บทที่ 418 ร่วมนอน, ในที่สุดทั้งสองก็ได้นอนหลับด้วยกัน

ทั้งสองอยู่ในท่าทางเช่นนั้นโดยไม่ขยับ ต่อให้เป็นผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ เมื่อเวลาผ่านไปนานก็รู้สึกเมื่อยมือได้เช่นกัน เสด็จอาเก้าแอบนวดแขนที่เมื่อยล้าของตนเองอย่างเงียบๆ

เฟิ่งชิงเฉินขดตัวเหมือนลูกแมวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างน่ารัก เขาเองก็ไม่ได้ขัดอะไรและกอดนางเอาไว้อย่างนั้น แต่เขาอยากจะเปลี่ยนอิริยาบถ หรือทำให้แขนที่เมื่อยล้าของเขาบรรเทาลงสักหน่อย ถ้าหากวันพรุ่งนี้เขาพบเจอกับอันตรายเข้า สภาพเช่นนี้ของเขาคงไม่อาจป้องกันตัวได้

เขาแอบขยับแขนของเขาเบาๆ แต่ก็พบว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด เสด็จอาเก้าจึงค่อยๆ เคลื่อนไหวมากขึ้น แต่แล้วเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติไปอย่างรวดเร็ว คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาเงียบเกินไปแล้ว

เมื่อก้มหน้าลงมอง ใบหน้าที่สง่างามของเสด็จอาเก้าก็แสดงความอ่อนโยนออกมาโดยไม่รู้ตัว “เจ้านี่ช่าง...” จู่ๆนางก็หลับไปในอ้อมแขนของเขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางเชื่อใจเขามากเกินไปหรือนางไม่ได้เห็นเขาเป็นผู้ชาย

นางไม่รู้หรือว่าการที่ชายหญิงอยู่ด้วยกันในห้องสองต่อสองแล้วยังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมเช่นนี้จะสามารถทำเรื่องต่างๆ ได้มากมาย? แต่ไม่ว่าจะทำอะไร คนที่เสียหายล้วนเป็นนาง

เสด็จอาเก้าปรับท่าทางอย่างระมัดระวัง ยามที่เตรียมจะอุ้มเฟิ่งชิงเฉินไปที่เตียงก็มองเห็นใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

นางร้องไห้!

นางร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ตั้งนาน แต่เขากลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อย เสด็จอาเก้าพบว่าหัวใจของเขาถูกบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เขาพบเห็นหญิงงามร้องไห้มามาก แต่ไม่เคยเห็นใครที่ร้องไห้โดยไม่มีเสียงอย่างเฟิ่งชิงเฉิน ทำให้เขาปวดใจเป็นอย่างมาก

สามารถร้องไห้ต่อหน้าเขาโดยไม่ถูกเขารู้ นอกจากเฟิ่งชิงเฉินจะหลั่งน้ำตาอย่างเงียบๆ แล้วนางยังไม่ส่งเสียงเลยแม้แต่น้อย น้ำตาอันน่าอึดอัดเหล่านี้ ทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกทุกข์ใจ

มือทั้งสองของเสด็จอาเก้าที่กอดเฟิ่งชิงเฉินกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว!

“เฟิ่งชิงเฉิน แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจึงทำให้เจ้าเจ็บปวดหัวใจได้ถึงเพียงนี้?”

“เฟิ่งชิงเฉิน แท้จริงแล้วเป็นใครที่ทำร้ายเจ้า?”

ความอ่อนโยนบนใบหน้าของเสด็จอาเก้าหายไปในทันทีและแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บเย็นชา

คนที่จะรังแกเฟิ่งชิงเฉินได้มีเพียงเขาเท่านั้น

เขาวางเฟิ่งชิงเฉินลงบนเตียงอย่างระมัดระวังและดึงผ้าห่มมาห่มให้นางอย่างงุ่มง่าม แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะไม่เต็มใจแต่เขาก็ตัดสินใจที่จะจากไป

เขาต้องออกไปสืบดูให้ชัดเจนว่า แท้จริงแล้วเฟิ่งชิงเฉินไปพบเจอกับใครมาและเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาไม่เชื่อว่าถ้าไม่มีอะไรเฟิ่งชิงเฉินจะมากอดเขาร้องไห้

รัศมีอาฆาตของเสด็จอาเก้านั้นรุนแรงมาก แต่ทันทีที่เขาหันหลังไป เขาก็ชะงักลง!

“ไม่เอา อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียว ข้าไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากอยู่คนเดียว” เฟิ่งชิงเฉินคว้าชายเสื้อของเสด็จอาเก้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ เสียงของนางแหบแห้งหลังจากการร้องไห้ ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็ให้รู้สึกสงสาร นางในตอนนี้ตรงกันข้ามกับตอนที่มีความเชื่อมั่นและความแข็งแกร่งในทุกๆ วันอย่างสิ้นเชิง

อ่อนแอและขี้กลัวยิ่งนัก น่าสงสารเหลือเกิน ที่เสด็จอาเก้าเกลียดที่สุดก็คือผู้หญิงที่เป็นแบบนี้ แต่เฟิ่งชิงเฉินที่มีท่าทีหมดหนทางเช่นนี้ เสด็จอาเก้ากลับเกลียดไม่ลง

ยามที่หญิงสาวผู้แข็งแกร่งแสดงด้านที่อ่อนแอและหมดหนทางออกมายิ่งทำให้เขาเจ็บปวดใจและไม่สามารถปฏิเสธได้

“ตกลง ข้าไม่ไป” ปล่อยให้คนพวกนั้นเป็นอิสระต่อไปอีกหนึ่งวันก็แล้วกัน เฟิ่งชิงเฉินที่เป็นเช่นนี้ทำให้เสด็จอาเก้าไม่สามารถใจแข็งกับนางได้ลงคอ

ดึกมากแล้ว เฟิ่งชิงเฉินหลับไปแล้ว เสด็จอาเก้าไม่ได้คิดจะนั่งอยู่อย่างนั้นไปทั้งคืน ถึงแม้ว่าการอดหลับอดนอนจะไม่มีผลอะไรกับเขา แต่หากนอนได้เขาก็จะนอนและเตียงของเฟิ่งชิงเฉินนั้นใหญ่พอ...

หลังจากที่ดับไฟและถอดรองเท้าแล้ว เสด็จอาเก้าก็ขึ้นไปบนเตียง เอ่อ......เตียงของเฟิ่งชิงเฉินค่อนข้างที่จะคับแคบเมื่อนอนสองคน แต่ก็ไม่เป็นไร เพียงแค่ทั้งคู่นอนเหมือนคนเดียวกันก็ไม่แออัดแล้ว