บทที่ 445 ปลอบโยน ขอเฟิ่งชิงเฉินแต่งงานต่อหน้าทุกคน

คุณชายหยวนซีไม่ได้พูดอะไร แต่คำถามหลายคำถามนี้แสดงความคิดเห็นของเขาออกมาแล้ว เฟิ่งชิงเฉินและซูหว่าน ให้สูงใครต่ำ มิจำเป็นต้องเอ่ย ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็ทราบดี

มีคนดีใจย่อมมีคนเศร้าใจ องค์รัชทายาทที่เดิมไม่คาดหวังกับเฟิ่งชิงเฉินเท่าไร่ วินาทีนี้พวกเขาดีใจกับเฟิ่งชิงเฉินจากใจจริง

ในการต่อสู้ครั้งแรก นางชนะซูหว่านที่มั่นใจในทักษะฉินของตนอย่างมากไป และเฟิ่งชิงเฉินชนะเกมนี้อย่างสวยงาม

ใบหน้าของซูหว่านซีดและตาของนางโปนเล็กน้อย ราวกับว่านางอยากจะกลืนเฟิ่งชิงเฉินทั้งเป็น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางสามารถพูดได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินใช้เล่ห์เหลี่ยม แต่ตอนนี้ คุณชายหยวนซีเอ่ยปากกล่าวว่าจะขอเป็นศิษย์เฟิ่งชิงเฉิน นางจะกล้ากล่าวว่าฝีมือของเฟิ่งชิงเฉินไม่ดีอีกหรือ?

จนเมื่อเวลานี้ ซูหว่านตระหนักได้ว่าคุณชายหยวนซีเพียงชมว่าฝีมือการเล่นฉินของนางดี แต่ก็แค่ชนด้านทักษะ บอกว่านางไม่สามารถสื่ออารมณ์ออกมาได้ บทเพลงที่นางบรรเลงไม่สามารถกระทบจิตใจของคุณชายหยวนซีได้

เมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังมองดูตนอยู่ ซูหว่านจึงเงยหน้าขึ้น และสบตากับแววตาที่เย็นชาของหนานหลิงจิ่นฝานพอดี ทำให้ซูหว่านตกใจจนก้มหัวลง และเสียวสันหลังอย่างมาก

นางจะทำอย่างไรดี?

ความผิดปกติของซูหว่านแสดงออกอย่างชัดเจน แต่ทุกคนคิดว่านางแค่ไม่ยอมแพ้ จึงเพียงแค่มองและละสายตาไป ต่างก็รอคำตอบของเฟิ่งชิงเฉิน ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะยอมรับคุณชายหยวนซีเป็นศิษย์หรือไม่

รอยยิ้มเปล่งประกายในดวงตาของเสด็จอาเก้า เขาภูมิใจในตัวเฟิ่งชิงเฉิน คนที่สามารถทำให้คุณชายหยวนซีประทับใจด้านทักษะการเล่นฉิน นอกเหนือจากคนที่เป็นอันดับหนึ่งในโลกที่คุณชายหยวนซีว่าแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนที่สอง

แน่นอน เขาอยากรู้ด้วยว่าเฟิ่งชิงเฉินจะปฏิเสธคุณหยวนซีอย่างไร คนอื่นไม่รู้แต่เสด็จอาเก้ารู้ดีว่าเพลง " ท้องทะเลและฟ้าสีคราม” ที่เฟิ่งชิงเฉินบรรเลง อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งของที่อยู่ในมือของนาง

หากมิใช่เพราะว่าเฟิ่งชิงเฉินเล่นฉินไม่เป็น แล้วนางจะเอาสายฉินออกทั้งหมดเพื่อการใด? ต้องรู้ว่าส่วนที่มีค่าที่สุดของฉินสายน้ำแข็งนี้ คือสายทั้งเจ็ดเส้นนั้น

