บทที่ 408 คิดคำนวณ เสด็จอาเก้าพ่ายแพ้ราบคาบ

ไม่ใช่ใครของท่าน!

ดี ดี

เสด็จอาเก้าโกรธจัดแต่กลับยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเหมือนหิมะในฤดูหนาวละลาย แต่ดวงตาของเขากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าจะเอาตัวเองไปแต่งงานเพื่อแลกกับที่ดิน เจ้า เจ้าช่างกล้าหาญเสียเหลือเกิน"

เสด็จอาเก้าโกรธมากจนอยากจะพูดว่าถ้านางกล้าประกาศหาสามี เขาจะเข้าวังไปทูลขอพระราชโองการปลดบรรดาศักดิ์จงอี้โหวของบิดาเจ้า แต่เมื่อเขานึกถึงความดื้อรั้นของเฟิ่งชิงเฉินแล้ว เขาก็เก็บคำพูดนี้ไป

ต้องมีสักวันหนึ่ง เขาจะต้องถูกเฟิ่งชิงเฉินทำให้โกรธตาย

"จวนเฟิ่งเป็นบ้านของข้า ที่นั่นมีความทรงจำของบิดามารดาของข้า เพื่อโฉนดที่ดินของจวนเฟิ่งแล้ว ข้าไม่รังเกียจที่จะแต่งงาน" เฟิ่งชิงเฉินเชิดหน้าขึ้นสบตาเสด็จอาเก้า เผชิญหน้ากับเฟิ่งชิงเฉินด้วยดวงตาที่เฉียบคม เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ถอยเลยแม้แต่ครึ่งก้าว

นางไม่ได้ทำอะไรผิด

"เจ้ากล้าหรือ!" ท่าทางดื้อดึงของเฟิ่งชิงเฉินทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของเสด็จอาเก้าแย่ลงไปอีก

"ทำไมจะไม่กล้า หญิงชายเมื่ออายุถึงเกณฑ์ก็ต้องแต่งงาน ทำไมข้าจึงไม่มีแม้แต่อิสระที่จะแต่งงาน" เสด็จอาเก้ายิ่งโกรธเท่าไหร่ นางก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

เฟิ่งชิงเฉินแม้กระทั่งคิดว่านางมีแนวโน้มที่จะโรคจิตหรือเปล่า เมื่อเห็นเสด็จอาเก้าโมโหและไม่รู้จะระบายอย่างไร ทำให้นางรู้สึกรื่นรมย์ยิ่ง

ฮ่าฮ่าฮ่า เสด็จอาเก้าก็มีวันนี้เช่นกัน

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าฟังข้าให้ดี ตอนนี้ข้าไม่ได้เป็นอะไรกับเจ้า แต่เจ้าอย่าได้ลืมว่าข้าเป็นชินอ๋องแห่งตงหลิง ตราบใดที่ข้ายังอยู่ เจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะได้แต่งงานอย่างอิสระเลย ออกเรือนงั้นหรือ ข้าอยากจะดูนักว่าใครจะกล้าแต่งงานกับเจ้า เฟิ่งชิงเฉิน ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าหากข้าไม่อนุญาติ ใครก็แต่งกับเจ้าไม่ได้"

เมื่อคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะประกาศหาคู่แต่งงาน นางจะแต่งงานกับคนอื่น เสด็จอาเก้าก็ไม่มีเหตุผลหลงเหลืออยู่อีก เสียงของเขาดังขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัวและมองไม่เห็นถึงความเจ้าเล่ห์และล้อเล่นในแววตาของเฟิ่งชิงเฉิน

หากจริงจังก็แพ้แล้ว! นี่คือหลักการที่นางได้เรียนรู้จากการปะทะกับเสด็จอาเก้าหลายครั้ง

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้จริงจัง แต่เสด็จอาเก้าจริงจัง ตั้งแต่ยามที่เขาเข้ามาให้จวนหลังเล็กแห่งนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็รู้ว่านางชนะแล้ว

"เสด็จอาเก้า ท่านสูงศักดิ์มากอำนาจ แต่ท่านไม่อาจใช้มือเดียวบังฟ้า หากตงหลิงไม่ได้ ข้าไปที่อีกสามแคว้นเก้าเมืองก็ได้ ข้ามีบรรดาศักดิ์เป็นของหมั้น ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่สามารถหาคนที่กล้าแต่งงานกับข้าได้" เฟิ่งชิงเฉินเชิดคางขึ้นเล็กน้อยพร้อมสีหน้าเย่อหยิ่ง

เฟิ่งชิงเฉินที่เป็นแบบนี้นั้นทั้งน่ารำคาญและมีเสน่ห์ ท่าทางเย่อหยิ่งของนางเหมือนนกนางแอ่นที่ถูกตระกูลดังตามใจจนเสียคน นางงดงาม หยิ่งยโส ทำให้อดตามใจนางไม่ได้เลย

"เฮอะ… เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว คิดว่าถ้าเจ้ามีบรรดาศักดิ์ก็สามารถแต่งงานได้โดยไร้กังวลงั้นหรือ ข้าขอบอกเจ้าไว้เลยว่าหากอีกฝ่ายกล้าแต่งกับเจ้าก็ต้องดูว่าเขาจะมีชีวิตสืบทอดบรรดาศักดิ์นั่นหรือไม่" เสด็จอาเก้าชอบเฟิ่งชิงเฉินที่เป็นแบบนี้เสมอ ความมั่นใจที่ออกมาจากภายในของนาง ความแข็งแกร่งของนางที่ไร้ผู้เทียบเทียม ทำให้ผู้อื่นรู้สึกอยากจะทะนุถนอม

นี่คือท่าทางที่หญิงแกร่งควรมีและนี่คือสตรีที่จะยืนเคียงข้างเขาได้ เมื่อคิดเช่นนี้ โทสะของเสด็จอาเก้าก็ลดลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขาก็ยังไม่ดีนัก

เฟิ่งชิงเฉินเพียงมองเสด็จอาเก้าโดยไม่พูดอะไร ดวงตาของนางฉายแววไม่ยอมประนีประนอม เสด็จอาเก้าทั้งโกรธและอยากหัวเราะ "ทำไม? ไม่ยอมหรือ?"

"ไม่ยอม" เฟิ่งชิงเฉินพูดอย่างสงบ ทำไมนางต้องยอมด้วย

"ไม่ยอมอะไร? ไม่ยอมที่ข้าไม่ให้เจ้าแต่งงานหรือ?" เสด็จอาเก้าค่อยๆ กลับมามีเหตุผล หลังจากคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เสด็จอาเก้าก็ตระหนักได้ว่าเขาดูเหมือนจะตกอยู่ในแผนการของเฟิ่งชิงเฉินเสียแล้ว

ใบหน้าไร้อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แววตาคมปลาบถูกเก็บไปและดวงตาดำขลับของเขาฉายแววประหลาดและยากจะคาดเดาราวกับว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ไม่ดีแล้ว เสด็จอาเก้ารู้ว่านางจงใจหลอกเขาแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินแอบลอบสังเกตการเปลี่ยนแปลงเสด็จอาเก้า เมื่อเห็นเสด็จอาเก้ามีท่าทางเช่นนี้นางก็แอบกรีดร้องในใจ นางอยากจะยกเท้าขึ้นและหันหลังเดินออกไป แต่จากนั้นก็คิดได้ว่าเขารู้แล้วอย่างไร นางไม่เหมือนเขาที่ใช้แต่อุบายตลบหลัง นางหลอกเขาอย่างโจ่งแจ้ง