บทที่ 390 ลงมือโหดเหี้ยม การป้องกันตัวเองที่ดีทีสุด คือการฆ่าฝ่ายตรงข้าม

เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก อย่าได้เอ่ยว่าหวังจิ่นหลิงไม่อาจควบคุมได้ แม้แต่พวกนักฆ่าก็ยังไม่เข้าใจกับการกระทำของนางเช่นกัน ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อเหล่านักฆ่าได้สติกลับมาแล้วนั้น ม้าที่มีหวังจิ่นหลิงนั่งอยู่ ก็ได้วิ่งออกไปไกลแล้ว แม้แต่เงาก็มิทันได้เห็น

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าโง่" เสียงด่าของหวังจิ่นหลิงที่ดังมาจากที่ไกล ๆ การที่จะทำให้คุณชายใหญ่ที่เป็นสุภาพบุรุษและอ่อนโยนเช่นหวังจิ่นหลิงสามารถตะโกนด่าออกมาเช่นนี้ได้ นับว่าเฟิ่งชิงเฉินมีความสามารถยิ่งนัก

"มิต้องกังวลไปหวังจิ่นหลิง ข้าจะอดทนรอเจ้ากลับมา" เฟิ่งชิงเฉินพลันตะโกนตอบกลับ จู่ ๆ เข็มในมือของนาง ก็แทงเข้าไปที่หน้าผากของหัวหน้านักฆ่าที่อยู่ตรงหน้าในทันที "ฉึก"

"โชะ" เสียงเดียว ทำให้หัวหน้านักฆ่าที่ยังมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา พลันล้มลงไปในทันที

"ผลลัพธ์ไม่เลว" เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าด้วยความพอใจเล็กน้อย พร้อมกับคว้าดาบจากมือฝ่ายตรงข้ามมา แม้ว่านางจะใช้อาวุธของกองทัพ มิค่อยชำนาญนัก แต่ทว่าดาบที่อยู่ในมือของนาง เป็นประโยชน์ต่อนางเป็นอย่างมาก

"ฆ่า ฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน" เมื่อเหล่านักฆ่าได้สติขึ้นมานั้น พลันเหลือห้าคนเอาไว้จัดการกับเฟิ่งชิงเฉิน อีกเจ็ดนายรีบสั่งให้ตามหวังจิ่นหลิงไปในทันที "เร็ว รีบตามไป อย่าปล่อยให้หวังจิ่นหลิงหนีไปได้"

"พวกเจ้าตามไปไม่ทันหรอก" เฟิ่งชิงเฉินพลันกดอาวุธลับที่ข้อมือข้างซ้ายอีกครั้ง สิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยซุนเจิ้งเต้า มันคล้ายกับเป็นลูกศร แต่ทว่ามีขนาดเล็กกว่ามาก อีกทั้งมันยังถูกเคลือบไปด้วยยาพิษอีกด้วย

ในฐานะหมอคนหนึ่ง พวกเขาก็ต้องมีสิ่งของไว้คอยป้องกันตัวเองเสียบ้าง แต่ยาพิษที่เฟิ่งชิงเฉินใช้ หาใช่ยาพิษจากสารธรรมชาติไม่ แต่เป็นพิษจากสารเคมี ถึงแม้ว่าจะมิได้ตายจากไป แต่ก็ไม่อาจหาทางช่วยเหลือได้

น่าเสียดายนัก เข็มยาพิษของนางบางเกินไป ความสามารถในการทำลายล้างและระยะเวลาในการออกฤทธิ์ของมันจึงมีขีดจำกัด ไม่ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะกดหลายครั้งเพียงใด มันก็แทงนักฆ่าได้เพียงสองคนเท่านั้น

ฉึก

ฉึก

เมื่อโดนเข็มยาพิษแล้ว เหล่านักฆ่าล้วนแต่มีสภาพเช่นเดียวกับหัวหน้าของพวกมันในทันที เมื่อมีสองคนที่ล้มลงไปแล้ว เหล่านักฆ่าที่ไล่ตามหวังจิ่นหลิงอยู่จึงเหลือเพียงห้าคนเท่านั้น นางไม่สามารถไล่ตามไปได้แล้ว เนื่องจากฝั่งของนาง ก็ยังโดนเหล่านักฆ่าล้อมรอบเอาไว้อยู่เช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินจึงได้แต่สวดมนตร์อ้อนวอนต่อพระเจ้าภายในใจ ขอให้หวังจิ่นหลิงวิ่งให้ไวกว่านี้ ขอให้กองกำลังเสริมที่เข้ามาช่วยเหลือไวกว่านี้ มิเช่นนั้น สภาพของหวังจิ่นหลิง หากถูกเหล่านักฆ่าทั้งสี่ตามได้ทันนั้น คงมีแต่หนทางตายรั้งรอเพียงอย่างเดียว