เอ่อ... ตามที่เสด็จอาเก้าคาดไว้ เฟิ่งชิงเฉินมึนงงอย่างมาก นางคิดว่าคุณชายหยวนซีจะสงสัยในเสียงน้ำที่ไม่เหมือนฉินนี้ แต่นางไม่คาดคิดว่าผลจะออกมาเช่นนี้ น่าตะลึงเสียจริง

ปรมาจารย์ด้านฉินที่หล่อเหลาและสูงส่งกระไรดัน ต่างก็แค่โกหกทั้งนั้น มองดูดวงตาที่คลั่งไคล้ของเขา มันเหมือนกับสุนัขจรจัดเห็นซาลาเปาเนื้อ เอ่อ... แน่นอนว่านางไม่ใช่ซาลาเปาเนื้อ

“คุณชายหยวนซี ท่านกำลังล้อเล่นหรือไม่?” เฟิ่งชิงเฉินโชคดีเล็กน้อยที่วันนี้ตนเป็นราชินีผู้สูงศักดิ์ ลึกลับ และสง่างาม แม้ว่าตนจะปฏิเสธก็มีเหตุผลเพียงพอ ดูสงบและหยิ่งผยอง

“แม่หญิงชิงเฉิน ข้าน้อยจริงจัง ข้าน้อยต้องการที่จะเรียนรู้จริงๆ สิ่งสูงสุดของการบรรเลงฉินคือการทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ ทำให้คนลืมตัวเองไป เสียงฉินของแม่หญิงชิงเฉินมาถึงขั้นนี้แล้ว” คุณชายหยวนซีดูจริงจัง มีความคาดหวังในแววตาเล็กน้อย

ดนตรีบำบัดสามารถทำให้ร่มรื่นหัวใจอย่างแน่นอน แม้จะไม่ใช่ผลงานของนางก็ตาม แต่นางพูดไม่ได้ เฟิ่งชิงเฉิน แค่รู้สึกว่าคนๆ นี้กำลังหากเรื่องนาง ความรู้สึกดีๆ ที่นางมีได้หายไปแล้ว “คุณชายหยวนซี ข้าจะมองคุณแค่ว่าอย่างขำขัน เพลง "ทะเลและท้องฟ้าสีคราม" นี้ ข้าจะสอนเพียงลูกสาวของข้า” เก่งจริง ก็มาเกิดใหม่เป็นลูกสาวข้าสิ

“อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นข้าแต่งงานกับเจ้าก็ย่อมได้ ถึงเวลานั้นเจ้าสอนลูกสาวของเรา ข้าให้ลูกสาวสอนข้า” คุณชายหยวนซีขอแต่งงานกลางงาน

“คุณชายหยวนซี เรื่องแบบนี้จะเอามาพูดตลกมิได้” คราวนี้ไม่เพียงแต่เฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น แต่จักรพรรดิและคนอื่นๆ ยังคิดว่าคุณชายหยวนซีบ้าไปแล้ว ไท่เป่าที่อยู่ข้างเขาเกลี้ยกล่อมเขาทันที

เสด็จอาเก้าเองก็หน้าเสียเพราะคำพูดของคุณชายหยวนซี

แค่เล่นฉินก็ทำให้เขาขอแต่งงานได้ แม้แต่เรื่องลูกสาวก็คิดเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งชิงเฉินเก่งจริงๆ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เฟิ่งชิงเฉินแค่ช่วยเขาจัดการปัญหาซูหว่านก็เอาแต่ร้องว่ารำคาญแล้ว แล้วเขาล่ะ?

หวังจิ่นหลิง ซีหลิงเทียนเหล่ย ซีหลิงจิ่นฝาน ตงหลิงจื่นลั่ว ตงหลิงจื่อชุน อวี่เหวินหยวนฮั่ว ตอนนี้มีคุณชายหยวนซีมาอีกคน คนเหล่านี้เห็นว่าเขาว่างเกินไปใช่หรือไม่?