บทที่ 467 ประหลาดใจ ไม่ทำให้ผิดหวังแน่

เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนที่ชื่นชอบความสงบเรียบง่าย นางดำรงชีวิตอยู่บนความเรียบง่ายมาโดยตลอด แต่สวรรค์มักกลั่นแกล้งนาง ยิ่งนางต้องการความสงบเสงี่ยมเพียงใด ในทางกลับกัน กลับทำให้นางดูโดดเด่นกระทั่งนางกลายเป็นจุดสนใจของคนในเมืองหลวงโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกการกระทำล้วนมีคนกำลังจับจ้อง

ไม่ว่าจะเป็นความตั้งใจหรือไม่ ความประสงค์ดีหรือประสงค์ร้าย แต่ก็มักจะมีคนผลักนางมายังปากเหวอยู่เสมอ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหนีพ้น ที่จริงเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ใช่คนที่จะยอมหดหัวอยู่ในกระดอง ดังนั้นนางจึงตัดสินใจที่จะทำตัวโดดเด่นไปเสียดีกว่า

เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยวนของซูหว่าน เฟิ่งชิงเฉินยังคงนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับเขยื้อน มือขวาของนางลูบไปที่ไรผม ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเฉยเมยว่า “คุณหนูซูวางใจเถิด ชิงเฉินจะไม่ทำให้คุณหนูต้องผิดหวังอย่างแน่นอน และจะทำให้คุณหนูรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง”

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะนั่งอยู่ และซูหว่านกำลังยืน แต่ความสง่างามของเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่แพ้ให้แก่ซูหว่านแม้แต่น้อย เฟิ่งชิงเฉินเผยถึงความมั่นใจและเย่อหยิ่งออกมา จากรากลึกไม่ใช่สิ่งที่บุตรสาวแห่งตระกูลซูจะเทียบได้

ตระกูลซูหากจะกล่าวอย่างไม่น่าฟังก็เป็นเพียงแค่ชนชั้นสูงยุคใหม่ แท้จริงแล้วตระกูลของพวกเขาคือตระกูลที่พึ่งพาสตรีเพื่อให้ก้าวหน้า ไม่เช่นนั้นก็คงไม่เสนอยื่นเรื่องการแข่งขันกับเฟิ่งชิงเฉินอันไร้สาระเช่นนี้

หากเป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงอย่างแท้จริง ควรจะเป็นเช่นตระกูลหวัง ต่อให้ดูถูกเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่แสดงท่าทางออกมา เมื่อครั้นพบเจอกับเฟิ่งชิงเฉินยังสามารถให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น

“หว่านหว่านจะคอยดู หวังว่าคุณหนูเฟิ่งจะไม่ทำให้ใครต้องผิดหวัง” หากว่าตัวนางทำได้ไม่ดีพอ เฟิ่งชิงเฉินก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ ทั้งที่เป็นการแข่งขันเช่นกัน เหตุใดนางจึงต้องพบเจอกับการข่มขู่จากองค์ชายสาม ส่วนเฟิ่งชิงเฉินกลับออกไปเที่ยวเล่นกับเสด็จอาเก้า

เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะออกมาโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใด เมื่อพบว่าดูเหมือนซูหว่านกำลังจะกล่าวบางอย่างออกมา เฟิ่งชิงเฉินก็ชี้ไปทางด้านหลังของซูหว่านแล้วกล่าวว่า “คุณหนูซู เหยียนหล่าวเดินทางมาแล้ว”

ร่างของซูหว่านชะงักลง สีหน้าของนางเปลี่ยนไป ประโยคเมื่อครู่ติดอยู่ในลำคอ การวิจารณ์ของเหยียนหล่าวเมื่อวานนี้ที่มีต่อนาง แม้ว่าองค์ชายสามจะกำชับไว้จึงไม่ได้เผยแพร่ออกไป แต่คนในแวดวงทุกคนล้วนรู้ดี บรรดานักปราชญ์ไม่มีผู้ใดรู้สึกประทับใจนาง บัดนี้ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม อีกทั้งยังส่งผลกระทบต่อบุรุษของตระกูลซูอีกด้วย

