บทที่ 542 ทำอาหาร วิถีชีวิตธรรมดาสามัญ

คนทั่วไป เมื่อถูกจ้องมองเช่นนี้แล้วก็ต้องรู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก เฟิ่งชิงเฉินก็เช่นกัน ตอนที่นางอยู่บนรถม้าก็เคยถูกเสด็จอาเก้าจ้องมองจนหัวใจเต้นแรง ส่วนเสด็จอาเก้านั้น?

นอกจากแค่เหลือบมองเฟิ่งชิงเฉินเพียงครั้งเดียวก็ไม่มีท่าทีใดๆอีก เขายังคงทานอาหารไปเรื่อยๆ ราวกับว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นอากาศ

แต่เมื่อสังเกตดูดีๆแล้ว ลักษณะการทานอาหารของเสด็จอาเก้านั้นดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไรนัก เหมือนเขากำลังแสดงอะไรบางอย่าง น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินดูไม่ออก

เฟิ่งชิงเฉินหงุดหงิดเล็กน้อย คำพูดไร้เสียงของนางเมื่อครู่นี้ยังทำให้เขาหน้าแดงได้เลย แต่ทำไมเมื่อนางนั่งจ้องเขา เขากลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย

เฟิ่งชิงเฉินไม่ละความพยายาม นางเอียงคอแล้วทำตาหวานให้เสด็จอาเก้า ใบหน้าที่เบิกบานของนางเหมือนกำลังสื่อว่าการจ้องมองเสด็จอาเก้าทานอาหารเป็นเรื่องที่ทำให้นางมีความสุขเหลือเกิน

นางไม่เชื่อหรอกว่าเสด็จอาเก้าจะไม่รู้สึกอะไรเลย

น่าเสียดายนัก ไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าเข้าใจผิด หรือการส่งสายตาหวานเยิ้มของเฟิ่งชิงเฉินเกิดข้อผิดพลาด เสด็จอาเก้าไม่เพียงแต่มีสีหน้าปกติ แต่ท่าทางการรับประทานของเขากลับดูสง่างามมากขึ้นกว่าเดิมด้วย ทำราวกับว่าอาหารในชามน่าดึงดูดใจมากกว่าเฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉินชอบมองเขาทานข้าว เช่นนั้นเขาก็จะค่อยๆทาน ให้เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองจนหนำใจไปเลย!

และแล้วเขาก็ทานข้าวหมดชาม เฟิ่งชิงเฉินถึงกับต้องถอดใจ สองมือของนางเท้าคางไม่ไหวแล้ว นางจึงฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วกล่าวอย่างไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง "เสด็จอาเก้า อาหารของโรงเลี้ยงสัตว์หลวงอร่อยมากเลยใช่หรือเปล่า?"

เจ้าถามข้าแบบนี้มันทำให้ข้าเข้าใจผิดได้นะ เจ้ามาเพราะเรื่องอาหารของโรงเลี้ยงสัตว์หลวง ไม่ได้มาเพราะเรื่องของข้าหรือ

"ใช่แล้ว ทำไมล่ะ ไม่ถูกปากเจ้าหรือ" เสด็จอาเก้ามองดูชามข้าวที่ว่างเปล่าของนางแล้วทำท่าสงสัย เขาเห็นนางทานอย่างรวดเร็วและเอร็ดอร่อย ไม่มีทางที่จะไม่ถูกปากนาง

"ก็พอใช้ได้นะ ข้าเป็นคนไม่เลือกกินอยู่แล้ว" ให้นางทานอาหารแห้งทุกวันเป็นเวลาครึ่งเดือนนางก็ยังทานได้ แล้วนับประสาอะไรกับอาหารสดใหม่ที่กำลังร้อนๆ สิ่งใดที่ทานแล้วอยู่ท้องและให้พลังงานนางก็ทานได้ทั้งนั้น

"ไม่มีของที่ชอบกินเป็นพิเศษเลยหรือ?" เสด็จอาเก้าตั้งคำถามเพราะอยากหาโอกาสเอาใจนาง เผื่อจะได้หันไปลงทุนด้านเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารการกินบ้าง

เฟิ่งชิงเฉินนั่งนึกอยู่สักครู่ ผลสุดท้ายก็ส่ายหน้า "ไม่มี"

"แล้วของที่ไม่ชอบกินล่ะ?" เสด็จอาเก้าแอบดีใจอยู่ไม่น้อย วิเศษไปเลย ไม่เรื่องมากเรื่องอาหารการกิน แบบนี้สิเลี้ยงง่าย

"ไม่มี" สำหรับนางแล้ว เรื่องอาหารการกิน นางดูแค่เพียงเรื่องคุณค่าสารอาหาร ไม่ดูเรื่องชอบกินหรือไม่ชอบ แต่ทว่า......

จู่ๆเฟิ่งชิงเฉินก็ตาเป็นประกาย ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที นางเงยหน้าแล้วถามเขาไปว่า "เสด็จอาเก้า ท่านว่า ถ้าได้กินอาหารฝีมือของคนที่เราชอบ มันจะอร่อยเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

อาหารฝีมือเฟิ่งชิงเฉินงั้นหรือ?

เสด็จอาเก้าพลันตาเป็นประกาย เขาก้มหน้ามองโต๊ะ แล้วจินตนาการว่าอาหารบนโต๊ะล้วนเป็นอาหารฝีมือเฟิ่งชิงเฉิน หากเป็นเช่นนั้นจริงเขาจะทานให้หมดเลย

เสด็จอาเก้าค่อยๆพยักหน้า "แน่นอน"

เฟิ่งชิงเฉินจะทำอาหารให้เขาทานหรือนี่? เสด็จอาเก้าพลันสดใสขึ้นมาในทันใด

เสด็จอาเก้าไม่ยักรู้เลยว่าเฟิ่งชิงเฉินจะทำอาหารเป็นด้วย เขาแทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปที่เรือนเล็กซีชวีพร้อมกับเฟิ่งชิงเฉิน ให้นางทำอาหารให้เขาทาน ตอนนี้เขายังสามารถทานข้าวได้อีกตั้ง 3 ชาม

"ถ้าได้กินอาหารฝีมือของคนที่เราชอบ สงสัยจะได้กินข้าว 2 ชามแน่ๆเลย" เฟิ่งชิงเฉินยิ้มตาหยีให้เสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าเป็นคนเฉลียวฉลาด คงเข้าใจในสิ่งที่นางพูด

เมื่อนึกภาพเสด็จอาเก้าคนที่หน้านิ่งๆสวมผ้ากันเปื้อนยืนล้างผักหั่นผักอยู่ในครัว เฟิ่งชิงเฉินก็อดยิ้มไม่ได้