บทที่ 488 พระจันทร์เงียบงัน เพราะเป็นเจ้า

เสด็จอาเก้านอนทับอยู่บนร่างของเฟิ่งชิงเฉิน นิ้วที่อยู่บนตัวของเฟิ่งชิงเฉินกระดิกขึ้น ทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าทุกอย่างจะราบรื่นถึงเพียงนี้ เขาคิดวางแผนอยู่นานกว่าจะพบว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ต้องทำอะไรเลยก็สามารถคว้าหัวใจจริงของเฟิ่งชิงเฉินมาได้

เสด็จอาเก้ามีนิสัยรักสะอาด เขารังเกียจผู้หญิง ไม่ชอบอยู่ใกล้ผู้คน ทนความสกปรกและไม่เรียบร้อยบนร่างกายตนเองไม่ไหว แต่ในยามนี้เขากลับไม่ขยับและกอดร่างบอบบางอันเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเฟิ่งชิงเฉินแน่นโดยไม่สนใจสิ่งประหลาดใต้ร่าง เขาทับอยู่บนร่างนางแน่นไม่ขยับไปไหน

พระจันทร์เงียบงัน ทุกอย่างหยุดนิ่ง เขาและเฟิ่งชิงเฉินอยู่ด้วยกันเช่นนี้ไปตลอดชีวิตก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย

แน่นอนว่าความคิดนี้เพียงแวบเข้ามาในหัวเท่านั้น เขามีเรื่องที่ไม่อาจควบคุมได้มากเกินไป เขาเพียงแต่หวังว่าเวลาจะหยุดลงตรงนี้

น่าเสียดายที่เวลาไม่อาจหยุดอยู่ตรงนี้ เฟิ่งชิงเฉินเองก็ทนรับน้ำหนักกดทับจากชายร่างใหญ่เช่นเสด็จอาเก้าไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบางส่วนของเขายังอยู่ในร่างของนางโดยไม่ได้เอาออกไป

"ท่านหนักมาก" ความต้องการของเสด็จอาเก้าได้รับการปลดปล่อยและเต็มไปด้วยความสุข ในขณะที่นางนั้น...

นางรู้สึกทรมานมาก ร่างกายของนางดูเหมือนจะแหลกสลาย เจ็บจะแย่อยู่แล้ว

คนต่ำช้า สำเร็จความใคร่แล้วยังจะเอาเข้ามาในตัวนางทำไมอีก เอาออกไปเดี๋ยวนี้...

ฮือๆๆ ... นางเสียใจนักที่พูดประโยคนั้นออกไป นางรู้ว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งดังเหล็กไหล ให้ตายนางก็จะไม่พูดว่านางเต็มใจ

ทั้งๆ ที่ใช้มือช่วยจนเขาสำเร็จความใคร่แล้ว แต่ใครจะไปคิดถึงว่าเพียงพูดประโยคนั้น เขากลับตั้งขึ้นอีกครั้งทันทีและแม้กระทั่งพุ่งใส่ส่วนบอบบางของนางอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นางจะได้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นางก็ถูกเขาสอดใส่เข้ามาแล้ว...

ทันทีที่นางบอกว่าเจ็บ นางก็ถูกริมฝีปากของชายคนนั้นปิดไว้และขยับเขาออกอย่างบ้าคลั่งโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกและสีหน้าเจ็บปวดของนาง ท่าทางเช่นนั้นราวกับเขาไม่ได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวเลยมาเป็นเวลานานหลายร้อยปี

เอาเถอะ นางยอมรับว่าในกระบวนการนี้ นางก็รู้สึกสบายเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่มีสิ่งฉีกขาดแล้ว ความสุขเพียงเล็กน้อยนั้นเทียบไม่ได้เลย

ไม่มีส่วนใดของร่างกายนางที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดโดยเฉพาะส่วนล่าง ไม่ต้องมองก็รู้ว่าจะต้องทั้งบวมทั้งแดงแน่ แต่หลังจากชายคนนี้เข้าไปแล้วก็ไม่ยอมเอาออกมาอีก เขาฉีดของเหลวอุ่นๆ เข้าไปในตัวนางครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็นิ่งเฉยรอการแข็งตัวอีกครั้ง

นางเป็นมนุษย์ไม่ใช่ตุ๊กตายาง นางจะทนต่อการถูกทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร นางแทบเสียสติ... ร่างกายของนางกำลังจะแหลกสลาย

เฟิ่งชิงเฉินนอนแผ่ราบอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง นางไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นด้วยซ้ำ นางบอกแล้วว่าต้องเพลาๆ ลงหน่อย นางยังมีการประลองอีก แต่ชายผู้นี้ไม่รู้จักพอเอาเสียเลย

เขาไม่กลัวตายจากความอ่อนเพลียหรือ เฟิ่งชิงเฉินกระทุ้งเขาอย่างแรงหลายครั้ง นางจิ้มหน้าอกของเสด็จอาเก้าและบ่นว่า "ใครไม่รู้คงคิดว่าท่านไม่ได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงมาหลายร้อยปีแล้วจึงได้ตะกละตะกลามเช่นนี้"

“เพราะเป็นเจ้าต่างหาก” เสด็จอาเก้าพูดอย่างเคร่งขรึม เขาประสานนิ้วของเฟิ่งชิงเฉินไว้ จูบไปจูบมา เฟิ่งชิงเฉินก็พบว่าส่วนของเสด็จอาเก้าที่อยู่ในร่างกายของนางมีปฏิกิริยาตอบสนองและค่อยๆ ใหญ่ขึ้นอีกครั้ง...

ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนไป ร่างกายส่วนล่างของนางแข็งค้างอยู่ นางร้องขอความเมตตาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น "ไม่ ทำอีกไม่ได้แล้ว ข้าไม่ไหวแล้ว"

“จริงๆ นะ ถ้าทำต่อไป เอวของข้าต้องหักแน่” เฟิ่งชิงเฉินขอร้องอย่างน่าสงสาร

“อย่ากังวลไปเลย ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องขยับ” เสด็จอาเก้าขยับเป็นจังหวะ ส่วนที่ร้อนแผดเผากระแทกเข้ากับส่วนอ่อนไหวของนาง เสียงน้ำทำให้จิตใจของผู้คนสั่นไหว

แต่เมื่อเสด็จอาเก้าขยับเล็กน้อย เขาก็หยุดเคลื่อนไหวและปล่อยให้แท่งร้อนนั้นค้างอยู่ในร่างของเฟิ่งชิงเฉินที่นูนและผนังอันอ่อนไหวของนางเบาๆ ทำให้นางรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ เบาเกินไปแล้ว… นางรู้สึกราวกับถูกขนนกปัดผ่าน ทำให้หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินทรมาน นางแอ่นตัวขึ้นพลางพูดตัดพ้อ "อาจิ่ว ท่านมันคนร้าย"