บทที่ 399 วิธีลับในการสร้างปาฏิหาริย์

การเลี้ยงทหารเป็นสิ่งที่มีราคาแพงมาก ซูเหวินชิงเชื่อว่าความสามารถในการทำเงินของเขานั้นแข็งแกร่งเพียงพอ เมื่อมองไปยังแผ่นดินใหญ่ นอกจากตระกูลหยุนที่พ่อค้าอันดับหนึ่งแล้ว เขายังทำกำไรได้มากที่สุดและมากที่สุด

ทุกๆปี รายได้ของตระกูลซูจะสูงกว่าตระกูลของชนชั้นสูง แต่ไม่ว่าเขาจะรวยแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถสนับสนุนกองทัพที่มีจำนวนหลายแสนคนหรือหลายล้านคนได้

สิ่งสำคัญที่สุดคืออาหารทั้งหมดในเก้าเมืองถูกควบคุมโดยคลัง เก้าเมืองและตระกูลขุนนาง การกักตุนอาหารเป็นเรื่องยากมาก ประชาชนต้องมีอาหารพอกิน สิ่งเหล่านี้เงินซื้อไม่ได้

"เรื่องอาหารต้องได้รับการแก้ไข ไม่ว่าอย่างไร ทหารจะไม่ปล่อยให้หิวโหย ยังไงก็ตาม ทุ่งนาใหม่ของพวกเขาจะสามารถทำได้ไหม?" อวี่เหวินหยวนฮั่วยอมรับคำแนะนำของเฟิ่งชิงเฉิน และสั่งให้ทหารของเขาแบ่งเป็นกอง ท้องทุ่งจะไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แม้ว่าคุณจะเก็บเกี่ยวเมล็ดเล็กๆน้อยๆก็ตาม

"มันไม่ค่อยดี ทุ่งนาที่เพิ่งปลูกไม่อุดมสมบูรณ์ และการเก็บเกี่ยวเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของนาที่ดี จะไม่เห็นผลชัดเจนในสามหรือห้าปี และเรามีเมล็ดพืชจำกัด"

การจัดการอาหารการกินเป็นงานที่ยาก หลังจากอวี่เหวินหยวนฮั่วประจำการในเป่ยหลิงเขาก็ปล้นชาวเป่ยหลิงเพื่อเป็นอาหารด้วย เขาส่งกองทหารไปล่าสัตว์บนภูเขา เป่ยหลิงในนามกำลังฝึกกองทหารและลาดตระเวนชายแดน

"มีอาหารเพียงพอสำหรับกี่คน?" จักรพรรดิไม่ได้ขาดแคลนทหาร ถ้าไม่สามารถจัดหาอาหารได้ ทหารเหล่านั้นจะเชื่อฟังคำสั่งของเขา และทำงานแทนเขาได้อย่างไร

ทหารในมือของอวี่เหวินหยวนฮั่วเป็นกองกำลังที่มีอำนาจมากที่สุด ปีนี้เขาคำนวณทีละน้อย แต่เขาไม่สามารถคำนวณทหารและม้าได้เพียงพอ ทหารเหล่านั้นในมือของอวี่เหวินหยวนฮั่ว เขาไม่สามารถทิ้งได้

"ในครึ่งปี เพียงพอสำหรับเลี้ยงคน 500,000 คน" ซูเหวินชิงมีอาหารอยู่ในมือของเขามากมาย อย่างน้อยก็ไม่น้อยไปกว่าคลังในพระราชวัง แต่ไม่พอกับจำนวนคนที่ต้องการอาหาร

"ครึ่งปี กล่าวคือ เมื่อฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้น เราจะไม่มีอาหารอยู่ในมือ" ความกดดันในหัวใจของหลานจิ่วชิงสามารถจินตนาการได้ ปากท้องกว่าครึ่งล้านนั่นไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยคนเดียวหรืออาหารเพียงสองถัง

การเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ และการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ต้นฤดูใบไม้ผลิเป็นช่วงที่ประเทศขาดแคลนเมล็ดพืช และการเพาะเมล็ดในเวลานั้นจะยากขึ้นอีก

"เราอยู่ได้ไม่เกินต้นฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น มันคงจะดีถ้าเราสามารถหาแผนที่ได้ และถ้าเราได้สมบัติจากราชวงศ์ก่อน เราก็ไม่ต้องกังวลกับปัญหาเรื่องอาหาร" ซูเหวินชิงเรียนรู้จากหลานจิ่วชิงว่าราชวงศ์ก่อนหน้านี้ได้ช่วยชีวิตไว้ ธัญพืชจำนวนมากได้รับการเก็บรักษาไว้โดยวิธีพิเศษ และจะไม่ขึ้นราเป็นเวลาร้อยปี

หากพวกเขาได้รับสมบัติของราชวงศ์ก่อนๆ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกัน

"ยังเหลืออีกแปดหีบ เก็บได้ภายในครึ่งปี หรือไม่ก็เป็นปัญหาใหญ่ พรุ่งนี้เจ้าไปหาเฟิ่งชิงเฉินและจัดการเรื่องการสร้างตำหนักเฟิ่งขึ้นใหม่ ยังไงซะ ก็แจ้งให้นางทราบเรื่องการขาดอาหาร ตามความเห็นของนาง ความห่วงใยของอวี่เหวินหยวนฮั่ว บางทีนางอาจจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ " หลานจิ่วชิงรู้อยู่เสมอว่า เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนที่มีความลับ นอกจากความลับของตระกูลเฟิงหลีแล้วยังไม่อีกสิ่งที่เขายังไม่พบ

"ท่านหมายถึง เฟิ่งชิงเฉินมีวิธี?" ไม่ใช่ว่าซูเหวินชิงดูถูก เฟิ่งชิงเฉิน ในความเป็นจริงเป็น ...

เฟิ่งชิงเฉินหญิงที่อ่อนแอ นางสามารถเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร และการที่ส่งอวี่เหวินหยวนฮั่วไปนั้นอยู่ในการคาดเดาของอวี่เหวินหยวนฮั่วและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าเขาจะเสนอทหารให้เปิดที่รกร้างว่างเปล่า ,มันเป็นการต่อสู้เล็ก ๆ น้อย ๆ สร้างปัญหา.

หลานจิ่วชิงไม่ได้พูดเต็มที่ พูดเพียงว่า "เป็นการดีที่จะลอง เฟิ่งชิงเฉินสามารถทำสิ่งที่เราคิดไม่ถึงได้ นางเก่งในการสร้างปาฏิหาริย์ และเราไม่สามารถคิดวิธีที่ดีกว่านี้ได้ในตอนนี้ หากใช้แนวคิดจากนางจะดีกว่า

"ตกลง ข้าจะลองพรุ่งนี้" ซูเหวินชิงไม่ได้มีความหวังมากนัก แต่เขาเข้าใจวิธีการของหลานจิ่วชิงยิ่ง เฟิ่งชิงเฉินร่วมมือกับพวกเขามากเท่าไหร่ ตำแหน่งของนางก็จะสูงขึ้นในอนาคต

ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจเจตนาที่หลานจิ่วชิงมีต่อเฟิ่งชิงเฉิน โชคดีที่เขาได้ละทิ้งความคิดของเขาที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินและความคิดที่จะฆ่าเฟิ่งชิงเฉินไม่เช่นนั้นหลานจิ่วชิงจะไม่มีวันปล่อยเขาไป

ต่อมาหลานจิ่วชิงและซูเหวินชิงวิเคราะห์อีกครั้งว่าอาจมีแผนที่ หลานจิ่วชิงอธิบายใหม่ทั้งหมดและเตรียมการและปรับเปลี่ยน เมื่อรุ่งสางหลานจิ่วชิงจะตื่นและเดินทางกลับ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรกับปู้จิงหยุนตั้งแต่ต้นจนจบ