"ทุกคนระวังตัวด้วย สตรีนางนี้นางมีอาวุธลับอยู่" นักฆ่าที่มีร่างกายกำยำดั่งหลังเสือเอวหมี ก็พลันถือดาบวิ่งเข้าใส่ทางด้านหลังเฟิ่งชิงเฉินในทันที เฟิ่งชิงเฉินพลันรีบหันกายกลับไปตั้งรับโดยพลัน

"ปั้ง" เสียงเดียว ดาบทั้งสองเล่มพลันตั้งรับใส่กันในทันที แม้แต่ยามราตรีเช่นนี้ ก็พลันเห็นประกายแสงของดาบที่กระทบกันอย่างชัดเจน เฟิ่งชิงเฉินถูกดันให้ถอยหลังไปสองสามก้าว นิ้วมือของนางพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาในทันที พร้อมกับของเหลวที่ค่อย ๆ ไหลออกมา

ช่างน่าตาย มือข้าได้รับบาดเจ็บเสียแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินโมโหเสียจนอยากจากก่นด่าคำหยาบคายออกมาในทันที นางเกลียดมากที่สุดคือการที่มีคนทำให้ฝ่ามือของนางเป็นแผล คนพวกนี้ล้วนแต่ต้องตายไปกันให้หมด แต่ก่อนที่พวกเขาจะตาย นางอยากจะรู้ว่า ผูัที่อยู่เบื้องหลังคือผู้ใดกันแน่ "นายของพวกเจ้าคือผู้ใดกัน?"

"เฮอะ เจ้าก็ไปถามยมทูตเสียซิ" น้ำเสียงของนักฆ่าหนักแน่นเป็นอย่างมาก เฟิ่งชิงเฉินมิคิดเลยว่า เพียงแค่นางเอ่ยถามไปเช่นนี้ ฝ่ายตรงข้ามก็จะตอบนางกลับมา

"งั้นหรือ? น่าเสียดายผู้ที่จะต้องไปพบยมทูตก็คือพวกเจ้า ไม่ใช่ข้า " เฟิ่งชิงเฉินกดไปที่อาวุธลับข้อมือด้านซ้ายอีกครั้ง ก็พลันมีเข็มพุ่งออกมาในทันที พร้อมกับทอประกายแสงออกมาแม้แต่ในยามกลางคืน

"เร็ว รีบหนีเร็ว"

อาวุธลับ มักจะทำให้ผู้คนรู้สึกคาดไม่ถึง หากฝ่ายตรงข้ามรู้จักที่ซ่อนของมันแล้วละก็ ย่อมไร้ประโยชน์หากคิดที่จะโจมตีต่อไป การโจมตีในครานี้ เฟิ่งชิงเฉินหาได้ทำร้ายใครสักคนไม่ แต่ทว่า มันกลับทำให้นักฆ่าที่เหลือทั้งสี่คนต่างก็เดินถอยหลังไปแทน

แม้แต่ในยามราตรีที่มืดมิด เฟิ่งชิงเฉินพลันแย้มยิ้มออกมาด้วยความน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แต่น่าเสียดาย หาได้มีผู้ใดพบเห็นรอยยิ้มเช่นนั้นไม่ "แท้จริงแล้ว อาวุธลับของข้าไม่เพียงแต่จะฆ่าคนตายได้ แต่ก็สามารถทรมานผู้คนให้ตายได้เช่นกัน"

การเคลื่อนไหวของเฟิ่งชิงเฉินราวกับลมก็ไม่ปาน เพียงแค่วูบเดียว ก็เข้าไปปะทะหน้าของนักฆ่าในทันที

ยามที่นักฆ่าพลันถือดาบฟาดลงมานั้น เฟิ่งชิงเฉินก็ยกดาบของตนไปตั้งรับ บาดแผลพลันรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิมอีก แต่เฟิ่งชิงเฉินหาได้ถอยหลังไปสักก้าวไม่ เพียงแต่ยกขาขึ้นและกระทืบไปยังจุดที่อ่อนแอที่สุดของบุรุษผู้นั้นในทันที

"อ๊าก"

นักฆ่าพลันปล่อยดาบลงในทันที สองมือเอาแต่กอบกุมแก่นกายของชายชาตรีเอาไว้ พร้อมกับกระโดดไปมา