เหยียนหล่าวผู้อาวุโสนี้ อย่าว่าแต่นางเลย ต่อให้เป็นคนอื่นในตระกูลซูก็ไม่กล้าที่จะทำให้ขุ่นเคืองใจ ไม่มีผู้ใดกล้าทำท่าทางหยิ่งผยอง นางจึงหายใจเข้าเล็กน้อยเพื่อปรับอารมณ์แล้วแสร้งทำเป็นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปนั่งยังตำแหน่งของตนเองอย่างสง่างาม ขณะที่นางหันหลังกลับไป ซูหว่านจงใจหันไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นรูปลักษณ์อันงดงามของตนต่อเหยียนหล่าว ตั้งใจจะทำท่าคำนับ แต่นางกลับพบว่าที่ด้านหลังไม่มีเงาของเหยียนหล่าวเสียด้วยซ้ำ

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าโกหกข้า!” ซูหว่านก้มหน้าลง นางไม่อาจรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ได้เลย

เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะคิกคัก เดิมทีนางตั้งใจจะกล่าวว่าใครใช้ให้เจ้าหลอกง่ายกันเล่า แต่เมื่อคิดไปคิดมานางก็ตัดสินใจไม่แกล้งซูหว่านดีกว่า เฟิ่งชิงเฉินยืดตัวตรงแล้วกล่าวด้วยท่าทางจริงจังว่า “คุณหนูซู สตรีในตระกูลใหญ่นั้นสามารถยิ้มแย้มได้เมื่อมีความสุข แต่ยามโศกเศร้าจะแสดงออกมาให้ผู้อื่นเห็นไม่ได้ ดูท่าทางของท่านเช่นนี้ไม่ดีเลย” โชคดีเหลือเกินที่ผู้อยู่ตรงนั้นมีเพียงองค์รัชทายาทและเฟิ่งชิงเฉินอีกทั้งซูหว่านเพียงแค่สามคน ไม่อย่างนั้นซูหว่านคงจะโมโหกว่าเดิมเสียจนใบหน้าบิดเบี้ยว

แม้ว่าคำพูดของเฟิ่งชิงเฉินจะดูไม่น่าฟัง แต่นางก็กล่าวตามความจริง ท่าทางของซูหว่านเมื่อครู่ที่ไม่สำรวมจึงได้สงบลงเพราะคำพูดของเฟิ่งชิงเฉินเมื่อสักครู่นี้ นางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างห่อเหี่ยว

แต่ใครจะรู้กันเล่าว่า ขณะที่นางเพิ่งจะนั่งลง เหยียนหล่าวก็เดินทางมาจริงๆ

โชคดีที่ซูหว่านไม่ได้ติดใจเอาความถกเถียงกับเฟิ่งชิงเฉิน ไม่อย่างนั้นท่าทางของนางที่แก่งแย่งชิงดีกับเฟิ่งชิงเฉินหากว่าเหยียนหล่าวมาเห็นข่าวล่ะก็คงจะเกิดเป็นเรื่องอีกอย่างแน่นอน ซูหว่านรีบลุกขึ้นยืน นางไม่ได้ตั้งใจจะประจบสอพลอแต่ทำความคารวะตามปกติทั่วไป

เหยียนหล่าวเป็นคนซื่อตรง แม้ว่าเมื่อวานนี้เขาจะตำหนิซูหว่านไปไม่น้อย แต่อคติเหล่านั้นก็ไม่ได้นำมารวมกับการแข่งขันในวันนี้ ทัศนคติของเขาที่มีต่อซูหว่านยังคงเป็นเช่นเดิม

เนื่องจากเมื่อวานนี้การแข่งขันคัดลายมือนำมาซึ่งความไม่เป็นที่พึงพอใจ ในวันนี้การแข่งขันวาดภาพจึงไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาชมได้ องค์รัชทายาทเป็นตัวแทนของเสด็จอาเก้า ต่อให้เขาจะมีตำแหน่งเท่าเทียมกับองค์รัชทายาทซีหลิงเทียนเหล่ย แต่เขาก็ต้องนั่งบนบัลลังก์หลักในวันนี้

หลังจากที่องค์รัชทายาทประกาศเริ่มการแข่งขัน ทั้งเฟิ่งชิงเฉินและซูหว่านก็ได้ลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะของตนเอง ซึ่งอุปกรณ์ในการแข่งขันเช่น พู่กัน หมึก กระดาษ สี จะต้องจัดเตรียมไปเองเช่นเดียวกับการแข่งคัดลายมือ