บทที่ 57 ฟื้นแล้ว

เมื่อพวกซูเหวินชิงกำลังจ้องมองกล่องยาอย่างไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรอยู่นั้น สาวรับใช้ก็เข้ามารายงานว่าเฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้น นางขับไล่ทุกคนออกไป ไม่ยอมให้ใครเข้ามาดูแล

นางตื่นแล้ว?

พวกซูเหวินชิงได้ยินคำนี้ คำอื่นๆ ก็ถูกเพิกเฉยโดยปริยาย พวกเขาคว้ากล่องยาและวิ่งไปที่ห้องของเฟิ่งชิงเฉินทันทีโดยไม่สนใจว่าจะเป็นการเสียมารยาทหรือไม่

เพราะอย่างไรก็ตาม เฟิ่งชิงเฉินถูกตงหลิงจื่อลั่วทำจนชื่อเสียงของนางพังทลายไปแล้ว หากจะเพิ่มเข้ามาอีกคงไม่เป็นไร

เฟิ่งชิงเฉินอย่าได้คิดจะแต่งงานเลยในชีวิตนี้ สถานการณ์ของนางคาดว่าคงไม่มีใครกล้าแต่งงานกับนางแน่เพราะขัดกับธรรมเนียมทางโลก ดังนั้นซูเหวินชิงและหวังชีจึงไม่มีความเข้มงวดในเรื่องนี้

ทั้งสามมาที่เรือนของเฟิ่งชิงเฉินและพบว่าสาวรับใช้ทั้งหมดยืนอยู่นอกประตู ประตูและหน้าต่างถูกปิดสนิท ซูเหวินชิงและหวังชีชำเลืองมองกันและกัน สายตาของพวกเขาพบกันครึ้งทางและตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าไปข้างในดูไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

สาวรับใช้จากจวนเฟิ่ง เดิมก็ถูกโยกย้ายมาจากจวนซู พวกเขาไม่กล้าดีที่จะเข้ามาหยุดซูเหวินชิง แต่เมื่อทั้งสามกำลังจะผลักประตูเข้าไป โจวสิงก็เข้าไปปิดกั้นประตูนั้น อ้าแขนของเขาและปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะให้ซูเหวินชิงกับหวังชีเข้าไป

"คุณชายซู คุณชายหวัง โปรดเคารพในมารยาทด้วย พวกท่านไม่ควรเข้าไปในห้องส่วนตัวของสตรี"

โจวสิงไม่รู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินทำอะไรอยู่ในห้อง แต่เขารู้ดีว่าเฟิ่งชิงเฉินมีความลับที่ยิ่งใหญ่ และเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ความลับนี้

โจวสิงรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินดูเหมือนจะแข็งแกร่ง แต่ทุกย่างก้าวในเมืองหลวงของนางเหมือนการเดินบนน้ำแข็งชั้นบางๆ เฟิ่งชิงเฉินไม่สามารถปกป้องความลับของตนเองได้ในขณะนี้ ดังนั้นความลับนี้ไม่ควรเปิดเผยออกมา

การคาดเดาเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การที่จะรู้ว่าความลับของเฟิ่งชิงเฉินคืออะไรนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง

"โจวสิง เจ้ามิกังวลเฟิ่งชิงเฉินหรือ?" ซูเหวินชิงไม่ได้พยายามผลักเข้าไป

จากกล่องยาของเฟิ่งชิงเฉินเห็นได้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ธรรมดา บางทีการที่รู้เรื่องราวต่างๆ มากไปก็มิใช่เรื่องดี

แต่ถึงอย่างไร คนเรามักจะอยากรู้อยากเห็น

"ข้ากังวล แต่ข้าเชื่อว่าพี่สาวของข้า นางจะไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอะไรไปแน่" เฟิ่งชิงเฉินหวงแหนชีวิตของนางเพียงไร ไม่มีใครสามารถหักล้างเรื่องนี้ได้

"แต่นางยังป่วยอยู่ นางอาจต้องการความช่วยเหลือจากเรา หากไม่ให้เราเข้าไปข้างใน ก็ควรให้สาวรับใช้เข้าไปตรวจดูสักหน่อยดีกว่า" เห็นได้ชัดว่าหวังชีไม่ได้ใจเย็นขนาดนั้น เขาอยากรู้ความลับของเฟิ่งชิงเฉินมาก

