บทที่ 475 ทำตัวเอง วิธีเอาตัวรอด

ปล่อยงั้นหรือ? กว่าจะได้โอกาสกอดนาง ตงหลิงจื่อลั่วจะปล่อยได้ยังไง ถ้าครั้งนี้ไม่พูดให้ชัดเจน ก็จะมีช่องว่างระหว่างพวกเขาเสมอ

เขาต้องการบอกเฟิ่งชิงเฉินว่าเรื่องอดีตทั้งหมดมองข้ามไปซะ พวกเขามาเริ่มจากการเป็นเพื่อนกัน เหมือน เฟิ่งชิงเฉินและหวังจิ่นหลิง

ตงหลิงจื่อลั่วและเฟิ่งชิงเฉินสบตากัน ตงหลิงจื่อลั่วเห็นความโกรธและความอดทนในสายตาของเฟิ่งชิงเฉิน และเงาของเขาเอง ...

เฟิ่งชิงเฉินจ้องไปที่ตงหลิงจื่อลั่วโดยไม่กระพริบตา นางต้องหาทางออกจากตงหลิงจื่อลั่วและนางยังต้องป้องกันการโจมตีอย่างไร้ความปราณีแบบกะทันหันของตงหลิงจื่อลั่ว ครึ่งตัวบนของนางถูกจับเอาไว้แน่น ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

นางเก่ง แต่มีแรงของผู้ชายและผู้หญิงต่างกันโดยธรรมชาติ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนางที่จะหลุดพ้นจากการโอบกอดของตงหลิงจื่อลั่ว ตงหลิงจื่อลั่วไม่ใช่บัณฑิตที่ไม่มีแรงสู้คน

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ผู้ชายคนนี้มีแต่ความน่าเกลียดชัง ขู่ก็ไม่ได้ผล เฟิ่งชิงเฉินเริ่มโกรธเคือง แววตาอาฆาตปรากฏขึ้นในดวงตา ไม่นาน... เมื่อตงหลิงจื่อลั่วตอบโต้กลับมา เฟิ่งชิงเฉินแตะไปที่หว่างขาของเขาอย่างแรง....

ตงหลิงจือหลัวเตรียมพร้อมแล้ว และขาขวาของเขาก็งอเล็กน้อย ขาของเฟิ่งชิงเฉินไว้ได้พอดี " ท่านี้อีกแล้ว เฟิ่งชิงเฉิน ไม่คิดจะเปลี่ยนเลยหรือไง? เจ้าคิดว่าข้าจะโดนหลอกท่าเดียวสองครั้งหรือ?”

ตงหลิงจื่อลั่วหัวเราะ กวาดล้างความเศร้าโศกของไม่กี่วันที่ผ่านมาจนสิ้น

“สิ่งที่ท่านอ๋องพูดก็คือถูกต้องอย่างมาก ชิงเฉินไม่น่าใช้แค่ท่านี้ท่าเดียว” นางไม่ปล่อยให้จือลั่วมีความสุขนานเกินไป เฟิ่งชิงเฉินเอียงศีรษะและกระแทกไปด้านหลัง เสียงดัง “ป๊อก” นางเอาหัวของตัวเองชนเข้ากับตงหลิงจื่อลั่ว

ความมืดเข้ามาครอบงำ เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเวียนหัวอยู่พักหนึ่ง เจ็บจนน้ำตาไหล และก็ด่าไอ้สารเลวนี้อยู่ในใจ ไหนบอกว่าเมื่อถูกคุมตัวเอาไว้ ท่าทีใช้ดีที่สุด สามารถทำให้อีกฝ่ายนั้นไม่ทันตั้งตัวได้ แต่ไม่ได้บอกนางว่า ท่านี้มีผลกระทบต่อตนเองมากกว่าศัตรู

เหมือนจะเลือดออก...

