บทที่ 442 แข่งฉิน ให้ความสำคัญกำศัตรูทางด้านกลยุทธ์

ลมพัดมาอย่างรื่นรมย์ ดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่างจ้า ซึ่งเป็นวันที่เหมาะสำหรับการออกไปนอกบ้านอย่างมาก วันนี้เฟิ่งชิงเฉินเตรียมออกไปนอกบ้านเช่นกัน แต่สถานที่ที่นางจะออกไปเที่ยวนั้นพิเศษอย่างมาก นั่นก็คืออุทยานหลวงแห่งตงหลิง

เช้าตรู่ พระราชวังได้ส่งทหารมารับนางและซูหว่านไป โชคดีเฟิ่งชิงเฉินเตรียมพร้อมอย่างดี นางตื่นนอนก่อนรุ่งสาง และแต่งตัวแต่เช้า เมื่อขันทีมาเห็นเฟิ่งชิงเฉิน ก็ตกตะลึงอย่างมาก

วันนี้คุณหนูเฟิ่งงดงามมาก เขาไม่รู้ว่าฝีมือการเล่นฉินนั้นเป็นอย่างไร แต่ว่าความมีพลังนี้จะสามารถกดดันซูหว่านได้อย่างแน่นอน

"คุณหนูเฟิ่ง เชิญขอรับ..." หญิงงามเป็นที่รักของทุกคน แม้แต่ขันทีที่ไม่มีน้องชายของตนแล้ว ก็ยังอยากเอาใจเมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินที่สวยงามเช่นนี้

“ขอบใจกงกงอย่างมาก” เฟิ่งชิงเฉินให้รางวัลเช่นเคยอย่างไม่ลังเล

เงินมีพอใจก็เพียงพอแล้ว แม้ว่านางจะรักเงิน แต่นางก็ไม่เคยโลภเงิน เงินนั้นหามาก็เพื่อใช้มัน ฉะนั้นเฟิ่งชิงเฉินใช้เงินอย่างใจกล้ามาก เวลาให้รางวัลก็ใจกว้างมากเช่นกัน

คนอื่นๆ เขาให้เศษเงินหลายตำลึง แต่นางให้ทีให้สิบตำลึง สำหรับขันทีในพระราชวัง นางให้เป็นธนบัตรเงินหนึ่งร้อยตำลึง

หลังจากได้รับเงินและอีกฝ่ายเป็นหญิงงานอีกด้วย ขันทีจึงตั้งใจประจบ และเมื่อเฟิ่งชิงเฉินขึ้นเกี๊ยวพระราชวังไป เขาก็เอ่ยเตือนราวกับติดตลกว่า "ที่อุทยานหลวงวันนี้มีผู้สูงศักดิ์มากมาย ทั้งจักรพรรดิ เสด็จอาเก้า องค์รัชทายาท ลั่วอ๋อง ฮองเฮา กุ้ยเฟย พระสนมเซียนนั่นแน่นอนอยู่แล้ว ส่วน องค์ชายสามแห่งแคว้นหนานหลิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้นซีหลิงก็มาถึงแต่เช้าเช่นกัน แม้แต่คุณชายซีหยวนผู้ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องฉินอย่างมากก็มาเช่นกัน ส่วนไท่ฟู่ ไท่เป่า ไท่ซือก็ได้รับเชิญเป็นแขกสำคัญเช่นกันขอรับ”

เขาเน้นชื่อของสี่คนสุดท้ายอย่างหนัก เป็นการเตือนเฟิ่งชิงเฉินว่า สี่คนสุดท้ายมีคุณสมบัติที่จะตัดสินผลการแข่งในวันนี้

“ที่กงกงกล่าวมานั้นจริงยิ่งนัก มีแต่ผู้สูงศักดิ์เสียจริง” เฟิ่งชิงเฉินยิ้มและรับความหวังดีนี้เอาไว้ จากนั้นก็นั่งพร้อมกล่องฉินของตน

ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นการแข่งขันที่ "ยุติธรรม" อย่างมาก คุณชายหยวนซีอยู่ที่นี่ เช่นนั้นก็ต้องแข่งเรื่องฝีมือการเล่นฉินอย่างจริงจัง

ต้องบอกว่าซูหว่านเป็นผู้หญิงที่ฉลาด ซูหว่านรู้ดีว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่สามารถเอาชนะนางด้วยความสามารถตนได้

เฟิ่งชิงเฉินรู้จักคุณชายหยวนซี แต่ไม่มีใครรู้ว่านามสกุลของคุณชายหยวนซีคืออะไร บางคนกล่าวว่าเขามีนามสกุลชุย บางคนก็กล่าวว่าเขาเป็นทายาทของอดีตราชวงศ์ เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามเช่นนี้ของผู้คน คุณชายหยวนซีไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ

มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับตัวตนของคุณชายหยวนซี แต่ทุกคนก็แค่คาดเดา ไม่มีหลักฐานเลย แต่ทุกคนต่างก็คิดว่าคำกล่าวที่ว่าเป็นลูกหลานของตระกูลชุยนั้นสมเหตุผลมากกว่า หากเป็นทายาทของอดีตราชวงศ์จริงๆ จักรพรรดิแห่งสี่อาณาจักรคงจะฆ่าเขาไปนานแล้ว

ตัวตนของคุณชายหยวนซีเป็นเรื่องลึกลับ แต่ก็ไม่กระทบต่อความยกย่องชื่นชมที่ทุกคนมีต่อเขา คุณชายหยวนซีหล่อเหลา อบอุ่นสง่า และยังเล่นฉินได้ดีเยี่ยม

ฝีมือการละเล่นฉินของเขา ถูกจักรพรรดิแห่งสี่อาณาจักรและเจ้าเมืองเมืองจิ่วยกย่องว่าเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้านี้ แต่เขากลับบอกว่าตนนั้นเป็นเพียงที่สอง มีคนหนึ่งมีฝีมือเล่นฉินที่ดีเยี่ยมกว่าเขาเป็นร้อยเท่าพันเท่า ส่วนคนผู้นั้นเป็นใคร เขากลับไม่บอก.. …

คนธรรมดาเมื่อได้ยินว่าคุณชายหยวนซีมาร่วมงาน มักจะเสียความมั่นใจและฝีมือที่เคยมีแต่เดิม เพราะคุณชายหยวนซีเป็นถึงระดับเทพ การละเล่นฉินต่อหน้าเขานั้น ต้องมีความกล้าและความมั่นใจอย่างมาก

แม้แต่ซูหว่านที่มั่นใจอย่างมาก นางก็ลังเลอยู่นานก่อนจะยอมให้เชิญคุณชายหยวนซีมาเป็นกรรมการ ทักษะเปียโนของซูหว่านยังไม่ดีเท่าของคุณชายหยวนซีอย่างแน่นอน แต่ซูหว่านกังวลว่าคุณชายหยวนซีจะตัดสินฝีมือของนางอย่างไร้ปรานี ถึงเวลานั้นแม้ว่านางจะเอาชนะเฟิ่งชิงเฉินได้ ตนเองก็เสียหน้าเช่นกัน

แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้มีสองด้าน หากคุณชายหยวนซีบอกว่าทักษะเปียโนของซูหว่านนั้นดีเยี่ยม เช่นนั้นซูหว่านก็จะมีชื่อเสียงโด่งดัง อย่างที่เฟิ่งชิงเฉินพูด หากว่าผลยังไม่ออกมา ทุกอย่างก็มีโอกาสครึ่งต่อครึ่ง........

และสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเฟิ่งชิงเฉินเลย นางไม่ได้คิดว่าจะเสียหน้าต่อหน้าทุกคน การเล่นฉินอะไรนั่นมิใช่สิ่งสำคัญกระไร

เฟิ่งชิงเฉินอาศัยอยู่ไกลมาก ดังนั้นนางจึงเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงงาน เฟิ่งชิงเฉินถือฉินเอาไว้และก้มหน้าลง ภายใต้การนำทางของนางกำนัล นางได้ถวายพระพรต่อจักรพรรดิ เมื่อตอนที่จักรพรรดิเห็นเสื้อผ้าที่เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่ ท่านก็ขยับคิ้วเล็กน้อย คนที่รู้จักจักรพรรดิดีต่างก็ทราบว่า ท่านไม่พอใจกับแต่งกายของเฟิ่งชิงเฉิน

นางแต่งชุดดำทั้งตัว ดูไม่เด่นเท่าไหร่นัก เมื่อมองดูซูหว่าน นางใส่ชุดพระราชวังสีฟ้า ดูสดใสและงดงาม สง่าและอ่อนโยน นางได้แสดงความเป็นผู้ดีและความอ่อนโยนของหยิงสาวตระกูลซูออกมาให้ทุกคนได้เห็น ทำให้คนดูนั้นรู้สึกสลายใจ ฉะนั้นเมื่อเฟิ่งชิงเฉินเทียบกับซูหว่านจึงดูด้อยลงอย่างมาก

“ยืนขึ้นได้” ไม่พอใจก็ส่วนของเรื่องไม่พอใจ เวลานี้ไม่เหมาะที่จะกล่าวกระไรมากนัก แต่เมื่อเฟิ่งชิงเฉินยืนขึ้นท่านจึงพบว่า............

ตนคิดผิดไป!

จักรพรรดิไม่คาดคิดว่าตนจะมีวันที่เข้าใจผิด ชุดดำทั้งตัวของเฟิ่งชิงเฉินมิได้เป็นดั่งที่ท่านคิด ชุดดำของเฟิ่งชิงเฉินนั้นมีความพิเศษซ่อนอยู่

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินยืนขึ้น ลวดลายสีทองที่ไหลไปมาอยู่ชายแขนเสื้อและชายเสื้อก็ไหลไปมา ราวกับน้ำ และพิเศษเสียจนจักรพรรดิสามารถได้ยินเสียงของน้ำด้วยซ้ำ

ใช่แล้วมันเป็นลายน้ำ เมื่อชายเสื้อพลิ้วไหว ด้ายสีทองที่ริบหรี่นั้นก็จะไหลไปมาเหมือนสายน้ำ

เสื้อผ้านี้เป็นแบบที่เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่อยู่ประจำ แขนเสื้อที่กว้างใหญ่ ชายเสื้อที่พลิ้วไหวไปมา และสิ่งที่สง่าและอดเยี่ยมที่สุดก็คือลายน้ำสีทองบนเสื้อผ้าของนาง และดอกบัวที่ปักด้วยไหมสีดำบนเข็มขัดสีทอง

ทั้งๆ ที่ใช้เส้นไหมสีดำธรรมดา แต่ดอกบัวนั้นกลับดูเหมือนจะมีชีวิต โดยอยู่บนเข็มขัดทีละดอกอย่างเหมือนจริง ต้องยอมรับว่างานปักนี้ยอดเยี่ยมอย่างมาก

แน่นอนว่าเสื้อผ้าที่ประณีต ต้องเป็นคนที่สามารถใส่ได้เท่านั้น จักรพรรดิเคยได้เห็นความดูดีและอ่อนโยนบนเสื้อสีแดงที่เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่ ท่านคิดมาตลอดว่าสีที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเฟิ่งชิงเฉินคือสีแดง แต่ไม่คิดว่าเพิ่งจะมารู้ในวันนี้ว่า สีที่สามารถเผยบุคลิกของเฟิ่งชิงเฉินที่สุดกลับเป็นสีดำ