บทที่ 485 ยอมรับชะตากรรม เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงพรหมจรรย์

เฟิ่งชิงเฉินรู้อยู่เสมอว่าเขาเป็นคนที่ยอมรับชะตากรรมของเขาได้ง่ายและมีเหตุผลเพียงพอ

สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นและสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ นางจะยอมรับเพียงชะตากรรมของนางและหาทางออกจากสถานการณ์ แทนที่จะตะโกน สูญเสียความรู้สึกถึงสัดส่วนและความสงบของนาง

เห็นได้ชัดว่าลุงจิ่วฮวงเข้าใจเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงท้าทายขีดจำกัดของนางครั้งแล้วครั้งเล่า

หลังจากที่ทงจือและทงเหยาจากไป เฟิ่งชิงเฉินคิดเรื่องนี้อยู่นานและไม่รู้ว่าประโยชน์ของเสด็จอาเก้าทำอะไร อย่างน้อยนางก็ไม่เห็นว่าเสด็จอาเก้าไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของนางและชื่อเสียงของเขาเท่านั้น แต่ยังได้อะไร.

เพื่อให้นางเป็นเด็กกำพร้าที่สูงส่ง นอกจากจะทำให้นางเป็นศัตรูต่อหญิงสาวผู้สูงศักดิ์แล้ว อย่างอื่นดูเหมือนว่าจะไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ และเสด็จอาเก้ายังจะเสียโอกาสในการแต่งงานกับหญิงสูงศักดิ์ที่มีชื่อเสียงอีกด้วย

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เฟิ่งชิงเฉินไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเสด็จอาเก้า นางจึงหยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตอนนี้สิ่งที่นางคิดคือจะทำอย่างไรต่อไป

นางควรพยายามทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง หรือทำตามกระแสผูกมัดตัวเองกับเสด็จอาเก้า

เดินไปตามเส้นทางที่เสด็จอาเก้าปูไว้ ถึงแม้จะไม่มีชื่อเสียงไม่แบ่งชนชั้น แต่ยังมีร่มเงาจากเสด็จอาเก้า

นอกจากนี้นางเพิ่งพิสูจน์ความบริสุทธิ์ไป ไม่มีใครในโลกนี้ยินดีจะแต่งงานกับนาง ผู้หญิงที่น่าอับอาย แม้ว่าหยวนซีจะอยากแต่งงานกับนาง แต่ก็ไม่อาจรับนางเป็นภรรยาได้

การแต่งงานกับผู้หญิงที่มีคุณธรรมสามารถทำให้ผู้หญิงมีชื่อเสียงได้ แต่ชื่อเสียงนั้นส่วนใหญ่แพร่หลายเฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้น การที่ได้รู้ว่านางมีตัวตนเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ทางเลือกสำหรับลูกชายของตระกูลที่มีชื่อเสียง

นางถูกกำหนดให้ไม่อาจแต่งงานกับตระกูลที่ดี ไม่ใช่เพราะนางทะเยอทะยาน และยืนกรานที่จะแต่งงานกับตระกูลที่มีชื่อเสียง แต่เพราะการกระจายและความโน้มเอียงของทรัพยากร ทำให้คนมีการแบ่งชนชั้น

เว้นเสียแต่ลูกของพวกขุนนางและตระกูลที่มั่งคั่งจะไม่รู้จักคนชนชั้นธรรมดาเลย แม้จะไม่ใช่คนโง่ทั้งหมด แต่ก็ยากจริงๆ ที่จะหาคนดีดีๆ เจอ ถ้าเจอคนนั้นคนนั้นก็ไม่กล้าท้าทายเสด็จอาเก้าและคนอื่นๆ เรื่องการแต่งงานก็ถือเป็นเรื่องที่สิ้นหวัง

เฟิ่งชิงเฉินตั้งใจจะแต่งงาน และคนส่วนใหญ่ไม่กล้าที่จะแต่งงาน แต่นางไม่จำเป็นต้องรอความสุขหลังแต่งงาน นางแต่งงานกับสามีที่รักนางจากใจจริง ไม่ใช่แต่งงานเพื่อไปเป็นทาส

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้อยู่นาน เฟิ่งชิงเฉินก็ตัดสินใจว่านางจะยังคงเล่นละครตามเสด็จอาเก้า หากนางเล่นละครจนจบ นางจะเป็นเพียงคนเดียวที่จะทุกข์ทรมาน

หลังจากที่คิดออกแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป และขอให้ทงจือและทงเหยาไม่ต้องดำเนินการใดๆ ตราบใดที่ข่าวลือยังไม่ทำให้เกิดการเสียหายในวงกว้าง

แม้ว่าทงจือและทงเหยาจะงงงวย แต่พวกเขาไม่ได้เซ้าซี้และถอยกลับอย่างเชื่อฟัง

คนรับใช้ในจวนอ๋องเก้ามีจำนวนมาก พวกเขายังยุ่งอยู่กับการต่อสู้เพื่ออำนาจในช่วงเวลานี้

เฟิ่งชิงเฉินไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องในจวน นางรู้ว่ามันจะเป็นอย่างไร นางมีความเป็นกลาง และไม่ว่าสุดท้ายต้องร่วมมือหรือต้องพ่ายแพ้ นางก็ยอมรับมัน

เนื่องจากนางไม่สบาย จากพระราชวังจึงให้เปลี่ยนแปลงให้แข่งขันทักษะการแพทย์ในวันพรุ่งนี้ และตระกูลซูแห่งหนานหลิงก็เห็นด้วยแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินงงงวย ซูหว่านจะเห็นอกเห็นใจร่างกายที่บอบบางของนาง และเปลี่ยนจากขี่ม้า ยิงธนูเป็นทักษะทางการแพทย์หรือ?

นางรู้สึกไม่ชัดเจน แต่ในเมื่อได้รับการตกลงแล้ว นางไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ นางทำได้เพียงระมัดระวังและเตรียมพร้อมแต่เนิ่นๆ

หลังจากที่ทงจือและทงเหยาออกไปแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็ล็อกประตู และเปิดใช้งานชุดเครื่องมือทางการแพทย์อันชาญฉลาด แล้วเตรียมสิ่งของสำหรับการแข่งขันในวันพรุ่งนี้