บทที่ 597 ผู้หญิงที่เอาแต่จุดไฟโดยไม่ดับไฟนั้นไม่น่ารักเอาเสียเลย

เสด็จอาเก้าอุ้มเฟิ่งชิงเฉินราวกับกำลังนั่งสมาธิ ปล่อยให้นางขยับตัวบิดไปมา ให้นางกระซิบและเป่าลมหายใจร้อนผ่าวลงที่ซอกคอ เขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน หัวใจนิ่งสงบราวกับน้ำนิ่ง

ไม่ใช่ว่านางมั่นใจมากว่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรนางหรือ ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกมาก วันนี้เขาจะจดบัญชีเก็บไว้ก่อน ต่อไปเขาค่อยมาคิดบัญชีกับนางทั้งต้นทั้งดอก

เหอะๆ … เสด็จอาเก้าไม่สบอารมณ์

เสด็จอาเก้าทั้งรู้สึกหวานชื่นเพลิดเพลินและทรมานไปกับการปรนนิบัติของเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ว่าในใจเขาจะพลุ่งพล่านเพียงใด แต่เขาก็บังคับตนเองไม่ให้แสดงอารมณ์ออกมา เขาเป็นดังภูเขาน้ำเเข็งที่มีชีวิต อย่างไรก็ไม่ยอมละลาย

เฟิ่งชิงเฉินแทบจะร้องไห้แล้ว ไม้ตายทั้งหมดนางได้ใช้ออกมาแล้ว แต่เสด็จอาเก้าก็ยังไม่ยอมปล่อยนางไป ฮือๆๆๆ หากบุรุษฉลาดเฉลียวและนิ่งสงบเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก

ยามผู้ชายธรรมดาพบเจอกับเรื่องแบบนี้เข้า เพียงแค่ฝ่ายหญิงออดอ้อนเอาแต่ใจเล็กน้อยก็จะผ่านไปได้ แต่เสด็จอาเก้าไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา ไม่ว่านางจะใช้ไม้อ่อนหรือไม่แข็ง เขาก็ไม่ยอมให้เรื่องราวผ่านไป หญิงสาวคนหนึ่งที่ทำมาถึงขั้นนี้ทำให้นางรู้สึกท้อแท้ยิ่งนัก

เฟิ่งชิงเฉินท้อแท้แล้ว!

เฮ้อ… ยั่วยวนเขามาพักใหญ่ก็ไร้ผล นางเหนื่อยแล้ว นางปล่อยมือลงและหอบหายใจพิงอยู่ในอ้อมอกของเสด็จอาเก้า

จะหยอกล้อหรือออดอ้อนก็ล้วนเป็นงานใช้แรงงาน ตอนนี้นางเหนื่อยจนไม่ไหวแล้ว ร่างของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ นางไม่มีแรงทำอีกรอบแล้ว

เฮ้อ… เสด็จอาเก้าก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างโล่งอก เฟิ่งชิงเฉินยอมแพ้แล้ว หากถูกนางทรมานเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าเขาอาจกลายเป็นสัตว์ร้าย โชคดีที่…

ในที่สุดเขาก็ชนะ!

เสด็จอาเก้ายิ้มเย็น สายตาฉายประกายคมปลาบ เขาต้องการให้นางเสียใจที่ไม่ยอมสารภาพกับเขาเร็วพอ แน่นอนว่าประเด็นสำคัญก็คือต้องทำให้นางเสียใจที่นางหยอกล้อเขาแต่กลับไม่ยอมดับไฟให้เขาด้วย

เรื่องวันนี้ไม่มีทางที่เขาจะปรานี

ไม่ว่าเสด็จอาเก้าจะได้รับแรงกดดันมากเพียงใดและใช้ความเพียรพยายามมากเพียงใดจึงจะสามารถระงับสัญชาตญาณของตนเองได้ ในเกมความรักระหว่างหญิงชาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสด็จอาเก้าต่างหากที่เป็นผู้ชนะ

เขาเพียงแค่ถามว่าบาดแผลบนตัวของเฟิ่งชิงเฉินเป็นเรื่องอะไรกัน เฟิ่งชิงเฉินกลับอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมพูด เช่นนั้นก็อย่าได้โทษที่เขาไร้ความปรานี

เสด็จอาเก้าจัดเสื้อให้เฟิ่งชิงเฉิน เขาปล่อยผมของนางในสยายลงทิ้งตัวไปตามน้ำหนักและลูบไล้ไปมาราวกับกำลังแปรงขนให้สัตว์เลี้ยง แรงกำลังดี สบายเสียจนทำให้คนรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่าง

ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินปรือลง นางสบายเสียจนครางออกมา ความมีเหตุผลของนางกำลังบอกนางว่าการกระทำแปลกประหลาดของเสด็จอาเก้านี้ต้องมีปัญหาแน่ แต่ทว่า… การลูบไล้ของเสด็จอาเก้านั้นทำให้นางรู้สึกขี้เกียจ ไม่อยากขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ความมีเหตุผลของนางกำลังบอกนางว่าต้องต่อต้านระเบิดเคลือบน้ำตาลของเสด็จอาเก้า แต่อย่างไรนางก็ทำไม่ลง ใบหน้าของนางประดับไปด้วยความเพลิดเพลินอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเสด็จอาเก้า เพลิดเพลินไปกับอาหารมื้อใหญ่มื้อสุดท้ายก่อนตาย

ก่อนจะทำการประหารล้วนให้นักโทษได้กินอาหารก่อนมื้อหนึ่ง การกระทำเช่นนี้ของเสด็จอาเก้าช่างชัดเจนนัก

เฟิ่งชิงเฉินสบายจนหลับตาลง เสด็จอาเก้าพยักหน้าเล็กน้อยอย่างพอใจ เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของนางและพูดด้วยความรักใคร่ “บอกข้ามาว่าระหว่างทางเจ้าพบกับอะไรมาบ้าง พบเจอกับเรื่องยุ่งยากหรือเปล่า?”

คำถามนี้ปลอดภัยยิ่ง เฟิ่งชิงเฉินครุ่นคิดเล็กน้อย ระหว่างทางนอกจากจะพบกับฝู่หลินแล้วก็ไม่มีเรื่องอื่นอีก เฟิ่งชิงเฉินจึงไม่ได้คิดอะไรมาก นางเล่าเรื่องการเดินทางของนางทั้งหมดให้เสด็จอาเก้าฟังไปทีละเรื่อง