เฟิ่งชิงเฉินต่อต้านอาการวิงเวียนศีรษะและผลัก ตงหลิงจื่อลั่วออกไป

นางต้องออกจากที่นี่ และหากมีใครเห็นว่านางทำร้ายองค์ชาย นางก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อละ แต่ตงหลิงจื่อลั่วปฏิเสธที่จะปล่อยนางไป

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าบ้าไปแล้ว” ตงหลิงจื่อลั่วรู้สึกเจ็บที่หน้าผาก มีของเหลวอุ่น ๆ ไหลออกมาจากหน้าผากของเขา ดวงตาของเขามืดลง การกระแทกของเฟิ่ง ชิงเฉินทำให้เขายืนไม่คงที่ ตัวเขาล้มลงไปข้างหลัง

ในขณะที่ล้มลง ตงหลิงจื่อลั่วยังคงไม่ปล่อยมือของเฟิ่งชิงเฉิน

ตูม... ทั้งสองล้มลงกับพื้น โชคดีที่ เฟิ่งชิงเฉินใช้กำลัง ตงหลิงจื่อลั่วจึงล้มลงกับพื้น และเฟิ่งชิงเฉินตกอยู่ในอ้อมแขนของตงหลิงจื่อลั่วแทน

ชั่วขณะหนึ่งที่ศีรษะขอ เฟิ่งชิงเฉินเจ็บเจียงตาย และเขาไม่มีกำลังที่จะวุ่นวายกับตงหลิงจื่อลั่วดังนั้นเขาจึงนอนบนหลังของตงหลิงจื่อลั่วอย่างสงบ รอให้อาการวิงเวียนศีรษะหายไป

เมื่อถูกกระทบกระแทก เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหดหู่ใจ แต่โชคดีที่การแข่งในวันพรุ่งนี้จะไม่มีเกมง่ายๆ

เมื่อได้พบกับสองพี่น้องตงหลิงจื่อลั่ว เป็นไปตามคาด ไม่มีอะไรดีเกิดขึ้น

ความสงบในใจของเฟิ่งชิงเฉินทำให้ ตงหลิงจื่อลั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่ได้ดีไปกว่า เฟิ่งชิงเฉินแต่เป็นเพราะทักษะศิลปะการต่อสู้ทำให้เขาฟื้นตัวได้เร็วกว่า เขากอดเฟิ่งชิงเฉินไว้แน่น เมื่อแน่ใจแล้วว่านางจะไม่ขยับ ตงหลิงจื่อลั่วก็นอนบนพื้นไม่เคลื่อนไหว...

เป็นการยากที่จะพบความสงบสุขระหว่างคนทั้งสอง แต่ในขณะนี้ องครักษ์ของพระราชวังได้ยินเสียงและวิ่งมาทางนี้ เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอดังก้องอยู่ในหูของ เฟิ่งชิงเฉินราวกับเครื่องราง

แย่แล้ว……

นางรู้ว่านางไม่ควรสร้างปัญหาในพระราชวัง แต่นางไม่มีทางเลือกจริงๆ นางไม่สนใจว่าองค์หญิงอันผิงจะเยาะเย้ยนางหรือไม่ แต่นางดูไม่ออกว่า ตงหลิงจื่อลั่วจะทำกระไร นางแค่ต้องการ อยู่ห่างจากเขา

เฟิ่งชิงเฉินคิดในใจว่า ไหนๆก็ทำไปแล้ว ก็ตีให้ตงหลิงจื่อลั่วหมดสติไปเลยแล้วกัน จากนั้นก็หนีออกจากวัง ด้วยความศักดิ์ศรีของตงลิงจื่อลั่วเขาไม่พูดออกไปแน่นอนว่าตนสอน

ถูกผู้หญิงตีจนหมดสติ ลั่วอ๋องไม่อยากเสียหน้าได้ ตามหลักการของลั่วอ๋อง เขายอมที่จะหามันกลับมาอีกครั้ง แต่ก็จะไม่พูดออกไป

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินเคลื่อนไหว แรงของตงหลิงจื่อลั่วก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง " อย่าขยับ ข้าจัดการเอง”

ก่อนที่องครักษ์พระราชวังจะมาถึง ตงหลิงจื่อลั่วหันหลังกลับและกด เฟิ่งชิงเฉินที่อยู่ใต้เขา

“เจ้า…” เฟิ่งชิงเฉินโกรธ ชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ นางดูน่ารังแกมากเลยหรือ?