บทที่ 395 หญิงงาม ความตั้งใจของหลานจิ่วชิง

หลังจากซุนเจิ้งเต้าเข้าไปแล้ว เขาขอให้คนใช้เอาเตาไฟทั้งหมดออหไป นอกจากซุนฮูหยินแล้ว คนอื่นๆถูกไล่ออกไปทั้งหมด เหตุผลที่ให้คือห้ามรบกวนเขาช่วยคน

หวังจิ่นหลิงแสดงความไม่พอใจออกมา ตี๋ตงหมิงเข้าไปสอบถาม แต่ซุนเจิ้งเต้ากล่าวว่า "หากต้องการช่วยชีวิตเฟิ่งชิงเฉิน ต้องทำตามที่ข้าบอก จะไปทำกระไรก็ไป อยู่ที่นี่ก็ช่วยกระไรมิได้ มีข้าอยู่เฟิ่งชิงเฉินไม่เป็นกระไรหรอก"

เกี๊ยะ... ซุนเจิ้งเต้าปิดประตูต่อหน้าตี๋ตงหมิง เกือบจะกระแทกจมูกที่สูงโด่งของตี๋ตงหมิงจนหักแล้ว

นี่คือความมั่นใจในตนเองและความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ตี๋ตงหมิงเอ่ยปากอยากจะกล่าวบางอย่าง เขาไม่เคยเจอคนทำเช่นนี้ใส่เขามาก่อน และไม่เคยถูกปิดประตูใส่เช่นนี้ แต่เมื่อคิดได้ว่าซุนเจิ้งเต้าทำเพื่อช่วยชีวิตเฟิ่งชิงเฉิน สุดท้ายเขาก็ถอยไปอย่างเงียบๆ "จิ่นหลิง มีซุนเจิ้งเต้าอยู่ ชิงเฉินจะไม่เป็นไร เจ้าจะรออยู่ที่นี่ต่อหรือไม่?"

รอ รอแน่นอน หากไม่ได้รับข่าวว่าเฟิ่งชิงเฉินปลอดภัยดี เขาไม่สบายใจ แต่ว่า....

ซุนเจิ้งเต้าพูดถูก เขาอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ จะเอาเวลามารออย่างสูญเปล่าก็ไม่ดี อีกสองวันจะเป็นงานเลี้ยงที่เขานั้นรับหน้าที่หัวหน้าตระกูลแล้ว เขามีเรื่องมากมายที่ต้องทำ อีกทั้งยังมีกิจการของเมืองชิงสุ่ยอีก

เรื่องทุกอย่างทับถมมาที่เขา เขาไม่มีเวลามาเสียเปล่าที่นี่

"ตงหมิง ส่งคนไปเฝ้าอยู่นอกจวนซุน จะต้องปกป้องเฟิ่งชิงเฉินให้ดี" หวังจิ่นหลิงหันหลังและเดินไปที่ประตู

คุณชายใหญ่ของตระกูลหวังอาจจะดื้อเป็นครั้งคราวได้ แต่หัวหน้าตระกูลหวังทำเช่นนั้นมิได้ เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเอาแต่ใจ ไม่ว่าจะเป็นห่วงมากแค่ไหน เขาก็ต้องทำหน้าที่และสิ่งที่ควรทำให้เรียบร้อย

ตี๋ตงหมิงเร่งพยักหน้า "ไม่ต้องกังวล ข้าจะปกป้องเฟิ่งชิงเฉินให้ดี หากมีข่าวกระไรข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบทันที"

"อืม" แม้ว่าเขาจะลังเลใจมาก แต่หวังจิ่นหลิงก็หันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเด็ดขาด

ความรักของชายหญิงไม่ใช่เรื่องต้องห้าม แต่เงื่อนไขคือต้องมีความพร้อมมากพอ ทำให้แม้ระหว่างที่เจ้ามีที่ความสัมพันธ์กับหญิงอื่น คู่ต่อสู้ของเจ้าก็มิกล้าที่จะลงมือทำกระไร แต่ตอนนี้เขายังไม่พร้อม

