บทที่ 601 ความวุ่นวายภายใน เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลัง

เผ่าเสวียนเซียวกง

ในมืออีกข้างของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีพลันกำหมากดำเอาไว้ พร้อมกับมืออีกข้างที่กำหมากสีขาวเอาไว้ด้วยเช่นกัน พลางนั่งเล่นหมากล้อมอยู่กับตนเอง เมื่อได้ยินฝีเท้าเบา ๆ ที่เดินเข้ามา เขาจึงค่อย ๆ วางหมากสีขาวลงไปบนกระดานอย่างแผ่วเบา

ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงหาได้เอ่ยอันใดไม่ ผู้นำเผ่านั่งอยู่ด้านข้าง พร้อมทั้งนั่งรอปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีอย่างใจจดใจจ่อ

ผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกง สกุลเซวียนนามหลี ในปีนี้อายุอานามก็สี่สิบกว่าปีแล้ว ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกกลับดูเหมือนเพียงสามสิบต้น ๆ เท่านั้น เซวียนเฟยเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของเขา เขาทั้งรักและหลงบุตรีราวกับฮูหยินตนเองยิ่งนัก ทั้งยังหวงนางและปกป้องบุตรีของตนราวกับไข่มุกอันล้ำค่าก็ไม่ปาน เมื่อได้ข่าวว่าเซวียนเฟยได้รับบาดเจ็บนั้น วินาทีแรกเขาสั่งให้สายลับของเขา ไปเชิญตัวปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีมาในทันที

ในใต้หล้า มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำให้ท่านผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงให้ความเคารพนับถือได้ ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ท่านผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงไม่มีทางเลือกอันใดมาก ในยามนี้เขาได้แต่หวังว่าชายตรงหน้า จะสามารถช่วยรักษาใบหน้าบุตรีของตนเองให้กลับมาสวยงามดังเดิมได้ก็พอ

หลังจากผ่านไปได้ครึ่งชั่วยาม ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีจึงได้วางหมากในมือของตนเองลง พร้อมกับชัยชนะที่วางไว้แล้วบนกระดานหมาก หมากดำที่ดูอ่อนแอในคราแรกกลับคว้าชัยไปได้ในภายหลัง ท่านผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงจึงเปิดปากถามขึ้นมาว่า "ท่านปรมาจารย์ ท่านคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องนั้นกัน?"

"มิต้องคิดพิจารณาอันใด ข้าจะไม่ทำเรื่องเช่นนั้น" ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีจึงค่อย ๆ หยิบชาหอมที่อยู่ข้างตัว ยกขึ้นมาจิบด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ทว่าก็แฝงไปด้วยความระมัดระวังตัวเช่นกัน มีเพียงคิ้วของเขาที่ย่นลง เพื่อสื่อถึงความไม่สบายใจของตนเองออกมา

หากถูกผู้อื่นมาจำกัดสิทธิเสรีภาพของตนเองเช่นนี้ เป็นใครก็ไม่อาจมีความสุขได้หรอก

"ท่านปรมาจารย์ เรื่องนี้ ข้าขอให้ท่านออกแรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในคราหน้า ชนเผ่าเสวียนเซียวกงย่อมไม่ปฏิบัติตนต่อท่านอย่างเลวร้ายแน่นอน หากว่าท่านปรมาจารย์ต้องการยาหรือสมุนไพรชนิดใดขอเพียงแค่เอ่ยปากบอกก็พอ" เซวียนหลีเอ่ยให้คำสัญญาด้วยท่าทีใจกว้าง ถ้วยชาที่อยู่ในมือ เขาหาได้ดื่มมันลงไปไม่ ไอน้ำสีขาวขุ่นที่ลอยขึ้นมานั้น บดบังสายตาของเขาที่ลอบมองมา ทำให้ผู้อื่นคาดเดาสิ่งที่อยู่ภายในใจของเขาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง

"ท่านผู้นำ ข้าอเองก็ได้ส่งจดหมายไปอย่างที่ท่านผู้นำต้องการแล้ว เช่นนี้ก็ควรปล่อยข้าออกไปเสียที ท่านยังมิพอใจอีกหรือ?"

