บทที่ 506 ผู้อยู่เบื้องหลัง ถอดเสื้อ

เฟิ่งชิงเฉินถอยและยอมจนสุดทางแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมปล่อยนางไป ดาบของเขายังคงกดเข้าหานางอย่าช้าๆ และได้กรีดถึงเส้นเลือดใหญ่ของนางแล้ว

“ข้าตกลงแล้ว เจ้าต้องการกระไรอีก” มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของนางกำแน่น อยู่ในท่าทีที่พร้อมดึงนกปืนตลอดเวลา หากว่ามีโอกาส เฟิ่งชิงเฉินก็จะยิง

“ข้าจะลงโทษเจ้าสักหน่อย ไม่ต้องห่วง ไม่ถึงแก่ชีวิตหรอก” ชายชุดดำออกแรงที่ข้อมือ ควบคุมด้ามดาบด้วยความคล่องตัวจากนั้นก็กดไปที่คอของเฟิ่งชิงเฉิน

ร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินแข็งทื่อ นางไม่กล้าหายใจเสียงดัง ชายชุดดำดูเหมือนจะสนุกกับท่าทีหวาดกลัวของเฟิ่งชิงเฉิน การเคลื่อนไหวของเขาช้าลง ราวกับว่าเขากำลังเล่นกับเหยื่อของเขา

“คุณหนูเฟิ่ง อย่ากังวลไปเลย อย่างมากข้าก็แค่เชือดคอเล็กน้อย ไม่ทำให้คอขาดหรอก ข้าเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของคุณหนูเฟิ่ง แผลแค่นี้ไม่ตายหรอก”

“บ้าไปแล้ว” ในเวลานี้ เฟิ่งชิงเฉินไม่สนแล้วว่าจะทำให้อีกฝ่ายตื่นตูมหรือไม่ เฟิ่งชิงเฉินรีบดึงนกไก่ออก เอนหลังและเหวี่ยงมือขวา “ปั๊ง…”

กระสุนพุ่งออกมาจากปืนและยิงเข้าที่แขนข้างที่ถือดาบอยู่ของชายชุดดำ ชายชุดดำมือกระตุก ดาบของเขากรีดผ่านคอเฟิ่งชิงเฉินไป จากนั้นเลือดพุ่งออกมาใส่ใบหน้าของชายชุดดำ

แย่แล้ว กรีดไปที่หลอดเลือดแดงใหญ่

“อ๊า...” เฟิ่งชิงเฉินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นางเปิดประตูห้องออกอย่างแรง แล้วกลิ้งออกไป ชายชุดดำอยากจะไล่ตามนางไป แต่เสียงในห้องนั้นทำให้สายลับและทหารที่เฝ้าอยู่ข้างนอกตื่นตัว

“มีผู้ลอบสังหาร คอยปกป้องคุณหนูเฟิ่ง” พวกทหารตะโกนขึ้นมา แต่สายลับออกตัวแล้ว

เมื่อชายชุดดำเห็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้สนใจเฟิ่ง ชิงเฉินต่อ เพียงแต่กดบาดแผลของตนแล้วเร่งหนีไป

“ปั๊ง…” เฟิ่งชิงเฉินล้มลงกับพื้น และในขณะที่ชายชุดดำหันหลังกลับ นางได้เหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บ มือไม่นิ่ง จึงไม่ได้ยิงโดนจุดสำคัญของคนร้าย

“คุณหนู” สายลับแบ่งออกเป็นสองฝ่าย หนึ่งฝ่ายไปไล่ตามชายชุดดำ และอีกหนึ่งฝ่ายเข้ามาพยุงเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินบอกให้พวกเขาปล่อย “ไม่ต้องห่วงข้า ไปจับตัวผู้สังหารนั้นมาให้ได้ จะเป็นหรือตายก็แล้วแต่”

ในเวลานี้ นางไม่มีเวลาไปคิดว่าเหตุใดรอบตัวนางจึงมีสายลับซ่อนอยู่ นางรู้เพียงแค่ว่า ตอนนี้นางตกอยู่ในอันตรายอีกแล้ว และนางต้องการจับผู้อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้

“ทราบขอรับ” สายลับรู้ว่าสาวใช้ของจวนเฟิ่งไม่นานก็มาถึง จึงไม่ได้อยู่ต่อ ต่างก็เร่งวิ่งออกจากลานบ้านไป

วันนี้พวกเขาละเลยหน้าที่ตัวเองไปอย่างแรง หากว่าผู้ลอบสังหารหนีไปได้อีก พวกเขาก็คงไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว

ทันทีที่สายลับออกไป ทงจือ ทงเหยาและชุนเซี่ยชิวตงก็มาถึง เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินนอนจมกองเลือด สีหน้าของสาวใช้ทั้งหกก็ขาวซีดทันที พวกนางโซเซไปมา ราวกับว่ายืนไม่อยู่

ณ เวลานั้น พวกเขามีความคิดเดียวในหัว นั่นคือหากคุณหนูตายไป พวกนางก็คงไม่รอด

ทหารที่เฝ้าอยู่นอกลานบ้านรีบเข้ามา เฟิ่งชิงเฉินเห็นพวกเขา แล้วชี้ไปที่ทิศทางที่ผู้สังหารหนีไป และเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากว่า “ตามมันไป”

“ขอรับ” ทหารครึ่งหนึ่งอยู่ปกป้องเฟิ่งชิงเฉิน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเร่งตามเบาะแสผู้ลอบสังหารไป

“เร็วเข้า นำผ้ามา หยุดเลือดให้คุณหนู” ชุนฮุ่ยเป็นคนที่โตและมีสติที่สุด นางสงบสติตัวเองก่อน และเร่งเข้าไปดูอาการเฟิ่งชิงเฉิน นางเห็นบาดแผลที่คอของเฟิ่งชิงเฉิน นางสั่นไปทั้งตัว

เฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บที่คอ และที่นางพูดเมื่อสักครู่นี้ เอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวด นางไม่อยากกล่าวกระไรอีก จึงโบกมือให้ชุนฮุ่ยและเขียนคำว่า “ซุน” ไว้ที่ฝ่ามือของนาง

“เซี่ยว่หาน รีบเชิญคุณชายซุนมา”

“ได้ ข้าจะไปประเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าดูแลคุณหนูให้ดี” แม้ว่าเซี่ยหว่านจะตื่นตระหนก แต่นางไม่ได้ร้อนรน

“คุณหนู ผ้าสะอาดเอาไว้หยุดเลือดก่อน หากว่าเลือดไหลเช่นนี้ คุณหนูจะเสียเลือดมากไปก่อนที่คุณชายซุนจะมาถึง” ทงจือส่งผ้าให้เฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินไม่ปฏิเสธ และส่งสัญญาณให้ทงจือและทงเหยาช่วยกดให้แน่น เพื่อที่จะให้เลือดหยุดไหล อย่าน้อยก็ลดความเร็วในการเสียเลือดลง

วันนี้นางได้รับบาดเจ็บที่หลอดเลือดแดงขวา