ตี๋ตงหมิงส่งคนไปเฝ้าอยู่ที่นอดจวนซุน ในช่วงเวลานี้ซูเหวินชิงมา ได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บจนหมดสติไป เขาสีหน้าขาดซีดขึ้นมาทัน เขาไม่รอให้ตี๋ตงหมิงอธิบายชัดเจน ซุนเจิ้งเต้ามีวิธีช่วยเฟิ่งชิงเฉิน ซูเหวินชิงเร่งหันกลับและวิ่งไปที่จวนซู

"จบแล้ว ปู้จิงหยุนตายแน่ จิ่วชิงกำชับแล้วกำชับอีก ให้เขาดูแลเฟิ่งชิงเฉินให้ดี แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับประสบอุบัติเหตุต่อหน้าต่อตาพวกเขา จิ่วชิงจะต้องแยกร่างปู้จิงหยุนออกอย่างแน่นอน"

ทันทีที่ซูเหวินชิงกลับไปที่จวนซู ก็ถามว่าปู้จิงหยุนอยู่ที่ใด

"คุณชายใหญ่ คุณชายจิงหยุนอยู่ที่ลานเหอเซียง"

"ลานเหอเซียง? ช่างโรแมนติกเสียจริง เวลานี้แล้วยังอยู่เป็นเพื่อนเป่าเอ๋ออีก ข้ายอมใจจริงๆ จวนเจิ้นกั๋วมีแต่ชายหลงใหลในความรักหรืออย่างไร? ที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อหญิงสาวเพียงคนเดียว?" ซูเหวินชิงโกรธเคืองอย่างมาก จิ่วชิงให้ปู้จิงหยุนอยู่ที่นี่ มิใช่ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเป่าเอ๋อ ปู้จิงหยุนมีเรื่องมากมายที่ต้องทำ อีกอย่างเป่าเอ๋อมีสาวใช้คอยดูแลอยู่แล้ว

เมื่อซูเหวินชิงเดินออกไปนอกลานเหอเวียง เขาก็ได้ยินปู้จิงหยุนกำลังรับปากกับเป่าเอ๋อว่า " เป่าเอ๋อไม่ต้องกังวล วันนี้ข้าจะพาจิ่วชิงกลับมาให้ได้ เจ้ารักษาตัวไปเถอะ"

พูดจาเกินจริงเหลือเกิน ไม่กลัวหักหน้าตัวเองหรืออย่างไร

ซูเหวินชิงลูบหน้าผากของตน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็หยุดฝีเท้าลง รอให้ปู้จิงหยุนออกมา แล้วดึงเขาไปอย่างรวดเร็ว

"ซูเหวินชิง เจ้าทำกระไร?" ปู้จิงหยุนตกใจอย่างมาก และโจมตี แต่พบว่าคนที่ดึงเขาไปคือซูเหวินชิง

"ข้ากำลังทำอะไรงั้นหรือ? ปู้จิงหยุน เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาโวยวายอีก" ซูเหวินชิงอยากจะเปิดหัวปู้จิงหยุนมาดูเสียจริงว่ามีกระไรอยู่ด้านใน นอกว่าป่าเอ๋อแล้วไม่มีเรื่องอื่นเลยหรืออย่างไร?

ปู้จิงหยุนตกตะลึงครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงการแสดงออกที่ผ่านมาของตน เขาเริ่มกังวล "เกิดอะไรขึ้น?" ดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาไม่ได้ทำการทำงานเลย? หากว่าไม่ได้ทำงานก็คงไม่มีความผิดพลาด

ซูเหวินชิงลากปู้จิงหยุนออกจากลานเหอเซียงไป ช่วยไม่ได้ เป่าเอ๋อได้รับผลกระทบทางใจมากมิได้ ฉะนั้นพวกเขาจึงผิดบังเรื่องเฟิ่งชิงเฉินเอาไว้ ไม่ให้นางทราบ