"เขาทำลายใบหน้าของเสี่ยวเฟยเช่นนั้น นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องได้รับผลของการกระทำของตนเองอยู่แล้ว" คำว่า "เขา"นั้น มิต้องเดาก็พอจะรู้ว่า เขาผู้นั้นย่อมต้องเป็นเสด็จอาเก้า

"ใบหน้าของคุณหนูใหญ่นั้น ข้ามั่นใจถึงสิบส่วนว่า สามารถรักษาใบหน้าของนางให้กลับมาเป็นดังเดิมได้ เหตุใดท่านผู้นำเผ่ายังคงดื้อรั้นเช่นนี้" ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีได้แต่ถอนหายใจออกมา

เขาไปทำกรรมอันใดไว้กัน แต่เดิมก็คอยรักษาผู้คนภายในหุบเขามาตลอดอยู่แล้ว เมื่อวิ่งออกมาเช่นนี้ ยังต้องเข้าไปข้องเกี่ยวกับการต่อสู้ขององค์รัชทายาทแคว้นซีหลิงอีก และยังต้องมาเกี่ยวพันะหว่างความแค้นของชนเผ่าเสวียนเซียวกงกับเสด็จอาเก้าอีกด้วย

"แม้ว่าใบหน้าของเสี่ยวเฟยจะดีขึ้นแล้วอย่างไร แต่มันก็ไม่อาจลบล้างอาการบาดเจ็บที่นางได้รับไปได้ เสด็จอาเก้าแห่งตงหลิง ข้าย่อมไม่ปล่อยไปแน่ สตรีผู้นั้น ข้าก็จะไม่ปล่อยนางไปด้วยเช่นกัน

บุตรีของข้า แม้ไม่มีบรรดาศักดิ์เป็นองค์หญิง แต่ก็มีศักดิ์ศรีมากกว่าองค์หญิงเหล่านั้น บุตรีของข้าที่เฝ้ารักและทะนุถนอมมากับมือเช่นนี้ พวกเขาอยากจะตีก็สามารถตีนางได้หรือ หากมิให้บทเรียนกลับไปบ้าง เช่นนั้นทั่วแคว้นแดนทั้งเก้าจะไม่คิดว่า เผ่าเสวียนเซียวกงเป็นเผ่าเล็ก ๆ กระจอก ๆ งั้นหรือ" เมื่อเซวียนหลีกล่าวออกมาเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าไม่มีสิ่งได้เปลี่ยนแปลงความคิดที่เขาจะแก้แค้นให้กับบุตรีของตนเองไปได้อย่างแน่นอน

เฮ้อ ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยี มิรู้ว่าคนเองควรจะพูดอะไรออกมา เขาและเสด็จอาเก้า พร้อมทั้งเฟิ่งชิงเฉิน ต่างก็เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อน อีกทั้งยังรู้จักนิสัยพวกเขาเป็นอย่างดี หากว่าเซวียนเฟยมิได้ทำสิ่งใดเกินกว่าเหตุ ทั้งสองคนหาได้คิดสนใจเซวียนเฟยไม่ อีกทั้งยังไม่คิดที่จะมาสร้างปัญหาให้อีกด้วย

"ท่านผู้นำ คุณชายรองคงบอกกับท่านแล้วกระมัง ว่าสตรีนามว่าเฟิ่งชิงเฉินนั้น มีความคล้ายกับหลิงหยวนมากนัก"

