บทที่ 454 การเขียนตัวอักษร จิ่วชิงเสียเปรียบแล้ว

"มัวนิ่งอยู่ทำไม รีบปลดกางเกงสิ" เฟิ่งชิงเฉินรออยู่นานสองนานก็ยังไม่เห็นหลานจิ่วชิงทำอะไรเสียที นางจึงเร่งเขา

เอ่อ......หลานจิ่วชิงมองหน้านาง เขารู้มาตลอดว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนที่ใจแข็ง เนื่องจากนางเป็นหมอ ความรู้สึกในแง่ของชายหญิงจึงเป็นเรื่องที่ชาชินสำหรับนาง แต่หลานจิ่วชิงนึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าเฟิ่งชิงเฉินจะใจแข็งถึงเพียงนี้

ชายหญิงอยู่กันในห้องสองต่อสอง แถมนางยังสั่งให้เขาถอดกางเกง นี่นางไม่รู้หรืออย่างไรว่าการทำเช่นนี้จะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายๆ?

เพราะคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน บวกกับการตอบสนองของร่างกาย ร่างกายเขาอ่อนไหว หลานจิ่วชิงผู้แน่วแน่นอนนิ่งอยู่ดังเดิม ร่างกายของเขายังแน่นิ่งไม่ไหวติง

"เป็นอะไรไป? เจ็บแผลหรือ?" เฟิ่งชิงเฉินรอจนเริ่มเหลืออด นางกวาดสายตามองร่างเขาและคาดเดาว่าเขาคงเจ็บหนักมาก นางไม่รีรอ รีบวางผ้าซับเลือดไว้ข้างๆแล้วโน้มตัวลงไปช่วยหลานจิ่วชิงปลดกางเกง

ให้ตายสิ หน้าที่พยาบาลนางก็ต้องทำด้วยหรือนี่

เฟิ่งชิงเฉินศึกษาหนทางแก้ปมผูกกางเกงอยู่นาน ในที่สุดนางก็แก้ปมได้ เฟิ่งชิงเฉินมัวแต่ยุ่งอยู่กับการปลดกางเกงเพื่อที่จะทำแผล จนไม่ได้สังเกตว่าใบหน้าภายใต้หน้ากากของหลานจิ่วชิงนั้นแดงก่ำเสียยิ่งกว่าอะไรแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินไม่จำเป็นต้องถอดกางเกงเขาออกทั้งหมด เพียงให้พ้นจากบาดแผลก็พอแล้ว เฟิ่งชิงเฉินจับตัวหลานจิ่วชิงเพื่อขอให้เขาขยับตัวเล็กน้อย หลานจิ่วชิงก็ให้ความร่วมมือ เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้ง กางเกงของเขาก็หลุดลงมาจนถึงจุดสำคัญแล้ว หากกางเกงยังหลุดลงไปอีก เห็นทีจะมีสิ่งที่ไม่ควรแสดงตัวโผล่ออกมาให้เห็นอย่างแน่นอน

นี่เป็นครั้งแรกที่หลานจิ่วชิงรู้สึกว่าการทำแผลเป็นเรื่องน่าเหนื่อยใจ เนื่องจากตำแหน่งแผลอยู่ใกล้ๆกับร่างกายท่อนล่าง มือของเฟิ่งชิงเฉินจึงเผลอไปโดนท่อนล่างของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และหลังจากนั้น......หลานจิ่วชิงก็จะเกิดการตอบสนองแบบแปลกๆ

เฮ่อ......

หลานจิ่วชิงอึดอัดใจจนแทบทนไม่ไหวแล้ว อยากรีบๆดึงกางเกงขึ้นมาแล้วเดินหนีไปเสีย แต่เขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินไม่รู้สึกอะไรเลย แถมยังไม่ได้สังเกตท่าทีแปลกๆของเขาด้วย นางกำลังทำแผลให้เขาอย่างตั้งใจ

เฟิ่งชิงเฉินเริ่มต้นจากการใช้น้ำร้อนมาเช็ดคราบเลือดรอบปากแผลจนสะอาด ส่วนตัวบาดแผล นางหยิบเข็มขนาดเล็กออกมาจากกล่องยาแล้วฉีดลงไปบนตัวเขา

เมื่อฉีดยาเสร็จแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ล้างแผลให้เขาก่อนที่จะเย็บแผล เขาไม่รู้สึกเจ็บเลย ปลายเข็มที่ร้อยไปร้อยมาบนตัวเขา เขาเพียงรู้สึกคันเหมือนมดกัด และหลังจากนั้นสักพักเขาก็รู้สึกคล้ายกับว่ามีมดมากัดที่หัวใจของเขา มันคันยุบยิบจนเขาอยากปัดมือของเฟิ่งชิงเฉินทิ้ง......