โจวสิงส่ายหัวอย่างหนักแน่น "คุณชายหวัง พี่สาวของข้าไม่ชอบให้ใครมาสงสยนาง การที่นางไล่ทุกคนออกไปนั่นหมายความว่านางไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร ดังนั้นเราจะรออยู่ข้างนอก"

โจวสิงกั้นประตูไม่ให้ใครเข้ามา

เฟิ่งชิงเฉินนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวข้างนอก นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะแทงเข็มฉีดยาเข้าไปในเส้นเลือดและให้น้ำเกลือแก่ตนเอง

เรื่องง่ายๆ ดังกล่าวนี้ เมื่อทำมันเสร็จเฟิ่งชิงเฉินกลับมีเหงื่อไหลออกมามากมาย ลมหายใจเหนื่อยหอบ บนข้อมือของนางมีรอยเข็มอยู่ห้าหกรู

เนื่องจากมือที่อ่อนแอ ไม่สามารถหาตำแหน่งของหลอดเลือดได้ จึงไม่สามารถสอดเข็มเข้าไปได้

หลังจากทำทุกสิ่งเหล่านี้แล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็เอนกายลงบนเตียง หลับตาลงและพักผ่อนจิตใจ เมื่อน้ำเกลือขวดนี้หมดแล้ว นางก็สามารถให้พวกโจวสิงเข้ามาได้

เพียงแค่ไข้ลด นางก็จะรับการรักษาของหมอจีนต่อไป ตอนที่นางอยู่ในอาการโคม่านางไม่สามารถดื่มยาได้เพราะนางปฏิเสธรสชาติของยาตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อตื่นขึ้น เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่ายาขมแค่ไหนนางก็สามารถดื่มได้

ยาตะวันตกรักษาตามอาการ ส่วนยาจีนรักษารวมรากฐาน

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเรียนแพทย์แผนตะวันตกมา แต่นางก็เชื่อและเชิดชูยาจีนจากภายใน

เพียงแต่ว่าแพทย์แผนจีนสมัยใหม่ค่อยๆ ลดน้อยลง นอกจากแพทย์ระดับชาติเพียงไม่กี่คนนั้น ทักษะทางการแพทย์ของแพทย์แผนจีนยังไม่สม่ำเสมอ ก่อนจะหาผู้ที่มีทักษะทางการแพทย์แผนจีนอันดีเยี่ยมพบ นางต้องใช้ยาตะวันตกที่มีอันน้อยนิดเหล่านี้ไปก่อน

ครึ่งชั่วโมงต่อมาเฟิ่งชิงเฉินเก็บข้าวของและให้สาวรับใช้เข้ามาช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อนางพร้อม นางก็เปิดปากกล่าวกับโจวสิงและคนอื่นๆ ให้เข้าไปข้างในได้

โจวสิงยืนอยู่ที่ประตู เขาหันหลังกลับและรีบวิ่งเข้าไป ซูเหวินชิงกับหวังชีติดตามมาอย่างใกล้ชิด ทั้งสามคนเดินเข้าไปแลเห็นเฟิ่งชิงเฉินที่อ่อนแอ แต่อย่างน้อยนางก็มีสติ

"เฟิ่งชิงเฉิน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว ถ้าเจ้ายังไม่ตื่นขึ้นอีก เกรงว่าพวกเราคงจะตกใจตายก่อนพอดี" หวังชีตะโกนอย่างเกินจริงเมื่อเขาเข้าไปข้างใน

"เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ตื่นขึ้นมาเช่นนี้เจ้าหิวน้ำไหม หิวข้าวหรือไม่? ข้าจะให้สาวรับใช้เตรียมอาหารมา" ซูเหวินชิงก็โล่งใจเช่นกัน

ทุกคนเข้าใจโดยปริยายที่จะไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องเฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าที่ประตูเมือง อย่างไรก็ตาม เรื่องแบบนี้ช่างน่าละอายจริงๆ

เกิดอะไรขึ้นในวันนั้นบ้าง อย่าว่าแต่เฟิ่งชิงเฉินที่เป็นสตรีคนหนึ่ง แม้แต่ชายร่างใหญ่โตเช่นของพวกเขาก็ทนไม่ได้