"ใช่แล้วอย่างไรกัน ใต้หล้ามีผู้คนหน้าตาคล้ายกันมากมายนัก ทว่า นางกับเสี่ยวเฟยย่อมไม่มีทางเหมือนกันอย่างแน่นอน เสี่ยวเฟยของข้า ย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว ข้าย่อมไม่มีทางยินยอมให้มีสตรีที่คล้ายกับเสี่ยวเฟยอยู่ร่วมโลกได้อย่างแน่นอน ทำไมหรือ? หรือว่าท่านปรมาจารย์ก็รู้จักนางเช่นนั้นหรือ?" เซวียนหลีมิได้คิดจริงจังกับรูปลักษณ์ของเฟิ่งชิงเฉินมากเท่าใดนัก

ฮูหยินของเขา ตั้งแต่ตบแต่งอยู่ร่วมกันมา นางหาได้เคยก้าวออกจากเผ่าเสวียนเซียวกงไม่ เกรงว่ารูปลักษณ์ที่เหมือนกัน คงจะเป็นความบังเอิญเสียมากกว่า

"ข้ากับนางเคยพบกันครั้งหนึ่ง" ภายใต้สีหน้าที่เย็นชาทว่าภายในกลับร้อนรุ่ม เป็นจรรยาบรรณ์ของแพทย์ที่พึงมี เขารู้ดีว่าตนเองหาได้เป็นหมอที่ดีไม่ แต่นั่นมิได้หมายความว่าเขาจะชอบคนประเภทเดียวกันกับตนเองเช่นกัน

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ในเมื่อท่านปรมาจารย์ไม่วี่แววว่าจะช่วยเหลือข้า เช่นนั้นข้าก็จะไม่บังคับฝืนใจ เช่นนั้นท่านปรมาจารย์ก็คิดเสียว่าข้ามิเคยเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเลยเถิด" เซวียนหลีพูดเป็นเชิงคำขู่ พร้อมทั้งหันกายจากไปในทันที

ปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีได้แต่ถอนหายใจอย่างไร้เรี่ยวแรง ดูเหมือนว่า หากเซวียนเฟยมิได้ทำลายเฟิ่งชิงเฉินนั้น เขาย่อมมิยอมรามืออย่างแน่นอน เขาจึงอดมิได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า "ท่านผู้นำ เรื่องเช่นนี้ ท่านควรจะจัดการอย่างระมัดระวังเสียหน่อยเถิด จากความคิดของข้าแล้ว ภายใต้โลกใบนี้ มิมีผู้ใดที่จะมีหน้าตาคล้ายกันด้วยความบังเอิญเป็นแน่ ท่านรอได้พบนางจริง ๆ เสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจลงมือก็ยังมิสายเกินไป ข้ากล่าวเช่นนี้ ก็เพื่อป้องกันมิให้ท่านต้องเสียใจในภายหลัง"

"ข้าย่อมมิคิดเสียใจอย่างแน่นอน หากท่านปรมาจารย์มิว่าอะไร เช่นนั้นท่านก็พักอยู่ในชนเผ่าเสวียนเซียวกงไปเสียระยะหนึ่งเถิด" คำพูดนี้ เปลี่ยนเป็นคำสั่งกักขังท่านปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีไปในทันที หากเรื่องยังไม่ยอมจบ ท่านปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีก็อย่าได้หวังที่จะออกจากชนเผ่าเสวียนเซียวกงไปเลย

เฟิ่งชิงเฉิน เขาจะต้องทำลายนางแน่ เขาย่อมไม่ยอมให้สตรีที่ทำร้ายบุตรีของตนเองมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ โดยเฉพาะคุณชายใหญ่ของตระกูลหวังที่บุตรีของตนชื่นชอบแล้ว เช่นนั้นเขาก็จะไว้ชีวิตคุณชายผู้นี้เอาไว้

เซวียนหลีหาได้กลับไปมองไม่ พร้อมทั้งเดินจ้ำอ้าวออกไปในทันที

สิ่งที่เขาตัดสินใจลงไปแล้ว ผู้ใดก็ไม่อาจมาเปลี่ยนแปลงมันไปได้