หลานจิ่วชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติอารมณ์ของตัวเอง

แต่เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินกำลังใจจดใจจ่อกับการทำแผล ทำให้หลานจิ่วชิงเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจ เขาจ้องมองใบหน้าทางด้านข้างอันงดงามของนาง มองอยู่เช่นนั้นไม่วางตา

เขาชอบดูเฟิ่งชิงเฉินรักษาคน นางดูสุขุมรอบคอบและระมัดระวัง แต่มองๆไปก็ดูน่าเห็นใจ เรื่องนี้นางคงจะยังไม่รู้

ภาพเช่นนี้ของเฟิ่งชิงเฉินให้เขาดูเป็นร้อยครั้งเขาก็ไม่เบื่อเลย

ดูไปดูมา หลานจิ่วชิงก็ต้องเจอกับเรื่องไม่คาดคิด

หลังจากที่เฟิ่งชิงเฉินเย็บแผลเสร็จแล้ว นางก็ลุกไปหยิบยาทาภายนอกจากกล่องเครื่องมือการผ่าตัด และยังมีผ้าสำหรับใช้พันแผล เมื่อนางหันกลับมา มือของนางก็บังเอิญไปโดนต้นเสาสะท้านฟ้าของเขา

มันอุ่นๆชอบกลนี่ ทำให้เฟิ่งชิงเฉินสัมผัสต่ออยู่สักพัก จนเมื่อเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร นางก็รีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว "ขอโทษที เป็นอุบัติเหตุน่ะ"

นี่มันอะไรกัน!

เฟิ่งชิงเฉินมองไปทางอื่นโดยมีสีหน้าที่นิ่งเฉย นางกลับหลังหัน ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่หลานจิ่วชิงกลับรู้สึกเหมือนกระแสเลือดไหลย้อนกลับ หลังจากที่อาการร้อนผ่าวบนใบหน้าเพิ่งจางหาย พลันทุกอย่างก็เหมือนปะทุขึ้นอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เป็นมากกว่าครั้งก่อน หลานจิ่วชิงจะควบคุมจังหวะการหายใจอย่างไรดี เขาจะทำใจให้สงบได้อย่างไร ตอนนี้เขาว้าวุ่นไปหมดแล้ว......

เฟิ่งชิงเฉินหยิบยามาทาให้หลานจิ่วชิง หลังจากนั้นนางก็พันแผล นางไม่ได้สนใจเลยว่าสิ่งเหล่านี้จะทำให้เขาเขินอาย ตอนนี้นางเป็นหมอ เมื่ออยู่ต่อหน้าหมอ คนไข้คงไม่อยากพูดอะไรมาก สิ่งสำคัญคือของของหลานจิ่วชิงไม่ได้โผล่ออกมา หากโผล่ออกมาจริงๆแล้วล่ะก็ คนที่เขินอายก็คงจะเป็นนาง

"พรุ่งนี้ท่านยังต้องไปทำธุระอีก เดี๋ยวข้าจะพันแผลให้ท่านหลายๆรอบ ท่านเองก็ระวังหน่อยนะ พยายามอย่าทำให้แผลแยก หากแผลแยกขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องใหญ่" เฟิ่งชิงเฉินประคองหลานจิ่วชิงให้ลุกขึ้น แล้วนำผ้าพันแผลมาพันรอบๆเอวของเขา

รอบเอวหลานจิ่วชิงมีขนาดพอเหมาะ พอที่แขนของหญิงสาวคนหนึ่งจะโอบล้อมได้สบาย ว่าที่ฮูหยินของหลานจิ่วชิงจะต้องโชคดีมาก เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะแอบคิดเช่นนี้

ส่วนเรื่องเจ้าน้องชายหลานจิ่วชิง เฟิ่งชิงเฉินหาได้ใส่ใจไม่ ขอโทษนะ ตอนนี้นางกำลังให้ความสนใจกับเรื่องบาดแผลอยู่ ถึงเห็นแล้วจะเป็นอย่างไรล่ะ นางไม่ใช่หมอด้านระบบทางเดินปัสสาวะเสียหน่อย แล้วหลานจิ่วชิงก็ไม่ได้มาตัดแต่งชิ้นส่วนตรงนั้นด้วย นางไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับส่วนนั้นของหลานจิ่วชิง

เพื่อเป็นการป้องกันรอยแผลแยก เฟิ่งชิงเฉินยังพันผ้ารอบสะโพกหลายๆรอบ เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ตัวแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็มัดปมแล้วตัดเศษผ้าพันแผลที่เหลือทิ้ง

"เสร็จแล้ว ลุกขึ้นสิ เดี๋ยวข้าจะช่วยท่านสวมกางเกง" เฟิ่งชิงเฉินทำราวกับว่าหลานจิ่วชิงมิได้เป็นบุรุษเพศทั่วๆไป แต่เป็นเพียงผู้ป่วยอาการหนักที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้

หลานจิ่วชิงอยากบอกกับนางว่ามือของเขานั้นไม่ได้บาดเจ็บ เขาสามารถสวมกางเกงเองได้ แต่ทว่า......

ลึกๆในใจแล้ว เขาก็เปิดใจยอมรับการดูแลจากเฟิ่งชิงเฉิน หลังจากที่พันแผลเสร็จแล้ว เขาก็รู้สึกดีขึ้น เขาเริ่มมีแรงลุกขึ้นยืน เพื่อให้เฟิ่งชิงเฉินทำงานได้สะดวก แต่ไม่นึกไม่ฝันว่า......