนางได้จริง ๆ

"บริสุทธิ์? เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ามาใจอ่อนในยามนี้ มันสายไปหรือไม่ ในยามที่เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นมานั้น ผู้ที่ตายหาได้มีเพียงหลี่เซี่ยงเพียงผู้เดียวไม่ ยังมีผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนเช่นนางกำนัลและขันทีภายในมากมาย รวมไปถึงองครักษ์" เสด็จอาเก้าพลันกล่าววาจาเยาะเย้ยออกมา เขามิได้มีใจคิดจะทำร้ายนางไม่ เพียงแค่อยากให้นางรู้ว่า ใต้หล้าล้วนแต่เป็นเช่นนี้ หากต้องการจะมีชีวิตอยู่ต่อไป อย่าไปสนใจคนที่ไม่สำคัญในชีวิต

ในโลกนี้หาได้มีผู้บริสุทธิ์ไม่ และไม่มีผู้ที่ตายอย่างอยุติธรรมอีก หากจะโทษก็ต้องโทษที่พวกเขาโชคไม่ดีแทน

วันนี้เป็นเพราะหลี่เซี่ยง เฟิ่งชิงเฉินถึงได้โยงใยผู้บริสุทธิ์มากมายเข้ามาเกี่ยวข้อง ในขณะเดียวกัน วันพรุ่งนี้ก็จะมีคนหยิบเฟิ่งชิงเฉินไปโยงใยเพราะฆ่าผู้อื่นด้วยเช่นกัน และพวกเขาเหล่านั้นจะไม่ยอมรามือเพียงเพราะเป็นเฟิ่งชิงเฉิน

"ไม่ใช่ ข้ามิได้ฆ่าผู้บริสุทธิ์ เวลาของการระเบิดกับเวลาของการวางกับระเบิดนั้น ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ข้าคิดคำนวณไว้อยู่แล้ว ในยามนั้น ภายในตำหนักในมีเพียงหลี่เซี่ยงผู้เดียวเท่านั้น ด้านนอกตำหนักย่อมไม่มีผู้อื่นอีก ที่ท่านเห็นหมอกควันคละคลุ้งมากมายเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้วอานุภาพของการฆ่ามิได้มากมายนัก เพียงแค่เว้นระยะห่างเพียงหนึ่งห้อง คนผู้นั้นหาได้ตายไม่ อย่างมากก็แค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น วันนี้ผู้ที่ตายมีเพียงหลี่เซี่ยงเท่านั้น" เฟิ่งชิงเฉินรีบร้อนอธิบายออกมา

ถึงแม้ว่านางจะเป็นคนมีเมตตา แต่นางมิได้เป็นคนที่เลือกปฏิบัติ ผู้ใดที่คิดจะทำร้ายคนของนาง นางย่อมตอบแทนกลับด้วยความสาสม นางจะไม่ทำร้ายผุ้บริสุทธิ์เป็นอันขาด ถ้าหากมีการโยงใยผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องจริง ๆ นางย่อมไม่หลั่งน้ำตาเพราะความรู้สึกผิดออกมา

สิบวัน สิบวันที่นางคอยจับตาดูการใช้ชีวิตประจำวันของหลี่เซี่ยง พร้อมทั้งคำนวณเวลาที่ดีที่สุดในการลงมือ ก็เพื่อลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้นให้น้อยที่สุด

การโยงผู้บริสุทธิ์เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง กับการลงมือฆ่าคนด้วยความเห็นอกเห็นใจนั้น หาใช่แนวคิดเดียวกันไม่ นางไม่อาจลงมือฆ่าซุนเจิ้งเต้ากับซูเหวินชิงไปได้ เพียงเพราะพวกเขาเข้ามาช่วยเหลือนาง หากพวกเขาต้องตายจริง ๆ นางจะไปมีหน้าไปเจอซุนซือสิงและซูเหวินหางได้อย่างไรกัน

เสด็จอาเก้าพลันส่งเสียงฮึดฮัดออกมา เขามิได้เห็นด้วยและก็มิได้ปฏิเสธความคิดของนางเช่นกัน เฟิ่งชิงเฉินจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง "เสด็จอาเก้า ชิงเฉินจะจัดการอันตรายที่ซ่อนตัวอยู่ด้วยตนเอง" นางมิใช่เสด็จอาเก้า ที่จะสามารถตัดสินใจฆ่าแกงผู้คนได้ทุกเมื่อ

อีกทั้งทั้งซุนเจิ้งเต้าและซูเหวินชิงเอง ต่างก็รับรู้อยู่แล้วว่า แผนการของนางมีความเสี่ยงมากเพียงใด แต่ทั้งสองคนหาได้มีท่าทีลังเลในการตอบรับคำขอของนางไม่ เพราะเหตุนี้ นางถึงไม่อาจลงมือต่อพวกเขาได้

"เจ้าจะจัดการเช่นไร? จะไปเตือนพวกเขาทีละคน หรือจะให้พวกเขาตายเช่นหลี่เซี่ยงเล่า ตายด้วย "เพลิงไฟ"? เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าอย่าได้ไร้เดียงสามากไปนัก ถ้าหากเจ้าไปจัดการพวกเขาแล้วละก็ เช่นนั้นเบาะแสของเจ้าจะอยู่ที่พวกเขาก็ย่อมมีมากขึ้นเท่านั้น เรื่องที่เจ้าทำระเบิดเทียนเหล่ยนั้น ก็ย่อมมีผู้คนล่วงรู้มากขึ้นไปอีก

เฟิ่งชิงเฉิน เรื่องนี้หาใช่เรื่องที่เจ้าจะสามารถควบคุมได้ อีกทั้งหาใช่เรื่องของเจ้าเพียงผู้เดียวไม่ เรื่องส่วนที่เหลือเจ้ามิต้องจัดการเอง เปิ่นหวางจะจัดการให้เอง รวมไปถึงคนที่เจ้าไม่อยากจะฆ่าด้วย เปิ่นหวางจะปล่อยพวกเขาไป ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้วกัน เพื่อมิให้มีเหตุผลที่เปิ่นหวางจะฆ่าพวกเขาได้ " เสด็จอาเก้ารีบพูดตัดบท เพื่อมิให้เฟิ่งชิงเฉินมีช่องทางปฏิเสธ